Przepowiednia

– No cóż, czemu się na mnie dąsasz? Zobaczysz, że ci się tam spodoba. Morze, plaża, słońce… – mówiła Krystyna, niespokojnie łapiąc wzrok córki.

Ale Ania uparcie odwracała się do okna, za którym ciągnęły się niekończące pola i niskie winnice. Równolegle do torów biegła szosa, po której pędziły kolorowe samochody, wyglądające z pociągu jak zabawki.

Gdzieś w oddali majaczyły w porannym mżu kontury gór. Oczy zaczynały boleć od ostrego światła. Ania sięgnęła po telefon po raz setny tego ranka, po czym z irytacją odrzuciła go na bok.

„Ach, te męki pierwszej miłości” – pomyślała Krystyna, a głośno dodała:

– Pewnie nie ma zasięgu. Jak dojedziemy, będzie lepiej.

– Mamo, daj spokój – odparła Ania leniwie, znów wpatrując się w okno.

– Dom Haliny stoi na wzgórzu, z okien widać morze. Czasem nawet je słychać. A jaki ogród! A powietrze! – nie ustępowała Krystyna. – Za kilka godzin sama się przekonasz.

– Tylko nie mów, że ma syna – warknęła Ania, rzucając matce ponure spojrzenie.

– Ma. Tylko nie swojego. Halina nie ma własnych dzieci. Wychowała cudze. Studiuje w innym mieście. Teraz ma sesję, więc raczej go nie zobaczysz.

– Mówiłaś, że to twoja przyjaciółka. Jak się poznałyście, skoro ona mieszka na południu, a ty w Warszawie? – zainteresowała się Ania.

– Och, to ciekawa historia. Jak chcesz, opowiem.

Ania lekko wzruszyła ramionami, nie odrywając wzroku od monotonnego krajobrazu za szybą.

***

Mieszkałyśmy z Haliną na sąsiednich ulicach, razem chodziłyśmy do szkoły. Nie powiem, że była pięknością, ale włosy miała niezwykłe – jasnobrązowe, kręcone, w słońcu lśniące jak złoto.

Na ulicy wszyscy się za nią oglądali. Wydawało mi się, że trochę tej uwagi przechodziło i na mnie. Przed maturą cała klasa pojechała popływać łódką, potem spacerowaliśmy po parku miejskim. Tam poznała chłopaka i od razu się zakochała. Widywaliśmy się coraz rzadziej, bo nie chciałam im przeszkadzać. A kiedy już się spotkałyśmy, mówiła tylko o nim.

Marzyła, by zostać aktorką, chciała zdawać do szkoły teatralnej w Krakowie. Ale tak się rozkochała, że poszła na politechnikę, gdzie studiował jej Marek, żeby być blisko niego. Ja zaś poszłam na uniwersytet.

Spotkałyśmy się kiedyś i nie mogłyśmy się nagadać. Po roku Marek oświadczył się, tuż przed sesją. Jakże szczęśliwa wtedy wyglądała!

Z jej mamą poszłyśmy wybrać suknię. Przymierzyłyśmy wszystkie. Na Halinie każda leżała idealnie – brać i kupować. Wybrałyśmy też welon. Uparła się, żeby kupić i mi niebieską sukienkę jako druhnie. Ach, jakże byliśmy wtedy zmęczone. Głowa mi się kręciła. Mamę z zakupami odprawiłyśmy taksówką do domu, a same postanowiłyśmy przejść się promenadą. Pod koniec maja było już prawdziwie letnio.

Szłyśmy, a wszyscy się za Haliną oglądali. Była niesamowicie urodziwa. A ona nawet nie zauważała tych zachwyconych spojrzeń. Jadłyśmy lody, gadałyśmy o zbliżającym się weselu, śmiałyśmy się.

Nagle naprzeciw wyszły nam dwie Cyganki. Ciągle zaczepiały przechodniów. Gdy się zrównały z nami, ta większa zastąpiła nam drogę i zwróciła się do Haliny:

– Och, piękna, dam ci wróżbę. Powiem całą prawdę, co cię czeka – zaśpiewała słodkim głosem starsza Cyganka.

Druga stała z boku. Była brzydka, chuda i płaska. Czarne oczy patrzyły ponuro, a zęby tak duże, że usta nie mogły się zamknąć. Pomyślałam wtedy, że wygląda jak koń. Później Halina przyznała, że też tak pomyślała.

– Wiem sama, co mnie czeka – roześmiała się Halina, liżąc loda w kubeczku.

Chciałyśmy obejść tę grubą Cygankę, ale nagle złapała Halinę za nadgarstek, przycisnęła jej dłoń do oczu, pokiwała głową i cmoknęła językiem.

– Czeka cię ślub, złotko.

– To i bez was wiem – Halina próbowała wyrwać rękę, ale Cyganka trzymała mocno.

– Nie potrzebujemy wróżby. I tak nie mamy pieniędzy – wtrąciłam się, broniąc przyjaciółki.

– Radosna wróżba kosztuje, a zła darmo bywa – powiedziała tajemniczo Cyganka, aż ciarki mi przeszły po plecach.

A sama wpatrywała się uporczywie w Halinę, jakby ją hipnotyzowała wzrokiem. Ta młodsza w kącie się uśmiechała. Albo tak mi się tylko wydawało przez jej rozchylone usta.

– Nie słuchaj jej, Halina, chodźmy – pociągnęłam przyjaciółkę za drugą rękę.

– Kochasz mocno, ale szczęście twoje nie potrwa długo. Podczas wesela spadniesz z konia, zachorujesz ciężko. Lecz się nad morzem. Więcej za mąż nie wyjdziesz. Ale szczęście znajdziesz w synu – mówiła Cyganka, nie odrywając wzroku od Haliny.

Potem puściła jej dłoń i odeszła. Młodsza rzuciła na nas ponure spojrzenie i pobiegła za swoją towarzyszką. Szłyśmy jakiś czas w milczeniu, radosny nastrój gdzieś uleciał. W uszach dźwięczały mi słowa Cyganki.

– Halina, co, uwierzyłaś jej? Przecież nie masz zamiaru w białej sukni wsiadać na jakiegoś konia, na którym dzieci jeżdżą? Do urzędu pojedziemy samochodami. Patrzyła na twoją dłoń przez sekundę, nic tam nie mogła zobaczyć – próbowałam oderwać przyjaciółkę od złych myśli.

– No tak. Na żadnego konia nie planuję wsiadać – odparła Halina, jakby się obudziła.

– Nagadała ci głupot, bo nie dostała pieniędzy – powiedziałam jak najswobodniej i obie się zaśmiałyśmy z mojego żartu.

Ślub był zaraz po sesji. Potem młodzi mieli jechać nad morze – ktoś z rodziny podarował im voucher. O Cygance zapomniałyśmy.

Nadszedł dzień ślubu. Zaraz miał przyjechać pan młody. Stałyśmy w pokoju Haliny przed lustrem. Poprawiła welon i nagle rzekła:

– Mój ojciec nazywa swój jeep koniem. Nie jadę jego samochodem.

– Słusznie. Wsiądź do innego – poparłam ją.

– NieZ okna ich pokoju słychać było śmiech Ani i Daniela, którzy siedzieli na tarasie, a zachodzące słońce malowało morze na złoto, jakby samo życie chciało powiedzieć, że czasem los układa się lepiej, niż można to sobie wyobrazić.