Przepraszam za długie czekanie…

**Dziennik osobisty**

Przepraszam, że tak długo…

Marcin dawno nie był w domu. Pierwsze dwa lata studiów w innym mieście jeszcze przyjeżdżał na wakacje. Matka, oczywiście, karmiła go na zabój, gotując wszystkie jego ulubione potrawy. Po kilku dniach takiego objadania się zaczynało mu się nudzić. Przyjaciele się rozjechali, nie było co robić.

Miasto było małe, znał je na pamięć – w kilka godzin można je było przejść wzdłuż i wszerz. Po tygodniu marazmu zaczynał tęsknić za powrotem.

Mama błagała, żeby został jeszcze tydzień, ale Marcin wymyślał jakieś nieistniejące sprawy i z lekkim sercem wyjeżdżał. Wielkie, gwarne miasto przyciągało go jak magnes. Tam życie tętniło, tam się nie nudził. Zdążył już poznać nowych ludzi. A tutaj? Nuda aż do bólu zębów.

Na trzecim roku zaczął pracować w fast foodzie. Pracował wieczorami, aż do zamknięcia, właśnie wtedy, gdy przychodziła młodzież. Takie życie mu odpowiadało. No i pieniądze się przydawały – samymi stypendiami się nie przeżyje. Dumny, odmówił pomocy matki. Mama dzwoniła, prosząc, żeby chociaż na święta przyjechał. Obiecywał, choć wiedział, że w restauracji zacznie się właśnie największy ruch.

Po noworocznej przerwie wrócił na zajęcia. Wyjazd do domu odłożył na wakacje. Ale kiedy nadeszło lato, przeszedł na pełny etat. Życie w wielkim mieście mijało szybko i bez zastanowienia. Aż tu nagle – dyplom już w ręku. Świętowali z rocznikiem kilka dni. Kiedy jeszcze się spotkają?

Wtedy kolega zaproponował mu wyjazd do pracy w Grecji.

– Jedź ze mną. Idealnie się nadajesz. Tylko decyduj od razu, bo trzeba zdążyć z dokumentami. Ten chłopak, z którym miałem jechać, nagle się wycofał. Dziewczyna zaszła w ciążę, postanowił się ożenić. Więc jeśli chcesz – nie pożałujesz. Kontrakt na rok. Angielski znasz, grecki poduczysz się.

– Póki młodzi, świat zobaczymy. Potem praca, żona, dzieci, wyjazd za granicę raz na trzy lata na tydzień. Tańcz, póki młody, chłopcze – zaśpiewał fałszywie kolega.

Marcin się zgodził. Zaczął się chaos – bieganina po lekarzach za zaświadczeniami, wypełnianie dokumentów. Tuż przed wyjazdem zadzwonił do matki. Winiąc się, obiecał, że wróci za rok i na pewno przyjedzie.

– Jak to, synku? Na cały rok?! Chociaż na dzień byś przyjechał. Już zaczynam zapominać, jak wyglądasz – prosiła mama.

– Przepraszam. Jutro wylatuję, bilety już mam. Nie mogę zawieść firmy i kolegi. No już, mamo, kocham cię, będę dzwonił…

W Grecji mieszkali przy hotelu, tam też jedli. Ci, którzy chcieli, wynajmowali mieszkania. Pieniędzy nie wydawali – oszczędzali. Robili tam wszystko, każdy błąd oznaczał karę. Ale Marcinowi się podobało.

Wrócił po trzech latach. Od razu wziął kredyt na mieszkanie, znalazł pracę. Do matki dzwonił, ale zawsze w biegu. Obiecywał przyjazd, tylko trzeba było załatwić parę spraw. Ale jedne sprawy zastępowały drugie.

W weekend z kolegą poszli do klubu. Pili, tańczyli, bawili się. Obudził się w łóżku z dziewczyną. Ładna czy nie – trudno powiedzieć. Na jej twarz spadał kosmyk ciemnych włosów. Nie odgarnął go, żeby jej nie obudzić. Nie pamiętał ani jej imienia, ani tego, jak się u niego znalazła.

Ostrożnie wysunął się spod kołdry i poszedł do kuchni. Wypił wodę z kranu, potem wziął prysznic. Stał długo pod silnym strumieniem, zastanawiając się, jak grzecznie jej powiedzieć, żeby wyszła.

Gdy wrócił do pokoju, już pachnący żelem pod prysznic, dziewczyna krzątała się w kuchni. Na szczęście była ładna. Miała na sobie tylko jego koszulę – na gołe ciało – odsłaniając zgrabne nogi. Wyglądała tak oszałamiająco, że Marcin zapomniał o decyzji, którą właśnie podjął. W powietrzu unosił się zapach kawy, na stole leżała talerz z cienkimi plasterkami sera.

– Przepraszam, ale w lodówce nie było nic więcej – uśmiechnęła się.

Po kawie wrócili do łóżka…

Dziewczynę miała na imię Klaudia. Marcin wątpił, czy to prawdziwe imię, ale nie pytał. Co za różnica? Ważne, że była bez zahamowań i konwenansów. Została u niego miesiąc.

Podobała mu się, ale tylko fizycznie. A czego więcej trzeba młodemu facetowi? Było z nią łatwo i wesoło. Gotować nie lubiła i nie umiała. Zamawiali pizzę albo chodzili do knajp.

Przez ten miesiąc Marcin ani razu się nie wyspał. Klaudia nigdzie nie pracowała. Mówiła, że „szuka siebie”. On wychodził do pracy, a ona jeszcze spała. Wieczorem ciągnęła go z powrotem do klubu, gdzie pili do późna.

Narastało zmęczenie, irytacja. Marcin zdawał sobie sprawę, że tak nie da się żyć. Szef patrzył na niego krzywo. I nie miał złudzeń co do Klaudii – żyła za facetów, którzy płacili za jej urodę. Trzeba było skończyć z tym życiem, zanim straci pracę. Pieniądze ulatywały mu między palcami. Ale nie mógł jej przecież wyrzucić na ulicę.

Nie wpadł na nic lepszego niż ucieczka do rodzinnego miasta na weekend. Kupił mamie prezenty i z dworca zadzwonił do Klaudii, mówiąc, że wyjechał do domu i nie wie, kiedy wróci.

– A co ze mną? – przeciągnęła obrażona.

Marcin wyobraził ją sobie – siedzącą na kanapie w krótkim szlafroku, z telefonem w ręce. Ale ten obraz nie poruszył go jak dawniej.

– Rób, co chcesz – powiedział i rozłączył się.

Całą drogę wyobrażał sobie, jak wraca, naciska dzwonek, słyszy cichy sygnał, potem kroki. Mama otwiera i z wrażenia aż klaszcze w dłonie, żeby go przytulić…

Było mu trochę wstyd, że tak rzadko dzwonił, że nie przyjeżdżał. Mama miała prawo być na niego zła. Ojciec zmarł, gdy Marcin miał piętnaście lat. Matka była jeszcze młoda, mogła ułożyć sobie życie od nowa. A jeśli właśnie to zrobiła? Wróci, a przy stole siedzi nowy mąż… Odpędził te myśli.

Wchodząc po schodach, ledwo powstrzymywał się, żeby nie biec coGdy drzwi się otworzyły, a przed nim stanęła matka z wzrokiem pełnym łez i nadziei, zrozumiał, że prawdziwe szczęście nie czeka w wielkim mieście, ale tutaj – wśród tych, którzy nigdy nie przestali na niego czekać.