PRZYCZEPA – Kluczowy element polskich podróży, ogrodów i wakacyjnych wypraw

PRZYCZEPA
Michał miał już serdecznie dosyć imprez, przelotnych znajomości i niekończących się randek, więc kiedy poznał zwyczajną, pogodną i bystrą Zosię, poczuł, że to jest właśnie to.
Spotkali się w kawiarni, posłuchali ulicznych muzyków na Nowym Świecie, pogadali o jego awansie w firmie i jej miłości do współczesnej poezji.
Gdy okazało się, że oboje do sałatki jarzynowej dodają jabłka, decyzja była jasna czas iść dalej.
Wybrali Zosi mieszkanie na Pradze-Północ na miejsce dalszego rozwoju znajomości.
Zaprosiła go na kolację.
Michał założył najlepszą koszulę, ogolił się, nauczył się kilku dziwnych wierszy ulubionego poety Zosi, kupił naręcze tulipanów i butelkę czerwonego wina.
Szło mu się tam lekko, niemal frunął.
Michał był przekonany, że wieczór przyniesie same miłe wrażenia.
Jego pewności siebie mógłby pozazdrościć każdy kot zmierzający do swojej miski.
Wydawało się, że przewidział wszystkie szczegóły, ale nie zdążył przewidzieć tej jednej frazy: Dobry wieczór, jestem Stefan.
Mama w łazience, zapraszam.
Michał zastygł w drzwiach.
Z góry patrzyła na niego męska, a zarazem dziecięca kwadratowa twarz.
Stefan wyciągnął do Michała ogromną dłoń, którą łatwo mógłby objąć głowę gościa.
Najpierw Michał pomyślał, że pomylił mieszkania, ale kiedy Stefan głośno i zabawnie kichnął przez zamknięte usta i zatkany nos, dokładnie tak jak Zosia, wiedział już, że to jest ten adres.
Nastój Michała nagle poleciał w dół, wino zaczęło kwaśnieć, a kwiaty więdnąć.
Wszedł do przedpokoju i zobaczył adidasy Stefka.
Aż zaklął w duchu mógłby je włożyć na własne buty i wciąż miałby za duże.
Zosia sięgała synowi może do pasa.
Michał ze śmiechem pomyślał, że szkoda, że kobiety nie potrafią tak samo mnożyć złota po dziesięciu latach z pierścionka zaręczynowego miałaby obrączkę, niezła inwestycja.
Rozmyślając, dotarł do kuchni, gdzie już był zastawiony stół, a Stefan na luzie podmieniał zasłony bez korzystania ze stołka.
Pięć minut i wychodzę!
zawołała Zosia spod prysznica.
Po pięciu razy pięciu minutach Zosia w końcu wyszła z łazienki we wieczorowej sukience i z pełnym makijażem.
Widząc Michała z naburmuszoną miną, natychmiast domyśliła się przyczyny, a cała atmosfera romantyzmu prysła w jednej chwili.
Zosia sama nałożyła jedzenie na talerze, nalała wino i zaczęła jeść, nie czekając na gościa.
Czemu nie powiedziałaś, że masz dziecko?
Michał wysilił się na pytanie, pełen żalu.
Co, przestraszyłeś się przyczepy?
Zosia uśmiechnęła się blado.
To nie przyczepa, to cały wagon towarowy.
Wielki facet, prawda?
Taki po tacie.
Ten był z Podlasia jeszcze wyższy od Stefka.
Gołymi rękami łapał dziki.
A gdzie on teraz?
Michał przełknął ślinę.
Jeździ po Polsce, występuje z niedźwiedziem.
Zostawił nas dla estrady.
Czasem pisze listy, ale takie nieczytelne, że podejrzewam, że to sam niedźwiedź ma więcej skrupułów od niego.
Ile ma lat?
Michał rzucił okiem na Stefka.
Czternaście, niedawno wyrobił dowód.
Siłą?
Bardzo zabawne.
Dalej jedli już w milczeniu.
Rozmowa się nie kleiła.
Można jeszcze trochę mięsa?
wyciągnął Michał talerz.
Smakuje?
Najlepsze, jakie jadłem.
Co to?
Łosina.
Stefan sam przygotował.
No, ma chłopak talent.
Od ojca, razem z jakąś starą książką kucharską, zestawem noży, wędką, łódką i innymi cudami, które nam zostawił.
Łódka?
Michał aż się oblizał.
Tak, trzymamy ją w piwnicy.
Syn zapalony wędkarz.
Zadzwonił Zosi telefon i, przepraszając, poszła odebrać w pokoju.
