Przez 8 lat opiekowałam się wnukami za darmo… a wczoraj powiedzieli mi, że wolą „drugą babcię”, bo o…

Przez osiem lat opiekowałem się wnukami całkowicie za darmo a wczoraj powiedzieli, że wolą tą drugą babcię, bo ona ich nie upomina i przynosi im tablety.

Jestem tym dziadkiem od ciepłej zupy.
Dziadkiem, który odprowadza do szkoły, wyciera zasmarkane nosy, gotuje, pierze, prasuje, dźwiga tornistry, gasi za nimi światła i usypia dzieciaki, kiedy rodzice są w pracy albo wracają późno.

Ta druga babcia to ta elegancka.
Przychodzi czasem zawsze z kwiatami, wyperfumowana, z błyszczącymi prezentami, z wielkimi niespodziankami.
Nie zna smaku nieprzespanej nocy z gorączkującym dzieckiem.
Ale wie, jak kupić nowego iPada.

Wczoraj moi wnukowie powiedzieli mi, że chcieliby, żebym był jak ona.
I po raz pierwszy w życiu poczułem, jak to jest być niewidzialnym tam, gdzie daję z siebie wszystko.

Jestem dziadek Zbigniew, mam 67 lat.
Mam córkę Weronikę,
i dwoje wnuków Jakuba (8 lat) i Zosię (6 lat).

Weronika pracuje, jej mąż Sławek też.
A ponieważ nie stać ich na nianię i nie ufają przedszkolom, po prostu uznali, że ja, emeryt, poświęcę resztę swojego życia opiece nad wnukami.

I robiłem to.
Świadomie.
Z miłością.
Z oddaniem.

Wstaję o 5:30.
O 6:30 już jestem w ich mieszkaniu.

Przygotowuję śniadanie.
Zbieram porozrzucane skarpetki, szukam brakującego T-shirta, ubieram dzieci, wiążę im buty, dźwigam plecaki, a potem zawożę do szkoły.

Potem sprzątanie, gotowanie, pranie, porządki.
Po południu odbieram dzieci.
Pomagam w lekcjach, robimy drzemki, jemy zupę trochę dyscypliny.

Jestem tym dziadkiem od zasad.
Dziadkiem od granic.
Tym, który mówi:
Nie jedz słodyczy przed obiadem,
Umyj ręce,
Dość tabletu,
Najpierw odrób lekcje.

Czyli dziadkiem nudnym.

A po drugiej stronie jest Krystyna matka Sławka.

Krystyna nie pracuje od lat.
Ma pieniądze. Sporo.
Kobieta z nienagannym manicurem, modnymi fryzurami, ubraniami na wyjście, ciągle na wczasach w Hiszpanii czy Grecji.

Krystyna nie musiała nigdy gotować herbaty o trzeciej w nocy, bo dziecko kaszle.
Nie szukała zaginionej skarpetki.
Nie ścierała wymiocin z wykładziny.
Nie latała po mieszkaniu z łyżką w pogoni za niejadkiem.

Krystyna to gwiazda gości.
Pojawia się raptem dwa razy do roku na Wigilię i urodziny
z prezentami, czekoladkami i najnowszym sprzętem.

Dzieci ją uwielbiają.
Jak każde dzieci tego, kto nie stawia granic.

Wczoraj były urodziny Jakuba.

Wstałem o piątej, żeby upiec mu ulubione ciasto domowe.
Jajka, krem, orzechy wszystko tak, jak lubi.

Kupiłem mu fajną książkę i ciepły polar tyle, na ile mi starczyło z emerytury.

Koło czwartej popołudniu przyszła Krystyna.

Nowa fryzura, mocny zapach perfum, błyszcząca torebka.
Weszła niczym gwiazda telewizji.

Skarby moje! zawołała.

Jakub i Zosia rzucili jej się na szyję jakby była celebrytką.
Przemknęli obok mnie, jakbym był doniczką w kącie.

Krystyna rozpakowała dwie wielkie białe torby.
Dwa nowe tablety.

Żebyście się nie nudzili powiedziała. I dziś nikt wam nie będzie ograniczał czasu z tabletem!

Dzieci aż piszczały z radości.

Weronika i Sławek byli zachwyceni:

No mamusiu! Jesteś boska! Dziękujemy!

A ja stałem w kuchni i kroiłem tort.
Ten upieczony przed świtem, ten, na który nikt nawet nie spojrzał.

Podszedłem do Jakuba.

Kubusiu, dzieciaku, tu mam prezent od dziadka. I kawałek tortu

Nawet nie spojrzał.

Teraz nie, dziadku. Ustawiam sobie postać.

Ale, Kubu

Dziadku! Znowu ten sam tort! Inna babcia daje prawdziwe prezenty! Ty zawsze tylko książki, bluzy. Nuda!

Jak to zaboli
Tego bólu nikomu bym nie życzył.

Spojrzałem na Weronikę.
Liczyłem, że powie choćby: Nie mów tak do dziadka!

A ona?

Parsknęła śmiechem.

Tato, nie przejmuj się. Dzieci lubią nowe rzeczy. Krystyna jest fajną babcią”. Ty jesteś dziadkiem od rutyny.

Dziadek od rutyny.
Tak teraz nazywają troskę?

Zosia dobiła temat:

Szkoda, że babcia Krysia tu nie mieszka. Ona się na nas nie złości. Ty jesteś wiecznie zmęczony.

Patrzę na swoje ręce popękane od mydła, proszku i prania.

Na Krystynę świeża, dwa tablety w torebce, królowa dnia.

Patrzę na Weronikę rozluźniona, z kieliszkiem wina, bo ja jestem, więc sobie odpocznie.

Zdjąłem fartuch.
Poskładałem go starannie.
Odłożyłem na blat.

Wszedłem do salonu.

Weroniko, idę do siebie.

Jak to!? A kto posprząta? A tort? A zmywanie!?

A może fajna babcia pomoże?

Krystyna krzywi się lekko:

Zbyszku, ja mam dziś rwę kulszową

Spokojnie. Nie będę prosił, byś brudziła sobie żakiet.

Zerknąłem na Weronikę:

Dzieci mają rację. Jestem nudny. Jestem tym, który stawia granice i dba o zdrową dietę.
I chyba potrzeba im trochę więcej wolności.
Dlatego od jutra się wyłączam.

Tato, nie możesz! Kto jutro odprowadzi dzieci?

Nie wiem. Może Krystyna. A może sprzedajcie jeden tablet i wynajmijcie nianię.

Potrzebujemy cię!

Nie. Potrzebujecie sługi. A ja nim nie jestem.

Spojrzałem na Jakuba.

Dziadku już nie przyjdziesz?

Nie, kochanie. Jutro będzie zabawnie.
Nikt wam nie powie, żebyście jedli warzywa, uczyli się, czy szli wcześnie spać.
Wolność.

I wyszedłem.

Telefon dzwoni bez przerwy.
Weronika płacze.
Sławek mówi, że przesadzam.

Ale już nie wrócę.

Jutro wstanę o dziewiątej.
Zaparzę sobie dobrą kawę.
Zjem kawałek ciasta.
Włączę sobie serial.

Po raz pierwszy od lat będę bohaterem własnego życia.

A Waszym zdaniem czy babcie (i dziadkowie) mają obowiązek opiekować się wnukami,

czy dzieci po prostu ich wykorzystują, żeby oszczędzić na opiekunce?