Przybrany Tata

Pamiętam, że pewnego razu, kiedy jeszcze byłem młody, nasz dom w małej wsi pod Krakowem był miejscem niejednej kłótni. Po ślubie z Latą, gdy Grażynie, mojej pasierbicy, skończyło się dziesięć wiosen, Piotr mój ojciec zmarł dwa lata wcześniej, a ja najpierw patrzyłam na nowego męża matki z rezerwą. Z czasem jednak udało nam się znaleźć wspólny język. Grażyna nie nazwała mnie ojcem, lecz Piotrek, co brzmiało tak przytulnie, że wszyscy od razu wiedzieli, że jesteśmy sobie bliscy.

To właśnie dzięki Grażynie udało nam się utrzymać rodzinę, gdy po sześciu latach od ślubu Piotr zdradził mnie w firmowym przyjęciu z koleżanką z pracy Iga. Piotr wypił wtedy za dużo, złapał podniecenie od wspólnego świętowania i, nie pamiętając dokładnie, co się stało, ktoś jednak poinformował Latię. Piotr błagał o wybaczenie, ale żona nie chciała go słuchać i groziła rozwodem. W szkole Grażyna, dobra i wrażliwa dziewczyna, wyczuła, że coś jest nie tak, i bardzo się zasmuciła.

Tylko dla Grażyny ci wybaczam wgrzmiała Lata, przecinając słowa zębami. A następnym razem będzie już tylko rozwód. Piotr przeklinał się setki razy, próbował zrehabilitować się, spędzając więcej czasu z rodziną, i w końcu zauważył, że oczy pasierbicy znów lśnią radością.

Gdy Grażynie osiemnaście lat, przywiózła do domu swojego chłopaka Walka. Piotr od razu nie polubił go: był chudy, trochę chytry, zarozumiały i ciągle się uśmiechał. Jednak dla Grażyny był jak słońce, więc Piotr starał się zachować spokój.

Grażynko, czy jesteś pewna, że to ten, którego potrzebujesz? pytał cicho, kiedy chłopak opuścił nasz pokój.
Co, Piotrze, nie podoba ci się? rozczarowana odpowiedziała Grażyna. Walka to naprawdę dobry facet.

Piotr westchnął ciężko, wymusił uśmiech i rzekł: Zobaczymy. Nie miałabyś wybrać źle. Walek wyczuł niechęć przyrodzonego ojczyma i starał się unikać go, zachowując przy tym maksymalną uprzejmość.

Wtedy Lata ponownie oskarżyła Piotra o zdradę z Igą. Co, tak ci się podobała, że nie wytrzymałeś? wykrzyknęła. To idź do niej!.

Piotr spojrzał z niedowierzaniem: Lato, skąd to wzięłaś? odpowiedział, bo po tamtym incydencie nie pomyślałby o kolejnym romansu. Iga potem połączyła się z nim telefonicznie, a w głośnomówiącym trybie Piotr usłyszał:

Petro, jesteś pijany, czy co? zaczęła, przypominając, że wyszła za mąż pół roku temu i spodziewa się dziecka.

Przepraszam, to był błąd mruknął Piotr, a Lata spojrzała na niego z zakłopotaniem, po czym wyszła z pokoju. Przez kilka dni nie rozmawiali, po czym jednak wszystko wróciło do normy. Grażyna musiała wymyślić jakieś wymijające wyjaśnienie ich kłótni, bo choć była zajęta Walkiem, martwiła się, że rodzice nie rozmawiają.

Następnie Piotr został potrącony przez samochód. Nagle znalazł się na jezdni, jakby ktoś go popchnął w plecy, a lekki samochód uderzył go w nogi. Na szczęście prędkość była mała, więc doznał jedynie naciągnięcia i lekkiego wstrząsu mózgu. Przemieszczanie się po mieszkaniu stało się dla niego trudne, a Grażyna dbała o niego z całych sił, podając jedzenie na tacę, czytając książki i rozmawiając o niczym.

