Przepis na szczęście… Cała klatka patrzyła, jak do mieszkania na drugim piętrze wprowadzają się nowi lokatorzy – rodzina kierownika hali z ważnego zakładu w małym, prowincjonalnym polskim miasteczku. – I co, chcą mieszkać w starym bloku? – pytała koleżanek emerytka pani Nina, – przy ich znajomościach to by mogli spokojnie złapać mieszkanie w nowym bloku. – Nie oceniaj innych swoją miarą, mamusiu – poprawiała ją córka, trzydziestoletnia, wciąż niezamężna Ania z wyrazistym makijażem. – Po co im nowy blok, skoro mamy tu przedwojenną kamienicę: sufity wysokie, pokoje duże i osobne, przestronny przedpokój, a loggia jak osobny pokój… No i telefon od razu im zamontowali. U nas to przecież tylko trzy telefony na dziewięć mieszkań… – Ty to tylko przez telefon byś gadała – zganiła ją matka – już sąsiadom się znudziłaś. Do tych nie zaglądaj, bo to porządni, zajęci ludzie… – Oj, nie tacy zajęci, są młodzi, a córka ich ma na imię Natalka, dziewięć lat. W sumie są w moim wieku, no, może z pięć lat starsi – odparła Ania, patrząc na matkę z urazą. Sąsiedzi okazali się uprzejmi i uśmiechnięci. Lida pracowała w szkolnej bibliotece, a pan Iwan miał już dziesięć lat stażu w zakładach. O tym wszystkim opowiadała Ania na ławce przed blokiem, gdzie wieczorami przesiadywała jej matka z sąsiadkami. – Skąd ty to wszystko wiesz, dziewczyno? – dziwiły się kobiety – ty nasza lokalna pani detektyw! – A bo ja do nich dzwonić chodzę, a oni, w przeciwieństwie do niektórych, pozwalają – śmiała się Ania, aluzji do zamkniętych przed ewidentnie gadatliwą sąsiadką drzwi nie pomijając. Tak Ania zaprzyjaźniła się z nowymi sąsiadami i coraz częściej dzwoniła do koleżanek albo pracy właśnie od nich, nie kryjąc, że rozmowy przeciągają się w nieskończoność. Raz pojawiała się w nowej sukience, raz w domowym szlafroku, wyraźnie szukając bliższych kontaktów z małżeństwem. Któregoś dnia zobaczyła, jak pan Iwan demonstracyjnie zamyka drzwi do pokoju, gdzie oglądał telewizję, kiedy tylko weszła zadzwonić. Tak powtarzało się kilka razy. Ania uśmiechała się do Lidy, dziękowała zaglądając na kuchnię – a Lida odpowiadała tylko kiwnięciem głowy i prosiła, by domknęła drzwi. – Nie mogę za panią zamknąć, mam ręce w cieście – tłumaczyła Lida – zamka mamy francuskiego, sam się zatrzaskuje. – Ojej, a co znowu piecze pani? Znowu drożdżówki? Ciągle u państwa pachnie wypiekami… A ja taka niezdara, nie umiem piec – wzdychała Ania. – Na śniadanie będą serniczki drożdżowe, rano nie ma czasu, to piekę teraz – uśmiechała się Lida i wracała do wyrabiania ciasta. Ania była rozgoryczona coraz krótszymi, niezobowiązującymi rozmowami. – Lido, rozumiem, że ci głupio odmówić sąsiadce, ale nasz telefon jest wiecznie zajęty, moi znajomi nie mogą się dodzwonić – zaczął któregoś wieczoru Iwan. – Też to zauważyłam, babka robi się bezceremonialna jak u siebie – przyznała żona. Tego samego wieczoru Ania znowu przyszła, odświętnie ubrana, usiadła w przedpokoju i długo prowadziła rozmowę telefoniczną. – Ania, będziesz jeszcze długo rozmawiać? Czekamy na ważny telefon, – delikatnie upomniała ją po dziesięciu minutach Lida. Ania odłożyła słuchawkę i, wyjmując z torebki czekoladę, rzuciła: – Przyszłam dziś na słodko, zapraszam na herbatę, z okazji znajomości! Weszła do kuchni, kładąc tabliczkę na stole. – Nie, proszę schować – odrzekła Lida. – Natalka nie może słodyczy, ma alergię. Chęci doceniam, ale do herbaty się dziś nie nada. U nas