Przybrany Wujek Misza

Wujcio Michał był zabawny. Niezdarny jak niedźwiadek. Niskiego wzrostu, pulchny, z kręconymi włosami. Miał małe, przejrzyste niebieskie oczy jak cukierki. Nosił okulary. Jego twarz miała dziecięcy, radosny i naiwny wyraz.

Kuba bał się mężczyzn. Wzdrygał się na ich głosy i śmiech. Gdy na ulicy ktoś wyciągał do niego rękę, jak do dorosłego – choć miał tylko sześć lat – natychmiast chował się za mamę.

„Kasia! Dlaczego twój obrońca jest taki strachliwy?” – śmiali się dorośli.

Ale Kuba nie był tchórzem. Kiedyś obronił sąsiadkę Julkę przed trzema chłopakami, którzy zabrali jej piłkę. Stanął przed nią i powiedział stanowczo:

„Nie ruszajcie jej! To dziewczyna. Ze mną będziecie mieli do czynienia!”

Chłopcy odeszli.

„Patrzcie, maluch się odważył!” – tylko tyle powiedzieli.

Julka wzięła go potem za rękę i rzekła: „Chodź, zaprzyjaźnijmy się!”

A kiedy kot wdrapał się na drzewo, Kuba sam wszedł za nim. Na szczęście mama zobaczyła go przez okno, wybiegła i zawołała sąsiadów. Zdjęli i chłopca, i kociaka. Zabrali zwierzę do domu i nazwali Pusią.

W przedszkolu Kuba był najodważniejszy i najzdolniejszy. Stawiano go za wzór. Ale mężczyzn wciąż się bał.

To zaczęło się, gdy miał dwa lata. Kiedy jego tato krzyczał na mamę i wymachiwał rękami. Był wysoki, przystojny, miał czarne włosy i mocną budowę. Na ulicy ludzie się za nim oglądali. Szymon był ideałem – jeśli chodzi o wygląd, ale nie duszę. Kuba nie pamiętał, żeby tata choć raz wziął go na ręce, przytulił, pocieszył.

„Przestań się mazać! Nie jesteś babą. Chłopaki nie płaczą! Nie będziesz takim mięczakiem. Bedziesz spał sam w ciemności, bez bajek na dobranoc. Schowaj tę zabawkę z łóżka – nie jesteś dziewczynką, żebyś miał przytulanki! Zepsułeś statek? Nie dostaniesz więcej zabawek, niezdaro. Wynoś się. Idź się pobawić. Nie przeszkadzaj. Zamknij się” – takie słowa Kuba słyszał od najukochańszej osoby.

Później dowiedział się, że był niechcianym dzieckiem. A tata nie chciał żenić się z mamą – to dziadkowie go zmusili.

„Kocha cię, Kubusiu. Może z czasem zrozumie. Po prostu taki już jest” – głaskała go mama po głowie.

Czas mijał, ale nic się nie zmieniło.

„Trzeba było poczekać, aż sam będę chciał dziecko! Mówiłem ci, humanistko. I co się urodziło? Taki płaczliwy strachajło” – krzyczał ojciec.

Nie podobało mu się wszystko, co robił Kuba. I chłopiec się przyzwyczaił. Taty często nie było w domu. A w końcu odszedł. Powiedział, że będzie pomagać finansowo, ale nie chce widzieć syna. Nie takiego chciał. Może kiedyś.

Mama Kuby była ładna. Miała długie miodowe włosy i duże oczy. Chłopcu wydawała się syreną. Ciężko pracowała.

Aż pewnego dnia przyprowadziła do domu wujcia Michała. Był jej przełożonym w pracy. Pewnego razu zaproponował podwiezienie, bo mama niosła ciężkie zakupy.

„Dzień dobry, maluchu. Jestem wujcio Michał. Wpadłem na chwilę. Jeśli to nieodpowiednia pora, pójdę. Przyniosłem ci ciastka. I jeszcze samolocik. Stary, dostałem go od dziadka. Mama mówiła, że lubisz technikę. A tu jeszcze pluszowego króliczka. Zobacz, jaki puchaty, śmieszny, prawie jak prawdziwy” – powiedział wujcio Michał.

Miał miły, cichy głos. Dreptał niepewnie w progu. Kuba stał i milczał. Znowu się bał.

„Nic nie szkodzi, Kasiu. Pójdę. Syn chce zostać z tobą” – powiedział wujcio Michał, kładąc paczki, i niezdarnie ruszył do drzwi.

Kiedy się odwrócił, wyglądał jak niedźwiadek. Kuba mimowolnie się uśmiechnął. Rzucił się do niego.

„Niech pan nie odchodzi, wujciu!”

Wujcio Michał wziął go na ręce. Pachniał wodą kolońską, bułeczkami i domem.

„Jaki ty jesteś piękny chłopiec! Ojej, jaki śliczny! Jak dorośniesz, wszystkie dziewczyny będą za tobą latać! Kasiu, jaki śliczny maluch! Nigdy takiego nie widziałem!” – zachwycał się wujcio Michał.

Od tamtej pory często ich odwiedzał. Potrafił usiąść w garniturze na podłodze i bawić się z Kubą. Często czytał mu i przynosił książki. Gdy mama była zmęczona, sam gotował. Umiał wiele rzeczy. Robił zupy, smażył kotlety, piekł wspaniałe ciasta. Tata Kuby nigdy nie stał przy kuchence. Nawet herbaty sobie nie nalał. Mówił, że to nie męskie zajęcie.

„Dlaczego pan gotuje, wujciu?” – nieśmiało spytał Kuba.

„Bo to lubię, Kubusiu. Pochodzę z dużej rodziny, jestem najstarszy. Rodzice zawsze byli zajęci, trzeba było karmić resztę. A poza tym to takie ciekawe! Zrobić coś z miłością, nakarmić swoich. Mama jest zmęczona, niech odpocznie” – tłumaczył wujcio Michał.

„Ale pan też pracował, też się męczył” – wzruszył ramionami Kuba.

„Ja jestem twardy, nic mi nie będzie. Latem pojedziemy na moją działkę, tam jest pięknie. W studni mieszka żabka. Pokażę ci. Połowimy rybki. Nazbieramy mamie stokrotek!” – wujcio Michał przytulił chłopca.

Kuba wczepił się w niego rączkami. Najbardziej na świecie pragnął, żeby wujcio Michał nigdy nie odchodził.

Miesiąc później spotkali na ulicy tatę. Przypadkiem. Był z kobietą i ledwo stał na nogach.

„Kto to? Znalazłaś zastępstwo, Kasia? Szybko poszło! Nie było lepszego faceta, tylko to straszydło?” – roześmiał się ojciec.

Za nim śmiała się jego towarzyszka.

Wujcio Michał milczał.

„Tato, to wujcio Michał. Nie przezywaj go!” – powiedział Kuba.

„Co? Powtórz, szczeniaku! Głos ci się załamał? Jaki wujcio Michał?” – ojciec złapał wujcia za klapy marynarki.

„Nie wolno! Tato! Proszę, nie rób tego!” – krzyknął Kuba, chwytając ojca za nogę.

Od tamtego dnia dziadkowie ze strony taty częściej zabierali KubęI po latach, gdy Kuba sam został ojcem, zawsze stawiał w ogrodzie latarnię, aby jej światło prowadziło tych, którzy tak jak on kiedyś potrzebowali odrobiny ciepła i miłości.