Po co się tym zajmujesz? usłyszał kiedyś, podsłuchując rozmowę Grażyny z Walkiem w przedpokoju. On jest dorosłym mężczyzną, niech sam sobie radzi.

Waluś! Piotrek jest dla mnie jak ojciec! Kocham go i będę o niego dbać, niech kto chce! wyszeptała Grażyna. Walek mruknął niezadowolony, ale Piotr uśmiechnął się dobrze wychowaliśmy dziewczynkę.

Niedługo potem przytrafiła się kolejna przykrość. Kierownik, na polecenie niezadowolonego klienta, oskarżył Piotra o robienie tandetnych sufitów podciąganych. Lech Szczepański twierdzi, że sufit w jednej z izb zwisa, a rogi są krzywe. Do tego informuje mnie, że żądał od nas dodatkowych pieniędzy, bo chciał, żebyśmy wszystko zrobili perfekcyjnie.

Piotr poczuł się jak połknięty. Lech był znany z tego, że był bardzo dokładny i niecierpliwy. Po kilku telefonach klient twierdził, że wszystko jest w porządku. Jedź tam i napraw to, bo inaczej czekają cię sprawy sądowe i kary kazał kierownik.

Wieczorem Piotr wrócił do domu z ciężkim sercem i opowiedział historię rodzinie. Grażyna natychmiast go pocieszyła: Nie martw się, Piotrze, on na pewno się pomylił. Chcesz, żebym pojechała z tobą? spytała z troską. Lata westchnęła: Nie zostawiaj nas bez pracy.

Kiedy Lech zobaczył Piotra, zapytał: Co chcesz? Pójdziesz do sądu?. Piotr, trzymając się na wodzy, odpowiedział: Może pokażesz nam, co jest nie tak, a my to naprawimy. Lech wykrzyknął: Nie ma co patrzeć, specjaliści się tym zajmą!. Piotr nie wytrzymał i powiedział: A pieniądze? Boż je wyciągnąłeś z nas!. Lech wściekły się odwrócił, uderzając się w narożnik ściany i krzycząc o policję. Piotr, patrząc mu w oczy, zapytał: Kto ci to podpowiedział, a nie ty sam?. Lech, wstrząśnięty, wyznał, że młody człowiek o imieniu Walek podsunął mu pomysł, by zgłosić reklamację i wywalczyć odszkodowanie. Powiedział, że Walek już tak postępował i zawsze mu się udawało.

Piotr pokazał zdjęcie rodzinne, na którym był także przyszły zięć, i zapytał: To on?. Lech skinął głową. Walek stał przed domem, czekając na Grażynę, i gdy zobaczył Piotra, zadrżał.

Piotr zapytał: Dlaczego?

Walek podniósł ręce: Bo nie wolno mi zbliżać się do młodej dziewczyny!.

Co? zdziwił się Piotr.

Zamęciliście Grażynie głowę! Myślicie, że nie zauważę, że nie jest wam pasierbicą? wykrzyknął Walek, chwytając Piotra za kurtkę i przygotowując się, by go uderzyć.

Piotrek!!! przerwała go przerażona Grażyna i puściła Walka.

Prawdziwie, że to mnie denerwuje! powiedział Walek, odskakując od Piotra. Miałem nadzieję, że nie będziesz w pobliżu!.

I tak Lata usłyszała o rzekomej zdradzie, a ja przyznaję, że nie spodziewałem się, że wszystko potoczy się tak, jak się stało.

Czy ty też mnie popchnąłeś pod samochód? zapytał Walek, machając rękami.

Nie, nie, nie! protestował.

…! odparł Piotr z pogardą. Nawet nie chcę cię dotykać.

Grażyna, dowiedziawszy się o całej aferze, zerwała z Walkiem, choć ten błagał o wybaczenie. Zdecydowała poświęcić się nauce, a rodzice ją wspierali.