czekolada to temat tabu. – Jak to tabu? – speszyła się Ania – chciałam podziękować z serca… – Nie ma za co dziękować, a i proszę z tymi telefonami już się ograniczyć. Tylko nagłe przypadki – lekarz, pogotowie, straż – zawsze można. Ale rozmowy na długo nie wchodzą w grę. Bez urazy – wydusiła Lida – mąż czeka na telefon z pracy, a Natalka uczy się w pokoju, nie chcemy przeszkadzać. Ania schowała czekoladę i wyszła, nie rozumiejąc przyczyny traktowania. Uważała, że sąsiadka zazdrości jej urody i figury. – Przecież jestem młodsza, pewnie męża jej bym zainteresowała! – narzekała matce – a ona nawet na herbatę nie zaprosiła… – Oj, głupiaś ty i uparta! – wzdychała pani Nina. – Każda rodzina to nie przechowalnia, nie każdemu twój telefon potrzebny. Pokazali ci, gdzie twoje miejsce. Szukaj chłopa i zaproś sąsiadki, niech u ciebie dzwonią… Ostatnią próbę zbliżenia się do Lidy Ania podjęła, prosząc o przepis na tradycyjne drożdżówki z serem. – Lepiej zapytaj mamy, nasze matki wiele wiedzą – uśmiechnęła się Lida – ja robię wyłącznie z pamięci i na oko, nie notuję przepisów… I spieszę się, nie mam czasu. Zawstydzona Ania wróciła do domu. Wiedziała, że w szafce kuchennej leży zaczytany zeszyt z przepisami mamy – na sałatki, kotlety, zupy i ciasta. Ale sama nie miała ochoty piec, mama już nie piekła – od lat walczyła z wysokim ciśnieniem i dietą. Ale wyjęła zeszyt i pomiędzy zapisanymi przepisami znalazła potrzebną recepturę, co zaskoczyło matkę. – Ooo, ty coś chcesz upiec?! – zdziwiła się pani Nina. – A dlaczego cię to dziwi? – Ania zamknęła zeszyt, zaginąwszy kartkę. – Pewnie znowu z tym Sławkiem ci się układa? – spytała matka – a ja już myślałam, że jak z innymi, rozeszło się… – A może właśnie nie! – zirytowała się Ania. Wkrótce, gdy matka wróciła do domu, poczuła znajomy aromat wypieków. – No popatrz, ciasto w domu pachnie! Ty chyba zakochana! – śmiała się mama. – Cicho, nie krzycz na całą klatkę – Ania podała herbatę i jeszcze ciepłe drożdżówki z twarogiem. – No, nie zapomniałaś wszystkiego, córcia – przyznała ze wzruszeniem mama. – Dawno razem nie piekłyśmy, a jednak talent został… – Nie chwal mnie, tylko spróbuj i powiedz szczerze – poprosiła Ania. – Sama spróbuj, bardzo dobre! – usłyszała, powtarzając słowa dawno zmarłego ojca: „bardzo jadalne”, najlepsza pochwała z możliwych. – Teraz zaproszę Sławka, zobaczymy, czy mu posmakują! – Pewnie! Twój ojciec też przepadał za moimi drożdżówkami… Od tego dnia Sławek odwiedzał Anię częściej, coraz mniej się kłócili, matka przywykła do śmiechu i wspólnego gotowania. Gdy córka oznajmiła, że z Sławkiem idą do urzędu stanu cywilnego, pani Nina się popłakała – wreszcie… Ania się zmieniła, zadbała o siebie. Sławek upominał: – Nie pieczesz już drożdżówek? Upieczesz mi takie na wesele? Do wesela przygotowania trwały dwa dni: pomagała mama i ciocia, a gości było ok. 20, sami najbliżsi. Młodzi zamieszkali w dużym pokoju trzypokojowego mieszkania. Rok później wszystkim założono telefon. Ania znów wszystkich obdzwaniała, ale teraz już krótko i rzeczowo. – Rita, nie mam czasu, ciasto już wyrosło, Sławek zaraz wraca z pracy! Śpieszyła się do kuchni, gdzie ciasto rosło w misce. Była w ciąży, za miesiąc miała iść na urlop macierzyński, ale nie rezygnowała z pieczenia, by dogodzić mężowi – i sobie, bo kochała drożdżówki z domowym twarogiem. I Sławek też kochał żonę – za ciepło domowe, śmiech i tę pyszną, tradycyjną polską drożdżówkę z serem…

