Przez dwa miesiące zabierałem 56-letnią kobietę do najlepszych warszawskich restauracji. Jednak gdy tylko zaprosiłem ją do siebie, pani natychmiast pokazała swoją prawdziwą twarz

Przez dwa miesiące randkowałem z pewną 56-letnią panią, którą bardzo starannie prowadzałem po restauracjach. Jednak gdy zaprosiłem ją do siebie, dama natychmiast zrzuciła maskę.

Pięć lat temu rozstałem się z żoną w sposób cywilizowany i przywykłem już do życia starego kawalera. Ostatnio jednak samotne powroty do pustego mieszkania zaczęły mi dokuczać i jakieś echo rozbrzmiewało w kuchni, zamiast życia rodzinnego.

Mam 56 lat, zdrowie dopisuje, energia w normie. Założyłem konto na portalu randkowym, licząc na to, że znajdę kobietę do wspólnego życia. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że przy odrobinie szczęścia można faktycznie trafić na wartościową osobę.

Profil brzmiał dość prosto:

Grażyna, 56 lat, wdowa, poszukuję porządnego pana do poważnych relacji.

Na zdjęciu elegancka, bez sztucznego blichtru, z dobrym spojrzeniem. Rozmowa rozwinęła się szybko. Już na wstępie napisałem szczerze: nie przyjechałem tu dla wirtualnych przygód, interesuje mnie realna znajomość, na życie razem i wyjazdy na urlop. Zgodziła się, więc umówiliśmy się na spotkanie w centrum Warszawy w najbliższą sobotę.

Pierwsze spotkanie wypadło świetnie. Spacerowaliśmy długo, w powietrzu czuć było wiosnę, ona z pasją opowiadała o pracy i wnukach, a ja przytakiwałem, wsłuchując się z sympatią. Doceniłem jej spokój i fakt, że nie ględzi bez przerwy. Potem zaprosiłem ją na kawę. Zapłaciłem, bo jestem z pokolenia, gdzie facet zaprasza facet płaci. I już.

No i rozpoczęły się nasze klasyczne czekoladki i kwiaty. Prezenty oczywiście kupowałem ja, a fajnie spędzony czas liczony był na obie strony. Każdy piątek i sobota wydarzenie kulturalne. Nie jestem sknerą, ale jak dziś przeliczę te wydatki z dwóch miesięcy, to trochę boli. Śmiało ze stówką złotych tygodniowo szło się pożegnać.

A to teatr, a to kolacja w restauracji. Raz wystawa bursztynów, raz koncert, innym razem wycieczka pod Warszawę i schabowy na świeżym powietrzu.

Starałem się być dżentelmenem, myślałem, że zbliżamy się do siebie. Ona uroczo się uśmiechała i na ulicy zaplatała rękę na mojej, szepcząc:

Zbyszku, jak z tobą przyjemnie spędza się czas, jesteś taki szarmancki.

Nie powiem, miłe to było.

Pierwsze czerwone flagi w kinie

Teraz patrząc z dystansu, widzę, że miałem oczy przed samym nosem.

Po pierwsze nigdy nie zaprosiła mnie do siebie. Nawet na herbatę. Zawsze jakaś wymówka: Bo bałagan albo Wnusio dziś nocuje, Po pracy padam na twarz, chodźmy do kawiarni. Myślałem, no trudno może się wstydzi czy być może odwykła od mężczyzn w domu. Uznałem, że poczekam na odpowiedni moment.

Po drugie temat wieku wypływał podejrzanie. Na wypadach, wycieczkach, w restauracjach była młoda, pełna życia: A pojedźmy nad jezioro! Co powiesz na aquapark? Jednak gdy próba rozmowy zmierzała ku czymś bardziej intymnym, natychmiast przeobrażała się w zrzędliwą ciotkę z Pragi.

Pewnego razu, siedzimy w kinie w ostatnim rzędzie, delikatnie kładę jej dłoń na kolanie ot, taki miły gest. Grażyna momentalnie cofnęła się, kamień na twarzy:

Zbyszku, ludzie patrzą!
Grażynko, przecież jest ciemno, sala prawie pusta.
Nieistotne, to nie wypada. My nie jesteśmy nastolatkami!

Uznaję klasyczne wychowanie. Może naprawdę ma granice i nie zamierzam naciskać. Ale zacząłem się czuć, jakbym miał po sześćnaście lat jeszcze raz bawić się w gierki z liceum.

Grażyna uwielbiała opowiadać o zdrowotnych przygodach. Wiadomo, po pięćdziesiątce plecy pobolą, cholesterol zwariuje i ciśnienie robi, co chce, ale ona opisywała swoje przypadłości z taką pasją, że chyba miała z tego frajdę. Przez pół kolacji słuchałem monologu o świetnych tabletkach na cholesterol i tarczycy.