Czas do domu, pomyślał Michał.
Nic tu już po nim.
Michał, możesz na chwilę?
wróciła Zosia podenerwowana.
Mam awarię w pracy.
Mógłbyś zostać ze Stefkiem parę godzin?
Ja?
Z nim?
Po co?
No, jest niepełnoletni.
Dziś to różnie bywa, obcy się po mieszkaniach kręcą…
Boisz się, że ktoś go cicho wyprowadzi?
Dobra zmieniła ton.
Zapłacę ci za zmarnowany wieczór i opiekę, a potem już nigdy nie zadzwonię.
Co ja mam z nim robić?
Jesteście facetami, dogadacie się.
Ja muszę lecieć.
Nie zdążył odpowiedzieć, Zosia już wybiegła z domu.
Posiedział oglądając martwy telefon, dojadając łosinę i popijając wino.
Zosia nie wracała.
Podszedł pod drzwi Stefana.
Dobrze znane dźwięki dobiegły zza nich.
Niemożliwe, pomyślał Michał i zapukał.
Otwarta.
Ostrożnie wszedł do pokoju.
Uderzyła w niego ogromna drewniana tarcza z powbijanymi nożami i strzałami, ściany bez śladów strzelec był celny.
Na stole gramofon, z głośnika cicho sączył się Iron Maiden, których Michał uwielbiał.
Stefan w kącie dłubał przy wędkarskich zestawach.
Na szafie stały puchary, z sufitu zwisał worek treningowy, obok telewizora leżała nowa konsola.
Szanuję, mama dobrze cię urządziła zagwizdał Michał z zazdrości.
O takiej nory nawet sam marzył.
Pracuję latem odparł Stefan, trochę mu się zrobiło głupio.
Michał już wyobrażał sobie Zosię szukającą złotego pioruna na dziecko, a tu chłopak sam na siebie zarabia.
Masz ładowarkę do telefonu?
pokazał Michał komórkę.
Przy kolejce wskazał Stefan.
Ko-le-jce?
Michał patrzył nie dowierzając, po czym zamarł na widok ogromnej makiety kolejki.
Sam zbudowałeś?
Tak.
Powoli rozbudowuję, chcę dołożyć piętro i parę mostów.
Ostatnio dostałem nową paczkę torów.
Michała aż rozgrzało z wrażenia.
Mogę puścić kółko?
Jasne, poczekaj.
Stefan odłożył sprzęty i przeszedł przez pokój jednym ruchem.
***
Zosia wróciła po godzinie.
Była pewna, że Michał już sobie poszedł, więc pierwsze kroki skierowała do pokoju syna.
Zastała obu nad makietą kolei.
Na pierwszy rzut oka trudno było zgadnąć, który z nich jest starszy.
Michał, czas do domu cicho powiedziała Zosia.
Mamo…!
Znaczy…
zerwał się z podłogi Michał.
Która godzina?
Za dwadzieścia jedenasta ziewnęła.
Jutro znów awaria, muszę spać.
Odprowadziła Michała do drzwi, pocałowała w policzek i wręczyła pieniądze.
Nie biorę od kobiet odpowiedział z niesmakiem Michał.
Ok, dzięki, że przypilnowałeś mojego przyczepa.
Michał uśmiechnął się krótko i wyszedł.
***
Cześć, chciałbym znów wpaść zadzwonił Michał po paru dniach.
Wiesz, w pracy urwanie głowy, nie mam kiedy…
Po ostatnim razie…
To może do Stefka?
Do Stefka?
Zosia była wyraźnie zdziwiona.
Tak, może posiedzieć jako opiekun?
Nową grę mu kupiłem na Xboxa, a ty spokojnie popracujesz.
Chyba…
trzeba go zapytać.
Już pisałem, nie ma nic przeciwko.
Mam chipsy, napoje, posiedzimy cicho.
No dobrze, wpadaj.
Przyszedł wieczorem zupełnie inny Michał zero koszuli, zero perfum, zero wina i idiotycznych spojrzeń.
Czarna koszulka z ulubionym zespołem, plecak z chipsami i colą, a na twarzy chłopięcy uśmiech.
Tylko cicho, mam za chwilę wideorozmowę uprzedziła Zosia w szlafroku i z maseczką na twarzy, z cebulowym oddechem.
Michał tylko skinął głową i wszedł do pokoju Stefana.
Zosia potem ledwie ich rozdzieliła.
Kłócili się o filmy Wajdy i Tarantino, gotowi na sześcio-godzinny maraton filmowy.
Zosia musiała ich przekonać, że obaj mają beznadziejny gust i wyprosić Michała.