Przepis na szczęście

Cała klatka schodowa obserwowała, jak do mieszkania na drugim piętrze wprowadza się nowa rodzina. Byli to państwo Borowicz on kierownik wydziału w dużej fabryce, ona bibliotekarka w szkole uznani w naszym małym, prowincjonalnym miasteczku.

No popatrz tylko, mogli sobie apartament w nowym bloku załatwić, a oni się zdecydowali na te stare mury szeptała babcia Lucyna Zielińska do swoich koleżanek spod trzepaka. Przecież z ich możliwościami, to nawet na osiedlach deweloperskich by coś dorwali…

Ty to zawsze patrzysz na innych przez swoje pryzmaty zripostowała jej córka, trzydziestoletnia, wciąż niezamężna Celina z czerwonymi ustami i jasnym cieniem na powiekach. Po co im nowość? Tu przecież kamienica, metry, sufity wysokie, każdy pokój oddzielny, ogromny przedpokój, a loggia jak mały pokój! A telefon od razu im założono. Sama wiesz, ile w naszym bloku jest telefonów? Trzy na dziewięć mieszkań…

Jak nie urok to przemarsz wojsk, ty to byś tylko plotkowała przez ten telefon przerwała jej matka. Sąsiadom już obrzydło. Tylko nie pchaj się do tych nowych, to ludzie poważni i zajęci

E, jacy tam oni tacy poważni Nowi są, młodzi, córeczka ma dziewięć lat, Jagódka się nazywa. Prawie moi rówieśnicy, może ciut starsi odpaliła Celina, robiąc obrażoną minę.

Po czasie okazało się, że Borowiczowie są bardzo mili. Lida pracowała w szkolnej bibliotece, a Jan miał już dziesięć lat stażu w fabryce. Te wszystkie nowinki Celina przynosiła matce, kiedy wieczorami przesiadywała z sąsiadkami na ławeczkach przed blokiem.

Skąd ty wszystko już wiesz, proszę ja ciebie, przecież się ledwo co wprowadzili! dopytywały panie.

Bo chodzę do nich zadzwonić, a oni, w przeciwieństwie do niektórych tu wyraźnie patrzyła na sąsiadki, które już nie raz nie wpuściły Celiny do siebie, bo wiadomo było, że dziewczyna przegada pół godziny o niczym pozwalają.

Celina coraz częściej korzystała z uprzejmości sąsiadów, czasem wpadała w nowych sukienkach, czasem w szlafroku, ewidentnie chcąc nawiązać bliższą znajomość.

Zauważyła w pewnym momencie, że jak tylko przychodzi, Jan teatralnie zamyka za sobą drzwi do pokoju, gdzie ogląda telewizję. Celina uśmiechała się do Lidki i zawsze po rozmowie zaglądała do kuchni podziękować, jednak sąsiadka odpowiadała jedynie lekkim skinięciem głowy i prosiła, by zamknęła za sobą drzwi.

Nie mogę zamknąć, mam ręce w mące tłumaczyła się Lida, krzątając się przy blacie. Mamy ten zamek francuski, sam się zatrzaskuje!

