Przeprowadzka do nowego mieszkania – wyzwanie, które każdy zna.

Przeprowadzka do nowego mieszkania to zawsze spore wyzwanie. Wiedzą o tym wszyscy.

Oto Agata z mężem, w końcu kupili większe mieszkanie i szykowali się do zmiany lokum zaraz po Nowym Roku.

Zaczęli już pakować rzeczy do dużych kartonów, posegregowali je. Część lądowała w worku na śmieci, część ostrożnie owijali w gazety…

Teraz przyszła kolej na dużą szafę z antresolą. Mąż, zanim wyszedł do pracy, wyciągnął z góry pudło z ozdobami choinkowymi, a przy okazji wysypał całą zawartość, układając wszystko w staranną stertkę. Teraz ona musiała to przejrzeć.

Wiadomo, że na antresoli lądują rzeczy, które na co dzień nie są potrzebne, ale nie sposób ich wyrzucić, dopóki nie ma pewności, że nigdy więcej się nie przydadzą.

Agata miała dwutygodniowy urlop specjalnie na te porządki – żeby wszystko spakować, przejrzeć, odłożyć. I w końcu zdecydować: co zabrać do nowego mieszkania, a co zostawić. Nie była to prosta sprawa. Co zrobić ze szkolnymi zeszytami, pamiętnikami, dyplomami? Kiedy żyli rodzice, wszystko to pieczołowicie przechowywali, a teraz to ona odziedziczyła ten rodzinny archiwum.

Siedziała obok tej sterty i metodycznie przeglądała skarby przeszłości. Część od razu trafiała do czarnego worka na śmieci, część odkładała na bok. W końcu w jej dłoniach znalazła się mała szkatułka, obklejona muszelkami i kamykami, owinięta w lniany woreczek.

To był prezent od ukochanego dziadka. Przywiózł jej go z wakacji nad morzem, gdy miała dziesięć lat. Ta piękna szkatułka stała się jej małym sekretem. Przechowywała w niej różne drobiazgi, cenne jako pamiątki po ważnych chwilach.

— Ciekawe, czy Ola ma coś takiego? — pomyślała Agata o córce, ale zaraz uznała, że raczej nie.

Dzisiejsze dzieci są zbyt praktyczne i mało romantyczne. W wieku dziesięciu lat już wiedzą, kim chcą zostać i na jakie studia pójdą.

Ona w ich wieku nawet o tym nie myślała.

Musiała pójść do zwykłej szkoły, skończyć technikum i pracować w lokalnej fabryce czekolady.

Mąż, Tomasz, miał więcej szczęścia.

On marzył o architekturze i został architektem.

Skończył studia i wrócił do rodzinnego miasta, teraz jest cenionym specjalistą. Jego projekty są bardzo potrzebne.

I Ola taka sama – zdecydowana. Choć w swoich jedenastu latach jeszcze nie wybrała zawodu.

Agata trzymała szkatułkę i nagle bała się ją otworzyć. Co tam znajdzie? Jakie dziecięce wspomnienia?

W końcu podniosła wieczko, a w środku… Cóż, co tam mogło być naprawdę cennego? Tani wisiorek na łańcuszku z popsutym zapięciem, kupiony przez mamę w sklepie z pamiątkami.

Oto babcina broszka w kształcie motyla, z kamieniami, z których dwa już wypadły.

Oto duży, perłowy guzik. Piękny, ale nie pamiętała już, z czego został urwany.

Szminka w złotym opakowaniu, którą dostała od koleżanki w ósmej klasie. Mama nie pozwalała jej używać, więc leżała tam nieotwarta.

I nagle w jej dłoniach znalazła się aksamitna muszka! Ciemnoniebieska, misternie wykonana.

Wspomnienia przeniosły ją w czasie – do tamtych odległych lat, gdy na szkolną zabawę noworoczną przyszli chłopcy z innej szkoły.

Nie pamiętała już, po co i dlaczego. Może ich sala gimnastyczna była w remoncie, a może to był pomysł dyrektora.

Goście dali krótki występ, a potem były tańce – pierwsze w jej życiu. Która to była klasa? Piąta czy szósta? Wtedy też po raz pierwszy w życiu „zakochała się”. Oczywiście, to mocno powiedziane.

Ale tamten chłopiec bardzo jej się spodobał, gdy stał na scenie i recytował wiersze, które wówczas wydały się Agacie bardzo dojrzałe.

A oto kartka w kratkę, na której je zapisała. Na tym chłopcu był ciemnogranatowy garnitur i ta muszka. Jak przejmująco mówił!

Jak bardzo marzyła, żeby ją zaprosił do tańca. Stała w kącie w białej sukience z kokardą z tyłu, w atłasowych balerinkach, po raz pierwszy z rozpuszczonymi włosami. Ile miała wtedy lat? Jedenaście, dwanaście? Już nie pamięta. Ale to uczucie, pierwsze wzruszenie, pozostało w jej sercu do dziś.

Nie, nie zaprosił jej. I ze szkolnej zabawy wyszedł szybko, niemal uciekł.

Ona z koleżanką poszła za nim do szatni. Szybko się przebrał, zdjął muszkę, wciągnął czapkę na czoło i wyszedł. Dziewczyny obserwowały go z boku. A gdy wracały, Agata znalazła tę muszkę na podłodze. Pewnie próbował ją schować do kieszeni, ale… Upadła.

Podniosła ją i wybiegła na szkolne schody, chciała oddać, ale zobaczyła, jak wsiada do samochodu, drzwi się zamknęły, a on zniknął. Pewnie rodzice po niego przyjechali. Nigdy się nie poznali i więcej się nie spotkali. Nawet nie wiedziała, z jakiej szkoły był.

Ile lat minęło od tamtej chwili! A jej sekretna szkatułka przechowała ten mały, pozornie nic nieznaczący epizod. Wszystkie dziecięce skarby wróciły do pudełka, a ona postawiła je na parapecie, postanawiając już go nie chować.

To część jej dzieciństwa, niech zostanie jako rodzinna pamiątka. I Oli będzie można kiedyś coś opowiedzieć. Ciekawe, jak zareaguje? Pewnie powie: „Mamo, dzieciństwo minęło, te wszystkie skarby nie mają już wartości. Trzeba żyć teraźniejszością i przyszłością!”. Albo coś w tym stylu…

Ale się myliła. Gdy Ola wróciła ze szkoły, od razu zauważyła szkatułkę, przejrzała jej zawartość i zapytała:

— To twój archiwum? Skąd taka piękność?

Wyjęła najpierw broszkę, potem muszkę. Przy obiedzie Agata opowiedziała córce o tamtym chłopcu.

— A szukałaś go? Może poszłabyś do jego szkoły?

— Jeszcze mi powiedz o portalach społecznościowych! — zaśmiała się Agata. — Gdzie miałabym iść, skoro nie pamiętam nawet, z której był szkoły ani jak miał na imię. Jedz i zabieraj się za lekcje, a ja mam jeszcze mnóstwo roboty.

Wieczorem wrócił z pracy Tomasz. Po kolacji zaczął pomagać żonie w pakowaniu. Wtem wbiegła Ola i oznajmiła:

— Tato, a mamie w szkole podobał się pewien chłopak!— Wyobrażasz sobie, że do dziś przechowuje pamiątkę po nim! — dodała Ola, wyciągając aksamitną muszkę, a Tomasz wziął ją do ręki, przyjrzał się uważnie i nagle uśmiechnął się szeroko, mówiąc: „To była moja muszka, zgubiłem ją właśnie na tej szkolnej zabawie”.