Przez dwa miesiące zapraszałem 56-letnią kobietę do najlepszych polskich restauracji. Jednak wystarczyło zaprosić ją do siebie, by natychmiast pokazała swoje prawdziwe oblicze

Dwa miesiące prowadziłem 56-letnią kobietę po warszawskich restauracjach. Ale gdy tylko zaprosiłem ją do siebie, błyskawicznie opadła maska

Pięć lat temu spokojnie się rozwiodłem i przywykłem do mojej kawalerskiej rutyny. Ostatnimi czasy jednak coraz częściej czułem, że wracanie do pustego mieszkania jest po prostu przygnębiające.

Mam 56 lat, zdrowie w porządku, siły dopisują. Zarejestrowałem się więc na portalu randkowym, szukając kobiety do wspólnego życia. Ku mojemu niemałemu zdziwieniu już po kilku dniach pisania z kimś trafiłem na interesującą osobę.

Opis był dość prosty:

Zofia, 56 lat, wdowa, szukam porządnego mężczyzny do poważnej relacji.

Zdjęcie przedstawiało sympatyczną kobietę, bez przesadnej stylizacji, za to z ciepłym spojrzeniem. Pisaliśmy kilka dni i szybko wyjaśniłem, że nie interesuje mnie żadne przeciąganie znajomości przez internet chciałbym poznać normalną kobietę, z którą będę mógł razem jechać na urlop albo zjeść wspólne śniadanie. Zgodziła się, więc od razu umówiliśmy się na spotkanie w centrum Warszawy.

Pierwsza randka była naprawdę udana. Pogoda rozpieszczała, spacerowaliśmy po Starówce, ona z przejęciem opowiadała o pracy i wnukach, ja słuchałem z szacunkiem i raz po raz przytakiwałem głową. Najbardziej podobała mi się jej opanowana natura żadnej paplaniny bez opamiętania. Potem zaprosiłem ją na kawę i ciasto (oczywiście rachunek wziąłem na siebie jestem z pokolenia, gdzie facet zaprasza, to płaci).

Rozpoczęła się nasza typowa krówkowo-bukietowa rzeczywistość. Krówki i kwiaty to był zawsze mój dział, ale miło spędzaliśmy czas oboje. W każdy piątek i sobotę wybieraliśmy się na kulturalne wojaże. Do teatru, a potem obowiązkowo do restauracji. Raz była to wystawa malarstwa w Zachęcie, raz koncert w Filharmonii Narodowej, kiedy indziej spacer nad Wisłą i swojska golonka w knajpce na Żoliborzu.

Nie żałowałem na to pieniędzy (chociaż jakbym teraz przeliczył wszystkie te złotówki, to mogę dostać palpitacji). Starałem się zachowywać jak dżentelmen, miałem nadzieję, że powoli się do siebie zbliżamy. Było mi miło, gdy łapała mnie pod rękę i zagadywała z uśmiechem:

Marcin, naprawdę dobrze się z tobą rozmawia, jesteś taki kulturalny kawaler.

Oczywiście, łechtało to moją męską dumę.

Pierwsze niepokojące znaki pojawiły się w kinie

Dziś, patrząc z perspektywy, wiele rzeczy było już wtedy jasnych.

Po pierwsze, Zofia ani razu nie zaprosiła mnie do swojego mieszkania. Ani na herbatę, ani na kawę, nawet na chwilę. Zawsze znalazła wymówkę: Oj, nieposprzątane mam, Wnuczka u mnie nocuje, Zmęczona jestem po pracy pójdźmy lepiej do knajpy!. Myślałem, że pewnie się wstydzi, bo odwykła od męskiej obecności w swoim domu. Nie nalegałem czekałem na odpowiedni moment.

Po drugie, rozmowy o wieku bywały co najmniej osobliwe. Jeśli chodziło o wyjście do restauracji czy krótki wypad za miasto od razu odzyskiwała młodzieńczą energię i sama proponowała wyjazd do term albo na żagle. Ale wystarczyło, że atmosfera robiła się trochę bardziej osobista, a natychmiast zamieniała się w typową marudną babcię.

Raz w kinie, siedząc w ostatnim rzędzie, położyłem jej delikatnie dłoń na kolano tylko dłoń, żadnej przesady. Od razu ją odsunęła i dosyć ostro, chociaż wciąż grzecznie, zauważyła:
Marcin, ludzie patrzą.
Zośka, w kinie jest ciemno, nikogo tu nie ma!
To nie ma znaczenia, nie jesteśmy przecież nastolatkami.

Pomyślałem: może wychowana zbyt surowo, trzeba szanować jej granice. Ale zaczynało mnie to już uwierać mamy po 56 lat, życie nie będzie na nas czekać kolejne osiem lat randkowania z kwiatkami.

