Przez pięć lat Helena wierzyła, że buduje szczęśliwe małżeństwo, lecz w głębi duszy oczekiwała od męża tego, co dostawała od mamy – czułości, rozmów i nieustannego zainteresowania jej życiem

Przez pięć lat była przekonana, że mieszka z mężem, a dopiero niedawno zorientowała się, że tak naprawdę oczekuje od niego relacji jak z własną mamą.

Helena wychowała się w miasteczku pod Kielcami. Tam też trafiła ją strzała Amora. Zakochała się w Aleksandrze, a on w niej klasyka gatunku. Postanowili wyrwać się z rodzinnych stron i zabrali do Warszawy, pod pretekstem, że trzeba dorobić na wesele. Dorabiali to prawda! Ale jakoś szybko przeliczyli koszty i doszli do wniosku, że szkoda wywalać dziesiątek tysięcy złotych na imprezę.

Zrobili, jak to teraz modne: ślub w trampkach i jeansach, prezenty tylko w kopertach, zamiast wielkiej weselnej fety skromny szwedzki stół dla garstki znajomych. Każdą złotówkę z prezentów wpakowali w raty kredytu hipotecznego, a potem jeszcze długo nie mogli się z tego wygrzebać. Za rodzinne przyjęcie musiały wystarczyć domowe pierogi i kawa z termosu u rodziców, którzy tylko pokiwali głowami z niedowierzaniem.

Minęło pięć lat od ślubu. O dzieciach na razie nie myśleli, raty były pilniejsze. Matka Heleny, kobieta z charakterem jak odkurzacz przemysłowy, dzwoniła przy każdej okazji, przypominając, że gotowa już szykować łóżeczko i pajacyki dla wnuka. Ale Helena jeszcze nie czuła presji czasu. Spokój, wszystko z głową, żadne pochopne decyzje.

Ostatnio jednak Helena zaczęła mieć do Aleksandra dziwne żale. Takie, które wcześniej kisiła w sobie, ale teraz wylewają się jak barszcz z talerza podczas wigilii. Zadzwoniła więc do mnie i zaczęła marudzić:

On rozmawia godzinami przez telefon z innymi, a ze mną dwa słowa na krzyż i koniec
No ale jak wróci z pracy, to przecież możecie pogadać!
Ja chcę obejrzeć komedię romantyczną, a on tylko horrory i thrillery nawiedzone.
A ile macie telewizorów? Albo komputer w domu? Przecież dziś można oglądać nawet na lodówce, byleby internet łapał. Chociaż siedzieć obok siebie i każdy w swoim świecie to rzeczywiście takie typowo polskie małżeństwo po dziesięciu latach

No właśnie! Myślę dokładnie to samo. Aleksander totalnie mnie nie rozumie!
Bardzo oryginalne stwierdzenie.
Z czego się śmiejesz?
Dobra, już milknę. Helenko, kiedy jesteście szczęśliwi razem?
Na urlopie, albo gdy przychodzą goście i trzeba się przed nimi popisywać. Wtedy Aleksander taki opiekuńczy

Porozmawiałyśmy sobie jakieś 45 minut. Helena zgadała się, że kiedyś była królową balu i wszystkie zazdrościły jej związku. Z naszej rozmowy wynikało jasno problem pierwszy: Helena pragnie, by wszyscy widzieli, że jej życie to bajka. Problem drugi

Heleno, jak według ciebie wygląda idealne małżeństwo?
No, dzieci muszą być, to jasne.
Tak, większość tak mówi, ale już po dzieciach bywa różnie
Mąż powinien wiedzieć, kiedy mi smutno, docenić obiad i wygląd. Powiedzieć coś miłego, zauważyć nową sukienkę.
Aleksander tego nie zauważa?
On powie, że smaczne, ale mnie takie smaczne nie wystarcza.
To opowiedz mi dokładniej. Wchodzisz do kuchni, wykładasz mu schabowego z ziemniakami, a on?
Zaciera ręce i się głupkowato uśmiecha.
Helena, to przecież typowy polski komplement! Wyobrażasz sobie, że odsuwa talerz i mówi: Nie jadam tego syfu!?

Helena zamilkła. Chyba sama nie wiedziała, o co tak naprawdę ma pretensje. W końcu zapytałam ją o relacje z matką.

Okazało się, że mama Heleny to chodząca burza hormonów co chwilę dopytuje, czy córa jadła, jak w pracy, jak humor, czy nie potrzebuje ciepłego szalika lub reklamówki z ziemniakami. Przesłuchuje i zagłaskuje na śmierć, ale gdy coś się sypie pierwszy anioł wsparcia na froncie.

Wiecie, czasem mówi się, że kobiety wybierają na męża kogoś podobnego do własnego rodzica albo budują relację na tym, czego im w dzieciństwie brakowało. Helena wychowywała się bez ojca, więc nie wiedziała, że nie każdy facet to chodzący generator wiecznego zainteresowania i pocieszyciel na każde zawiedzenie nad polskim schabowym.

Podsumowałam więc brutalnie, ale z uśmiechem:
Heleno, ty jesteś żoną nie swojego męża. Ty szukasz w nim swojej mamy! A on, choćby chciał, nigdy nie zacznie się o ciebie tak troszczyć, jak twoja rodzicielka.
Helena najpierw się oburzyła, ale potem pomyślała i przyznała mi rację.

To jak teraz rozwieść się z mamą w swojej głowie?
Bardzo prosto! Zawsze, gdy chcesz mieć do Aleksandra pretensje, wyobraź sobie, że to nie on, tylko twoja mama jest z tobą w domu. I wtedy zobaczysz, ile tych pretensji znika!

No i tyle jak się okazało, czasem nie ma co szukać winnych po kątach, bo wszystkiemu winna jest nasza własna głowa.