Przeznaczenie

Przeznaczenie

Dzisiaj rozmawiałam z Wiesławą. Wyobraź sobie, Andrzej znowu zaczął hulać – powiedziała Halina, gdy w telewizji zaczęły się reklamy przerywające kolejny odcinek serialu na drugim kanale.

Spojrzała na męża. Leżał na wpół oparty o podniesioną poduszkę i z zainteresowaniem oglądał reklamy.

– Władek, słyszysz mnie? Andrzej znów się zagubił – powtórzyła, nie doczekawszy się odpowiedzi.

– Słyszę. A tobie co? – spytał.

– Jak to co? Wiesława to moja przyjaciółka. Martwię się o nią. Andrzej ci nic nie mówił? – ostrożnie dopytywała się Halina, wpatrując się w profil męża.

– Nie musi mi się spowiadać. Dawno go nie widziałem. A twoja przyjaciółka, mówię ci szczerze, to histeryczka. Też bym od takiej uciekał. I koniec tematu. Serial się zaczyna.

– Tak? To on ci tak powiedział? Więc Wiesława jest winna. Kobieta zawsze u was wszystkiemu winna, byle tylko znaleźć usprawiedliwienie dla swojego chłopskiego rozumu. A kto ją taką zrobił? Całe życie hula. – Halina zacisnęła usta, a mąż wpatrywał się w ekran.

– Słuchaj, ja też cię często krytykuję. Ile razy mówiłam, żebyś wycierał buty przed drzwiami? Całe błoto i piasek wnosisz do domu. Wanny nigdy po sobie nie spłukujesz… Więc ja też jestem histeryczką? Może i ty hulasz? Dla towarzystwa? – Halina wbiła wzrok w męża.

– No i zaczęło się. Teraz na mnie przyszła kolej. – Władysław odsunął koc i wstał z łóżka. – Obejrzę serial w kuchni.

– Po prostu żal mi przyjaciółki – powiedziała Halina do pleców męża.

– Mieli taką miłość. Wspinał się do niej przez okno na drugie piętro z kwiatami. I czego wam, facetów brakuje? – krzyknęła Halina w stronę otwartych drzwi.

– Dopóki się staracie, nazywacie nas słoneczkami, zajączkami, kochaniami. A jak znajdziecie sobie kochankę, to od razu przechodzimy do rankingu histeryczek – rozważała sama ze sobą, jakby mąż mógł ją usłyszeć. – Wiesława tyle razy mu wybaczała. Pierwszy raz klęczał, przysięgał na wszystko, że już nigdy nie pójdzie na stronę, łzy lał. Dla dzieci wybaczyła. Nie, Andrzej to dobry człowiek. Ale duszę z niej wypił. Widocznie, dopóki mu nie odpadnie, będzie hulał… – Halina zamilkła i nasłuchiwała. Z kuchni nie dochodził żaden dźwięk.

„A może Władek też mnie zdradza? Dlaczego się zerwał? Dotknęłam żywego? Nie, on jest leniwy. Andrzej przynajmniej dba o siebie, chodzi na siłownię. A mój ma już brzuch, łysina się zaryszyła…”

Lecz zasiane w duszy zwątpienie nagle dało kiełki niepokoju. Halina już nie patrzyła na ekran, straciwszy zainteresowanie serialem. Wstała, wsunęła stopy w kapcie i poszła do kuchni. Mąż siedział na krześle z nogą założoną na nogę i palił, kierując strumienie dymu w uchylone okno. Powiało przeciągiem, a Halina wzdrygnęła się.

– Dlaczego nagle zapaliłeś?

Mąż drgnął, słup popiołu spadł na stół.

– Tfu, przestraszyłaś mnie. – Władysław zdmuchnął popiół na podłogę. – Może ja też przeżywam. W końcu jesteśmy z Andrzejem przyjaciółmi.

– To z nim porozmawiaj. Nie wstyd mu przed dziećmi? Jaki przykład daje synom? – Halina podeszła do okna, wzięła popielniczkę z parapetu i postawiła na stole przed mężem.

– Czy on mnie będzie słuchał, jakże. Nie będę się wtrącał. To jego życie, wie, co robi. – Mąż zaciągnął się ostatni raz, zgasił papierosa. Potem podszedł do okna i zamknął skrzydło.

– Chodźmy spać. – Przeszedł obok żony.

Halina pokręciła głową, zgasiła światło i też poszła do sypialni. Mąż leżał na boku, odwrócony od jej połowy łóżka. W telewizji leciał już program z Tomaszem Lisem. Halina zgasiła telewizor i światło, też się położyła. Już od kilku miesięcy zasypiali tak, odwróceni do siebie plecami.

Poznali się w szczęśliwych latach studenckich, nie mogli się nadziwić sobie. Dwa lata później wzięli ślub. Wszystko było w ich życiu, jak u wszystkich. Kłócili się, godzili i żyli dalej. Córka dorosła, skończyła studia i wyjechała do Warszawy. Halina nie myślała o szczęściu. A przecież była szczęśliwa. Przyjaciele się rozwodzili, ponownie żenili. Każdy miał swoją historię. A oni już dwadzieścia siedem lat razem, w małżeństwie dwadzieścia pięć. Ćwierć wieku.

Myśli znów wróciły do Wiesławy. W uszach wciąż brzmiał jej głos: „Za co on tak ze mną? Przecież wszystko dla niego robiłam. Dzieci urodziłam. Teraz ani młodości, ani męża, na starość sama zostałam…”

A po drugiej stronie łóżka Władysław leżał z otwartymi oczami i wpatrywał się w ciemność, tłumiąc westchnienia i starając się nie poruszać.

Dwa dni później Władysław spóźnił się z pracy. Halina się nie denerwowała. Zdarzało się to wcześniej. Powodów mogło być wiele: korki w godzinach szczytu, spotkał kogoś znajomego, musiał skończyć pilną pracę. Po wyglądzie męża potrafiła odgadnąć powód spóźnienia. Jeśli wracał wesoły i podchmielony, znaczyło, że spotkał się z kolegami, wypili po kieliszku. Jeśli ponury i zniecierpliwiony – kłopoty w pracy.

Wreszcie w zamku klucz przekręcił się dwa razy. Halina słyszała, jak mąż się rozbiera. Bez zwykłego sapania i stękania. Potem poszedł do kuchni.

Gdy weszła, Władysław siedział przy stole, oparty plecami o ścianę. Ale nie wyglądał na rozluźnionego, wręcz przeciwnie, przypominał ściśniętą sprężynę. Czuła jego nerwowość i napięcie. Halinie opadło serce. Niepokój znowu się w niej poruszył, jak tamtej nocy. Władysław wpatrywał się przed siebie, jakby podejmował ważną decyzję.

– Coś się stało? – spytała cicho, a niepokój już w niej narastał, wypełniał ją całą, sączył się z oczu. –Halina podeszła do łóżka, wzięła męża za rękę i powiedziała cicho: „Wracaj do domu, bo bez ciebie tu pusto nawet z tym całym telewizorem.”