Przeszłość nie da spokoju, dopóki nie naprawisz…

Przeszłość nie odpuści, dopóki nie naprawisz…

W kawiarni było pełno ludzi. Jakub zarezerwował stolik wcześniej, żeby świętować swoje urodziny, bo inaczej nie mieliby gdzie usiąść. Przyszli, gdy jeszcze świeciło słońce, a teraz za oknami panowała już ciemność. Klimatyzatory działały na pełnych obrotach, w tle grała muzyka. Wzdłuż okien migotały niebieskawym światłem świąteczne lampki, nadając sali uroczysty nastrój. Brakowało tylko choinki.

— Jakuś, chodź, zatańczymy — szepnęła żona Jakuba, Kasia, kładąc głowę na jego ramieniu. Na niewielkim parkiecie przed barem tańczyły już dwie pary.

— Zaproś Marcina, a ja posiedzę — Jakub mrugnął do przyjaciela.

— Chcę z tobą. Tylko raz — nalegała Kasia.

— Naprawdę, idźcie, nie patrzcie na mnie. Ja już wychodzę. Mama zasypała mnie SMS-ami. Nie będę wystawiać jej cierpliwości na próbę. Jakuś, jeszcze raz, wszystkiego najlepszego — Marcin wstał, uścisnął dłoń przyjaciela i skierował się do wyjścia.

— A my jeszcze posiedzimy, prawda? Tak tu przyjemnie — usłyszał za sobą głos Kasi.

Po klimatyzowanej sali ulica przywitała go duszną wilgocią, mimo późnej godziny. Wydawało mu się, że wypił niewiele, a jednak głowa była ciężka, nogi jak z waty. Pewnie przez upał. W kieszeni zadzwonił telefon. Marcin z trudem go wyjął.

— Marcin, gdzie jesteś? Niedługo? Martwię się — powiedziała zaniepokojonym głosem matka.

— Mamo, już idę, nie martw się.

— Jak się nie martwić? Już prawie jedenasta — w jej głosie zabrzmiał wyrzut.

— Mamo, zaraz będę… —Rozłączył się.

Przyspieszył kroku, starając się oddychać głęboko, żeby szybciej wytrzeźwieć.

W sercu obudziła się irytacja. Miał już dwadzieścia cztery lata, był dorosłym mężczyzną, a matka wciąż dzwoniła, jeśli tylko się spóźniał, jakby był jeszcze małym chłopcem. Jak tu się umawiać z dziewczyną? „Przepraszam, kochanie, mama kazała wrócić wcześniej”? W duchu złościł się na nią, ale w głębi serca rozumiał i nie okazywał tego otwarcie. Nie, nie był maminsynkiem, po prostu wiedział, dlaczego tak o niego drżała.

Trzynaście lat temu zginęła jego siostra, Ola. A nazajutrz po pogrzebie ojciec zmarł na zawał, nie wytrzymał straty ukochanej córki. A on, Marcin, był winien śmierci siostry i ojca. Tak przynajmniej myślał. I żadne słowa, perswazje nie pomagały uwolnić się od tego poczucia winy.

— Miałeś tylko jedenaście lat. Co mogłeś zrobić przeciw trzem dorosłym chłopakom? I tak było już za późno, żeby jej pomóc. Nie stchórzyłeś, tylko pobiegłeś po pomoc — mówił mu przyjaciel Jakub.

Tak, to prawda, ale Marcin wciąż obwiniał siebie. To utrudniało mu związki z dziewczynami. Wydawało mu się, że one też wiedzą o jego tchórzostwie. Nawet Kasia. Poznał ją pierwszy, kilka razy byli w kinie, nawet się całowali, a w ciemnej sali to ona pierwsza wzięła go za rękę. Ale potem przedstawił ją Jakubowi.

— Kasia i Jakub — to brzmi jak przeznaczenie — zaśmiał się tamten.

Wkrótce Kasia wyznała, że zakochała się w Jakubie i wybiera jego. Co mógł zrobić? Na siłę się nie da. Pół roku temu wzięli ślub, a Marcin był ich świadkiem. Żałował tylko trochę. Kasia w białej sukni wyglądała niesamowicie.

— A kiedy ty przyprowadzisz narzeczoną? — pytała matka.

— Jak znajdę taką jak ty, od razu się ożenię — żartował Marcin.

I nie kłamał. Matka była szczupła i piękna, nawet w swoich pięćdziesięciu dwóch latach, nawet po podwójnej stracie i posiwieniu. Ola była do niej podobna. Tak samo szczupła jak brzózka, z regularnymi rysami twarzy, śniadą cerą i szarymi oczami. Marcin uwielbiał patrzeć, jak czesze swoje długie włosy. W domu zawsze wiązała je w kucyk lub spinała na karku. A gdy wychodziła, rozpuszczała je, potrząsała głową, a lśniące, jasne włosy rozsypywały się po plecach. Z wiekiem byłaby jeszcze bardziej podobna do matki.

Mieli kochającą się rodzinę. Ojciec uwielbiał matkę, dumny był z córki, cieszył się synem. Ola kończyła szkołę, zdążyła już zdać jeden egzamin maturalny. Chciała iść na pedagogikę, zostać nauczycielką, ale życie brutalnie przerwało jej plany w takie same ciepłe letnie wieczory. Na zawsze zostanie siedemnastolatką.

Puste, ciemne ulice przywoływały wspomnienia, których wolałby zapomnieć. Ale poczucie winy nie odpuszczało, gryzło go, ścigało. Nie było dnia, żeby Marcin nie myślał o siostrze, nie wspominał, nie obwiniał się za tchórzostwo.

Skromna, drobna, domowa Ola żartowała z niego, nazywała „malcem”. Marcin chwalił się przed kolegami, że ma taką piękną siostrę, jakby to była jego zasługa. StarsI tak minęły kolejne lata, a Marcin wreszcie zrozumiał, że choć nie mógł uratować Oli, to uratował siebie—i to było naprawdę ważne.