Zawsze słuchałem uważnie i proponowałem zapisać ją na wizytę do lekarza, którego polecali znajomi. Jednak, kiedy wspomniałem, że dwa razy w tygodniu chodzę na basen, by trzymać kondycję, Grażyna zrobiła minę cierpiętnika:

Po co ci te szaleństwa? Tylko rozregulujesz serce. W naszym wieku lepiej czytać książki, a nie pływać w chlorowanej wodzie.

A ja naprawdę nie wyobrażałem sobie życia tylko na kanapie pod pledem.

Moment prawdy i kazanie o wstydzie

Wczoraj postanowiłem: dosyć tych podchodów. Dwa miesiące randkowania wystarczą, by zrozumieć, czy idziemy tą samą ścieżką.

Wybraliśmy się do gruzińskiej restauracji, zajadaliśmy się chinkali i popijaliśmy czerwone wino. Nastrój znakomity, Grażyna opowiadała żarty o kolegach z pracy. Pomyślałem: fajna kobieta. Czas postawić sprawę jasno.

Po kolacji wsiadamy do mojej skody, za oknem kropi deszcz, w środku cieplutko, cicho sączy się jazz. Delikatnie łapię ją za rękę i… tym razem nie odtrąciła mojej dłoni.

Grażynko, może wpadniesz na wieczór do mnie? Napijemy się herbaty, posłuchamy muzyki…

Nagle Grażyna znieruchomiała, uśmiech zniknął, twarz jak marmur:

Zbyszku, a co ty właściwie sugerujesz?

Nic nie sugeruję. Mówię wprost: podobasz mi się, jestem wolny, ty wolna. Spotykamy się dwa miesiące. To chyba naturalne, by chcieć być bliżej siebie?

I wtedy usłyszałem tyradę o wieku, wstydzie i duchowej wspólnocie, która wbiła mnie w fotel:

Ty zdajesz sobie sprawę, co mówisz? srogi ton. To dla młodych i do płodzenia dzieci. Po co nam? Przestań, wyobraź sobie jak wyglądamy bez ubrań! U mnie fałdka, u ciebie pewnie też co nieco. Fe! W naszym wieku liczy się wsparcie, wspólnota, rozmowy o wnukach. Ty tylko o tym jednym.

Myślałem, że śnię. Wychodzi na to, że jestem jakiś dziki, bo odważyłem się po ośmiu tygodniach randkowania zaprosić kobietę do siebie.

Grażyno, przestań. Jaki brzuch? Chodzę na basen, jeszcze wszystko na miejscu. Ty też świetnie się trzymasz. Czemu sama siebie skazujesz na znoszoną piżamę i marazm? Kto powiedział, że po pięćdziesiątce już tylko wspomnienia i sadzenie pomidorów na działce?

Bo tak się przyjęło! ucięła temat. Porządna kobieta w moim wieku zajmuje się wnukami i robi przetwory koniec, kropka. Mi byłoby wstyd przed dziećmi, gdybym nagle przyprowadziła pana na te sprawy.

No to mnie ruszyło. Wypaliłem, co mi leżało na sercu:

Czyli szukałaś sobie kolegi na wyjścia, co? Przez dwa miesiące jadłaś na mój koszt, jeździłaś moją skodą, kwiaty przyjmowałaś, a jak facet chce bliskości to nagle fe, fuj i wstyd.

Poczerwieniała, ale raczej ze złości niż wstydu.

Co, uważasz, że muszę się oddać za parę kolacji?

Nie przekręcaj, odpowiedziałem, już zupełnie spokojnie choć wewnątrz się gotowałem. Było sympatycznie, a każda relacja naturalnie się rozwija. Ty po prostu szukałaś koleżanki z portfelem i autem.

Grażyna wyskoczyła z auta szybciej, niż zdążyłem zauważyć. Trzasnęła drzwiami, jakby przepędzała złego ducha. Nie pobiegłem za nią. Patrzyłem, jak dumna idzie w stronę swojej klatki, a mnie ściskała złość do samego siebie.

Lubię mądre rozmowy, lubię książki i historię. Ale jestem żywym człowiekiem z uczuciami i nie zamierzam rezygnować z bliskości wyłącznie dlatego, że jakaś pani ma w głowie betonowe kompleksy i rozważania o tym, co wypada po pięćdziesiątce.

Od razu wykasowałem jej numer oraz swoje konto z portalu. Muszę odpocząć po tym całym kabarecie.

I już wiem: na pierwszej randce będę pytał o podejście do bliskości. Usłyszę wykład o tym, że wiek, że wnuki dzielimy rachunek i mówię papa.

Jak sądzicie słusznie postąpiłem czy w Polsce po pięćdziesiątce propozycja bliskości to jednak temat tabu, o którym się nie wspomina? I po co panie zakładają konto na portalach, skoro z góry odmawiają prawu do normalnej relacji?