Przez kilka godzin starsza pani czekała na dworcu kolejowym w Krakowie na swojego syna, ale nigdzie nie mogła go znaleźć!

Słuchaj, muszę Ci o czymś opowiedzieć. Moja babcia, Pani Zofia, przyjechała ostatnio z maleńkiej wioski pod Lublinem na dworzec PKP w Warszawie. Wiesz jaka ona jest zawsze stara się być najlepsza babcia na świecie. Przytaszczyła ze sobą dwie wielkie torby, każda prawie po dziesięć kilo, pełne prezentów dla rodziny. Ostatnie swoje złotówki wydała na te słodkości i smakołyki, bo chciała trochę szczęścia nam przywieźć. Może nie zagląda do nas często, ale nigdy, przenigdy, nie przyjeżdża z pustymi rękami.
Tym razem specjalnie się postarała, bo plan był taki, że mój wujek, pan Marek, miał ją odebrać z dworca. Babcia całą drogę sobie powtarzała, że zaraz go zobaczy, więc nawet ciężkie torby jej nie przeszkadzały. Ale, no właśnie… Kiedy już przyjechała, Marka nigdzie nie było.
Babcia nie miała wyjścia odłożyła te swoje siaty na ławkę, bo ręce jej już zupełnie odpadały, i zaczęła wybierać numer do syna.
Długo nie odbierał, aż w końcu po nie wiem którym dzwonku odebrał, totalnie zaspany głos:
Mamo, Boże, zupełnie zapomniałem, że dziś przyjeżdżasz! Słuchaj, byliśmy z żoną na spontanicznym wyjeździe do jej rodziców pojechaliśmy do Kielc i wracamy dopiero za tydzień. No przykro mi, naprawdę, wszystko mi z głowy wyleciało… W sumie to chyba przyjechałaś na darmo. Najlepiej będzie, jak wrócisz z powrotem do siebie.
Babci aż się łzy w oczach zakręciły, ale tylko syknęła przez zęby Dobrze.
Zebrała się w sobie, wzięła kilka głębszych oddechów, i oddała prezenty dwóm bezdomnym siedzącym na dworcu. Wiesz, nie miała już siły tego dźwigać, a poza tym wojować z losem też się nie chciało. Synowi nie powiedziała nawet słowa o tym, jak bardzo ją to zabolało. On zresztą nigdy nie zrozumiałby, ile dla niej znaczyło to spotkanie. Całe życie poświęciła, żeby miał dobrze, a kiedy trzeba, nawet nie przyszedł, by ją odebrać.
Minął miesiąc i dzwoni do niej synowa pani Agnieszka:
Mamusiu, może zajęłaby się Pani wnukami w ten weekend? Idziemy z Markiem na wesele do przyjaciółki i nie mamy z kim ich zostawić.
Babcia, pierwszy raz w życiu, powiedziała Nie, nie dam rady. Miała już dość tego, że pamiętają o niej tylko wtedy, kiedy jest taka potrzeba. Chciała w końcu też o siebie zadbać i coś zrobić dla siebie. I wiesz co? Myślę, że dobrze zrobiła.