Przepraszam, Kateryno…

Halinka, wybacz…

Stefan otworzył jedno oko i od razu je zamknął. Marcowe słońce celowało w niego przez okno bezlitosnym promieniem. Przekręcił się na pogniecionej pościeli, próbując uciec przed światłem.

– Obudziłeś się, Heród? – usłyszał głos żony. – Otwórz te bezwstydne ślepia, chcę w nie spojrzeć. U innych chłopy jak chłopy – prezenty dają, kwiaty żonom wręczają. A ty wczoraj upiłeś się jak bela. Pamiętasz w ogóle, że dziś święto?

Stefan odsunął się pod ścianę i wreszcie otworzył oczy. Wąskie szparki między powiekami, przypominające strzelnice, ujrzały Halinę. Stała, ręce wsparte na biodrach, groźna jak burza z piorunami.

– J-jakie? – искренне удивился Stefan.

– Ósmy marca, jeśli ci to coś mówi. Dzień Kobiet. To ja powinnam świętować, a ty się zalewasz. Oczy bolą patrzeć. I nie wstyd? Myślałam, że posiedzimy razem, napijemy się. Córka mi dobre wino przyniosła, specjalnie schowałam. A ty, pasożycie, znalazłeś i wychlałeś sam. Wódki ci mało?

Stefan nie zdążył się zasłonić, gdy kapciem, rzuconym pewną ręką żony, dostał w czoło.

– Masz!…
Drugiego uniknął, chowając się pod kołdrą. Na szczęście kapcie były tylko dwa. Wystawił nos z kryjówki.

– Halinko, wybacz. Przysięgam, naprawię to – Stefan beknięciem podkreślił swoją skruchę i próbował wstać, ale zaplątał się w poszewkę.

Żona machnęła ręką i zniknęła w kuchni. Stamtąd dobiegał teraz brzęk naczyń. Gdy zaczynała tak „gotować”, oznaczało to burzę na długie godziny.

Stefan postanowił nie kusić losu i wynieść się z domu, póki jeszcze żywy. Przesunął się bokiem koło kuchni do łazienki. Plusnął sobie wodą w twarz, uwolnił kubek od szczoteczek, napełnił go i łapczywie wypił. Mokrą dłonią przygładził przerzedzone włosy. Halina wciąż „przygotowywała obiad”.

Cicho wślizgnął się z powrotem do pokoju, ubrał się i wyszedł do przedpokoju. Wkładając buty, zachwiał się na jednej nodze i omal nie runął. Na hałas z kuchni wyjrzała Halina.

– Gdzie się wybierasz, alkoholiku?

– Halinko, ja zaraz… Byle szybko… – Stefan zdjął z wieszaka kurtkę i tyłem wycofał się do drzwi.

– Stój, mówię! – warknęła Halina i ruszyła na Stefana z piersiami niczym dwa arbuzy, ale ten już był za drzwiami, zatrzaskując je przed nosem żony.

– Tylko wracaj, już ja ci… – dobiegło zza drzwi.
Stefan nie czekał na resztę i zbiegł po schodach.

Na zewnątrz mrugało marcowe słońce, z dachów kapało jak z dziurawego wiadra, tu i ówdzie spod roztopionego lodu wyzierał dziurawy asfalt. Co chwilę mijał mężczyzn z żółtymi gałązkami mimoz lub kolorowymi tulipanami w rękach.

– Koledze nie jest przypadkiem po drodze do kwiatka? – zapytał Stefana przechodzień z puszystą mimozą.

– Raczej do kieliszka – rzucił tamten przez ramię.

– Też dobry pomysł – mruknął Stefan i ruszył dalej.
Właściwie chciał spytać, gdzie kupił kwiaty, ale jakoś wyszło inaczej.

– Młody, gdzie te kwiatki można zdobyć? – zagadnął młodzieńca z bukietem.

– Tam – tamten machnął ręką za siebie.

– Aha – skwitował Stefan i podążył we wskazanym kierunku.
Wkrótce zobaczył kobietę przy latarni. U jej stóp stała skrzynka, z której wystawały puszyste główki mimoz.

Przyspieszył kroku. Bardzo chciał kupić kwiaty, by udobruchać Halinkę, a przy odrobinie szczęścia – wyprosić owe sto gramów na świętowanie. Ale gdy podszedł, w skrzynce została tylko jedna wychudzona gałązka.

– Weźcie, panie, oddam z przeceną – powiedziała kobieta, rzucając mu bystre spojrzenie.

– Chciałem bukiet. Dla żony. Więcej nie ma?

– Nie ma – przedrzeźniła go. – Jak chcecie, to poczekajcie. Zaraz zadzwonię, przywiozą.

Stefan pomyślał, że taką marnotką tylko by Halinę obraził. Skoro tylu mężczyzn szło z kwiatami, musiało być gdzieś jeszcze źródło. Ruszył dalej. Po drodze przyszło mu myśl sprawdzić kieszenie. Nie pamiętał, czy w ogóle miał przy sobie pieniądze. A Halinka mogła je zabrać, by nie lał.

Stanął i przeszukał kieszenie. Znalazł pogniecioną stówę. Nie miał pojęcia, ile teraz kosztują kwiaty. Przed samochodem stała grupka ludzi. Gdy usłyszaStefan westchnął głęboko, wyprostował się i ruszył w stronę domu, trzymając w garści tę jedną drobną gałązkę mimoz, bo przecież lepszy taki skromny podarunek niż żaden, a Halinka – choć groźna – miała serce miękkie jak pieróg.