Przepraszam za zwłokę…

**Dziennik, 15 listopada**

Przepraszam, że tak długo…

Tomek od lat nie był w domu. Przez pierwsze dwa lata studiów we Wrocławiu jeszcze przyjeżdżał na wakacje. Matka, oczywiście, karmiła go na zabój, gotując wszystko, co lubił. Po trzech, czterech dniach obżarstwa zaczynało mu się nudzić. Przyjaciele rozjechali się po świecie, nie było co robić.

Miasto małe, znał je na wylot – w kilka godzin można było obejść całe. Po tygodniu marazmu wracał do akademika z ulgą. Matka błagała, by został choć tydzień dłużej, ale Tomek wymyślał nieistniejące sprawy i wyjeżdżał. Duże, hałaśliwe miasto kusiło. Tam nie umierało się z nudów! Poznał nowych ludzi. A tutaj? Tęsknota aż do bólu zębów.

Na trzecim roku zaczął pracę w fast foodzie. Wieczorami, w największym tłoku. Lubił to. Pieniądze też się przydały – ze stypendium ledwo się wyżyło. Dumny, odmówił pomocy matce. Mama dzwoniła, prosiła, by przyjechał choć na święta. Obiecał, choć wiedział, że w grudniu w pracy będzie najgoręcej.

Święta minęły, zaczął się semestr. Powrót do rodzinnego miasta odłożył na lato. Ale gdy nadeszły wakacje, pracował już na pełen etat. Czas w dużym mieście płynął niepostrzeżenie. Nagle dyplom był w kieszeni. Imprezował z kolegami z roku – kto wie, kiedy się znów zobaczą?

A potem Krzysiek zaproponował pracę w Grecji.

„Jedź ze mną. Idealnie się nadajesz. Decyzja musi być teraz. Dokumenty trzeba załatwić szybko. Ziomek, z którym miałem jechać, wycofał się – dziewczyna w ciąży, postanowił się ożenić. Kontrakt na rok. Angielski znasz, grecki podłapiesz.”

Młody jesteś, świat zobacz. Później praca, żona, dzieci – wyjazd za granicę raz na trzy lata. „Tańcz, póki młody, chłopcze”, zaśpiewał fałszywie Krzysiek.

Tomek się zgodził. Zaczął się chaos: bieganina po lekarzach, dokumenty. Przed wyjazdem zadzwonił do matki. Z poczuciem winy obiecał, że wróci za rok i na pewno odwiedzi.

„Synku, na cały rok? Choć na dzień przyjedź! Już nie pamiętam, jak wyglądasz”, prosiła mama.

„Przepraszam. Lecę jutro, bilety mam. Nie mogę zawieść firmy i kolegi. Kocham cię, mamo, będę dzwonił…”

W Grecji mieszkali przy hotelu, jedli na miejscu. Pieniądze oszczędzali. Robili, co kazali – za najmniejsze przewinienie kary. Ale Tomkowi się podobało.

Wrócił po trzech latach. Od razu wziął kredyt na mieszkanie, znalazł pracę. Dzwonił do matki, ale w biegu. Obiecywał przyjazd, gdy tylko upora się z obowiązkami. Lecz jedne sprawy zastępowały drugie.

W weekend z Krzyśkiem wpadli do klubu. Pili, tańczyli, bawili się. Tomek obudził się z dziewczyną w łóżku. Czy była ładna? Nie mógł ocenić – grzywka ciemnych włosów zasłaniała jej twarz. Nie odgarnął, by nie budzić. Nie pamiętał ani jej imienia, ani jak się u niego znalazła.

Ostrożnie wysunął się spod kołdry i poszedł do kuchni. Wypił wodę z kranu, wziął prysznic. Stał pod strumieniem, rozważając, jak grzecznie ją wykurzyć.

Gdy wyszedł, już gotowała. Na szczęście była ładna. Miała na sobie tylko jego koszulę, odsłaniającą zgrabne nogi. Wyglądała tak oszałamiająco, że zapomniał o wyrzuceniu jej. W kuchni unosił się zapach kawy, na talerzu leżały plasterki sera.

„Przepraszam, ale w lodówce nic więcej nie znalazłam”, uśmiechnęła się.

Po kawie wrócili do łóżka…

Dziewczyna nazywała się Klaudia. Tomek wątpił, czy to prawdziwe imię, ale nie pytał. Co za różnica? Ważne, że była bez zahamowań. Została u niego miesiąc.

Podobała mu się, pociągała go fizycznie. Czego więcej młody facet potrzebuje? Było z nią lekko i wesoło. Nie umiała gotować. Zamawiali pizzę lub chodzili do knajp.

Przez ten miesiąc Tomek nie wyspał się porządnie. Klaudia nie pracowała. Mówiła, że „szuka siebie”. Wychodził do pracy, gdy ona jeszcze spała. Wieczorem ciągnęła go z powrotem do klubu.

Zmęczenie i rozdrażnienie narastały. Zdawał sobie sprawę, że takie życie mu szkodzi. Szef patrzył na niego podejrzliwie. Nie łudził się co do Klaudii – żyłaKiedy następnego dnia zadzwonił do Leny i usłyszał w słuchawce cichy śmiech Wari, zrozumiał, że prawdziwe szczęście czeka na niego tam, gdzie zawsze powinno być – w domu.