Do tego uwielbiała rozwodzić się nad swoimi dolegliwościami. Wiadomo po pięćdziesiątce tu cię coś strzyka, tam boli, tabletki na cholesterol wchodzą do codziennego menu. Ale Zofia opowiadała o tym z dziwną satysfakcją. Przez cały obiad mogła opisywać operację kręgosłupa, a ja cierpliwie słuchałem i nawet proponowałem pomoc w umówieniu do dobrego lekarza. A kiedy wspomniałem, że dwa razy w tygodniu chodzę na basen, wykrzywiła usta:
Po co ci takie wysiłki? Jeszcze sobie serce zepsujesz! W naszym wieku trzeba leżeć na kanapie i czytać Przekrój.

Ale ja nie planowałem przeleżeć reszty życia na tapczanie. Chciałem żyć.

Chwila prawdy i wykład o przyzwoitości

Wczoraj wreszcie się zebrałem i pomyślałem dość tego przeciągania. Dwa miesiące to wystarczająco, by zorientować się, czy do siebie pasujemy.

Kolacja była pyszna zamówiliśmy chaczapuri i dobrego gruzińskiego wina. Humory dopisywały, Zofia śmiała się głośno, opowiadając anegdoty z pracy. Zacząłem myśleć, że może to jednak normalna kobieta z krwi i kości, gotowa na poważną relację.

Po kolacji wsiedliśmy do mojej octavii, na zewnątrz siąpił deszcz, w środku ciepło i nastrojowa muzyka. Delikatnie wziąłem ją za rękę tym razem nie wyrwała dłoni.
Zośka, może pojedziemy do mnie? Wypijemy herbatę, muzyki posłuchamy?

Jej ciało natychmiast się spieło, uśmiech zniknął, zrobiła się sztywna niczym klops na Wigilię.
Marcin, do czego ty dążysz?

Nic nie sugeruję, mówię wprost podobasz mi się, jestem wolny, ty też, spotykamy się dwa miesiące, normalne, że chcę być bliżej!

No i zaczęło się. Usłyszałem długi referat o wieku, moralności i duchowym braterstwie, po którym złapałem się za głowę:
Czy ty w ogóle wiesz, co mówisz? wygłosiła srogim tonem. Takie rzeczy są dla młodych i do rozmnażania! Po co nam to? Wyobrażasz sobie, jak będziemy wyglądać bez ubrań? Ja mam fałdkę, ty brzuch. Żenada! Poważnym kobietom w naszym wieku wypada już tylko bawić wnuki i sadzić pomidorki na działce. A ty tylko jedno w głowie!

Siedziałem jak wryty. Wynikało, że jestem jakimś zwierzakiem, skoro po dwóch miesiącach znajomości śmiem chcieć więcej.

Zośka, o czym ty mówisz? Przecież nie jestem gruby chodzę na basen! Ty wyglądasz świetnie! Skąd pomysł, że po 56-tce życie to już tylko plastikowe korale i msza w kościele?

Tak się przyjęło! rzuciła oburzona. Porządna kobieta w moim wieku nie lata za facetem. Całe życie rodzina, dzieci, teraz czas na spokój. Wstyd byłoby przede mną i dziećmi, gdybym z facetem romansowała.

W tamtym momencie nie wytrzymałem i wyrzuciłem wszystko z siebie:
To kogo szukałaś na portalu? Przez dwa miesiące jadłaś na mój koszt, woziłaś się moim autem, wyciągałaś do teatrów. Nie wstyd było brać prezenty od tego zwierzaka? Ale gdy ja oczekuję bliskości, to nagle obrzydzenie.

Poczerwieniała raczej ze złości, nie ze wstydu.

Myślisz, że mam obowiązek rzucać ci się w ramiona za kolacje i kwiaty?!

Nie wykręcaj kota ogonem rzuciłem spokojnie, choć w środku się gotowałem. Starałem się i oczekiwałem, że coś z tego rozwinie, a ty po prostu szukałaś wygodnej koleżanki z portfelem i samochodem.

Wyskoczyła z auta szybciej niż prosiak przed świniobiciem, trzaskając drzwiami. Nawet nie pobiegłem za nią wszystko było jasne. Patrzyłem tylko, jak dumnie maszeruje do bloku i czułem do siebie żal.

Lubię rozmowy, książki, historię ale jestem żyjącym facetem, a nie marmurowym aniołkiem. Nie zamierzam udawać, że nie mam potrzeb, bo komuś się wydaje, że w pewnym wieku należy się już tylko chichotać z wnuczką i sadzić pelargonie.

Skasowałem jej numer i usunąłem konto z portalu. Trzeba trochę odpocząć po tym spektaklu.

Postanowiłem, że na następnych randkach pytanie o bliskość stawiam od razu na początku. Jeśli znowu usłyszę wykład o starości i wnukach jako sensie życia dzielimy rachunek na pół i do widzenia.

A jak Wy myślicie czy w wieku 56 lat zaproszenie kobiety do siebie to rzeczywiście taki nietakt? I po co takie panie rejestrują się na portalach randkowych, skoro ich czas już minął albo tylko im się tak wydaje?