Przestań narzekać — działaj!

— Przestań marudzić, działaj! — rozległ się zza drzwi ostry głos sąsiadki. — Znowu płaczesz, Brygido? Słyszę cię przez ścianę! Co się tym razem stało?

Brygida otarła łzy rękawem szlafroka i niechętnie otworzyła. W progu stała Irena Kowalska, trzymając w ręce torebkę z drożdżówkami.

— To zawsze to samo, ciociu Irenko… Znowu w pracy, ten przełożony… — zaczęła, ale sąsiadka energicznie wkroczyła do mieszkania.

— Dość tego jęczenia, dziewczyno! — przerwała, stawiając paczkę na stole. — Ile masz lat? Czterdzieści trzy? A zachowujesz się jak nastolatka! Siadaj, zrobimy herbatę i porozmawiamy jak dorosłe osoby.

Brygida posłusznie podeszła do kuchni. Irena, mimo swoich siedemdziesięciu sześciu lat, była żywsza niż połowa młodszych. Prosta jak struna, z bystrym spojrzeniem, nie znosiła narzekania i użalania się nad sobą.

— Gadaj, co się teraz wydarzyło — rozkazała, włączając czajnik. — Tylko bez rozklejania się, konkretnie.

— No wie pani, ciociu Irenko… — Brygida skuliła się na taborecie. — Kierownik powiedział, że mogą mnie zwolnić. Oszczędzają na pensjach, a ja pracuję jako księgowa dopiero dwa lata. Mały staż, więc pierwsza do cięć.

— I co zamierzasz zrobić? — spytała Irena, wyjmując filiżanki z szafki.

— Co mogę? Czekam, aż mnie wyrzucą. CV wysłałam, ale kto w moim wieku zatrudni starszą kobietę bez doświadczenia? Młodych jest pełno…

— Stój! — Irena gwałtownie odwróciła się do niej. — Otóż to! Od razu się poddajesz! Myślisz, że szef zwalnia ludzi dla zabawy?

— Ale co ja…

— Wiele możesz! — przerwała. — Znam cię od lat. Jesteś mądra, dokładna, obowiązkowa. Pamiętam, jak matkę do końca pielęgnowałaś, bez skargi. A teraz panikujesz przez zwolnienie?

Brygida chciała zaprotestować, ale Irena już nalewała wrzątku.

— Słuchaj uważnie — ciągnęła, siadając naprzeciwko. — Mój mąż, niech spoczywa w pokoju, całe życie harował w fabryce. Gdy ją zamknięto, miał pięćdziesiąt dziewięć lat. Też myślał, że to koniec. A ja mu mówię: przestań jęczeć, rób coś! I wiesz co? Poszedł do hydraulika, potem założył własny warsztat. Naprawiał ludziom sprzęty do emerytury.

— Ale to był mężczyzna… — westchnęła Brygida. — A ja…

— A ty co? — wybuchnęła Irena. — Masz ręce? Głowę na karku? Czemu rozlazła się robisz?

Brygida zamilkła, mieszając łyżeczką herbatę. Sąsiadka miała rację. Ale jak wytłumaczyć ten lęk, tę niepewność, która ogarnia ją za każdym razem, gdy musi podjąć decyzję?

— Ciociu Irenko, a pani… pani nigdy się nie bała? — spytała cicho.

— Bałam się! — roześmiała się. — Kto się nie boi? Gdy męża na wojnę żegnałam, myślałam, że oszaleję. Przy porodzie też strach był. Ale strach to normalne. Ważne, by nie dać mu sobą rządzić.

— Nie wiem… — Brygida pokręciła głową. — Czuję, że umiem tylko papiery przeglądać.

— Głupoty! — machnęła ręką Irena. — A mój komputer kto mi ustawił? A sąsiadce z trzeciego piętra podatki wyliczałaś? Ile razy tłumaczyłaś mi dokumenty, gdy dom sprzedawałam?

Brygida zamyśliła się. Rzeczywiście, często pomagała innym z papierami, obliczeniami. Dziękowali jej…

— Ale to nie praca… — zaczęła.

— Dlaczego nie? — oburzyła się Irena. — Ludzie potrzebują pomocy, ty potrafisz. To stwórz sobie zajęcie!

— Swoją działalność?! — przestraszyła się. — Co pani mówi! Ja nie jestem przedsiębiorczynią!

— A kto jest? — prychnęła. — Z nieba spadli? Wszyscy zaczynali. Moja siostrzenica Kasia była sekretarką, a teraz ma dwa salony kosmetyczne. ZaczynałaBrygida wzięła głęboki oddech, uśmiechnęła się przez łzy i powiedziała: „Dobrze, ciociu Irenko – od dziś przestaję narzekać i zaczynam działać.”