Nie zapomnij kupić zanęty na sobotę!
krzyknął Stefan z pokoju.
Zanęty?
Zosia spojrzała pytająco na Michała.
Idziemy na szczupaka.
Obiecałem mu świetny sklep.
Tak się cieszę, nie byłem na rybach od wieków.
Widzę, zaprzyjaźniliście się.
A ze mną nie chcesz spędzać czasu?
Możesz iść z nami, nawiniesz kanapki.
Jasne, nie mam co robić.
Idźcie sobie uśmiechnęła się Zosia, zamykając drzwi.
Praca mnie i tak całkiem zjada.
A przynajmniej dziecko ma towarzystwo.
***
Minął miesiąc.
Zosia cała w robocie, o romansowaniu myśleć nie miała czasu.
Za to Michał i Stefan byli bardzo produktywni: skończyli kolejkę, pojechali łowić raki, nastawili kwas według starej rodzinnej receptury Stefana.
Syn nauczył Michała, jak nie zgubić się w lesie, a Michał go jak zagadać do dziewczyny ze szkoły i zaprosić na randkę.
Spokojnie, równo, aż tu jednego wieczora ktoś zadzwonił do drzwi tak, że aż sufit się zatrząsł.
Zosia otwiera i aż ją cofnęło od zapachu dziczyzny.
W drzwiach jej były mąż i ojciec Stefana.
Zrozumiałem wszystko powiedział, klękając.
Nawet wtedy był wyższy od Zosi.
Z Potapem mamy dość; chcemy spokojnego życia.
Mam odłożone, zabiorę was do siebie na wieś.
Będziesz odpoczywać.
Z synem będziemy łowić ryby i polować.
Ha!
Dziesięć lat ci zajęło dojście do tego.
Twój niedźwiedź też do rodziny wraca?
Nie…
On podpisał kontrakt filmowy poza moimi plecami, drań mruknął były.
A więc chodziło o to, że cię zostawił?
To nieważne!
Liczy się tylko, że teraz…
Nie zdążył dokończyć, bo z pokoju wyszedł Michał w Zosi koszulce.
Zosiu, wziąłem twoją bluzę, bo swoją ufajdałem, kiedy z Stefkiem malowa…
Boże, czy ktoś tu w końcu dokończy kiedyś zdanie?!
rzuciła Zosia, patrząc to na jednego, to na drugiego.
To kto to?
były mąż wycelował pięść prosto w głowę Michała.
To…
eee…
Zosia zgłupiała, nie wiedząc, co wymyślić.
Nagle z pokoju wyskoczył Stefan, błyskawicznie wykręcił ojcu rękę i przycisnął do ściany.
To jest przyczepa!
wycedził Stefan.
Stefan!
Synu!
To ja, tata!
Jaką przyczepę?
Normalną, która nam z mamą pomaga zabrać wszystko, co zostawiłeś.
Przecież nic wam nie zostawiłem powiedział zaskoczony ojciec i zaraz zrozumiał ironię.
Michał i Zosia skulili się w kącie, patrząc na walkę dwóch tytanów.
Dobra, dobra, już puszczam zaskomlał ojciec, Stefan puścił.
Nieźle, cały ja.
Możemy iść na dzika.
O to mi chodziło.
Chciałbym choć raz z synem na polowanie.
Pogadać, odbudować relację?
Przecież jestem ojcem, nie jakimś…
Zosia wyraźnie się zawahała, patrząc to na byłego, to na Michała.
Tak, rozumiem skinął głową Michał i skierował się do wyjścia.
Przepraszam…
***
Następnego dnia ojciec z synem wyruszyli z samego rana, a wieczorem Stefan wrócił sam.
A gdzie ojciec?
zapytała Zosia.
Poszedł odpowiedział, zdejmując buty.
Jak to po prostu sobie poszedł?
Nie do końca.
Poszedł z dzikiem.
Załadował do przyczepy i pojechał tresować.
Znalazł sobie nowego towarzysza do występów.
Mnie odstawił do miasta i pojechał dalej.
Boże, jaka ja głupia…
Muszę zadzwonić do Michała sięgnęła po telefon.
Nie trzeba, właśnie się z nim pożegnałem.
Odwiózł mnie do domu.
Jutro obiecał znów wpaść.
Ale zostawiłeś komórkę w domu!
Skąd wiedział, gdzie po ciebie jechać?
Powiedział, że nas śledził.
Chciał się upewnić, że wszystko jest ok ze mną i tobą.
Naprawdę tak powiedział?
Tak.
I dodał, że tak się do nas przyczepił, że chyba już się nie odczepi…