A co znowu pieczecie? Znowu drożdżówki? Cały czas coś u was pachnie, a ja nawet nie potrafię ciasta zagnieść mówiła Celina z nutką żalu.

Teraz będą serowe bułeczki na śniadanie. Rano bym nie zdążyła, więc piekę wieczorem uśmiechała się Lida i wracała do wałkowania ciasta.

Celina kręciła nosem i wychodziła rozczarowana, że nikt nie chciał rozwinąć rozmowy.

Lida, ja wiem, że głupio ci odmówić tej dziewczynie rzucił kiedyś Jan ale nasz domowy telefon jest okupowany do późna przez tę Celinę. Do mnie koledzy się nie mogą dodzwonić. Ileż można?

Wiem, wiem Czuję, że już tu zupełnie po swojemu zaczęła się rozgościć przyznała po cichu Lida.

Tamtego dnia Celina wpadła wystrojona jak na imieniny, usiadła na taborecie i znów przez kolejnych dziesięć minut prowadziła ożywione pogaduszki. W końcu Lida nie wytrzymała:

Celina, będziesz kończyć? Czekamy na ważny telefon…

Zrozumiała aluzję, odłożyła słuchawkę, ale zaraz sięgnęła do kieszeni i wyciągnęła czekoladę.

Dziś wpadłam ze słodyczami! Zróbmy herbatkę, zacieśnijmy więzi.

Z uśmiechem położyła czekoladę na stole w kuchni.

Proszę, tego nie trzeba. Jagódka zobaczy, potem się zapłacze, a nie może jeść słodyczy. Ma alergię. U nas w domu czekolada to tabu Niech się pani nie obraża, takich herbat nie urządzamy.

Tabu? Celina zrobiła się czerwona Naprawdę chciałam się odwdzięczyć.

Nie chodzi o wdzięczność. Po prostu prosimy, by nie przychodzić już do nas dzwonić. Chyba że do lekarza, pogotowia, straży pożarnej to jasne. Ale tak na pogaduszki niestety, nie. Jana dzwonią z fabryki, a Jagódka odrabia lekcje Musimy trzymać ciszę powiedziała Lida, niby spokojnie, ale stanowczo.

Celina bez słowa zabrała czekoladę i wyszła. Nie mogła pojąć, dlaczego ją tak potraktowano. Sądziła, że to zwyczajna zazdrość.

Ona rozumie, że jestem młodsza i ładniejsza, dlatego nie chce się przyjaźnić narzekała matce. Zwykła ludzka zazdrość! Ja z sercem, z czekoladą, a ona nawet herbaty nie zrobiła.

Dziecko, jesteś uparta i naiwna. Za grosz taktu odpowiedziała Lucyna. Nie wtrącaj się w cudze rodzinne życie, nie są zainteresowani twoimi wizytami. Lepiej sama sobie telefon załatw i pozwól, żeby inni do ciebie się zgłaszali. Może wtedy zobaczysz, jak to jest!

Celina jednak postanowiła dać jej jeszcze jedną szansę i przyszła po przepis na te cudowne bułeczki z serem.

Lida, możesz mi podyktować przepis na drożdżówki? Już czas, żebym i ja się czegoś nauczyła. Spiszę sobie wszystko, a potem zaraz upiekę.

Zapytaj mamy. Starsze pokolenie najwięcej umie A ja ci niestety nie pomogę odparła lekko zaskoczona sąsiadka. Ja zawsze robię na oko, nigdy nie miałam dokładnych proporcji. Ręce same już wiedzą! A teraz spieszę się bardzo, przykro mi

Celina speszona ruszyła do siebie. Wiedziała, że jej mama w kuchennej szafce trzyma stary, poplamiony zeszyt z przepisami zapisanymi drobnym, wierzbopodobnym pismem. Było tam wszystko: sałatki, zupy, klopsiki, a już najwięcej domowych wypieków.

Sama nie miała wielkiej ochoty się bawić w pieczenie, a matka od dawna nie paliła się do ciast, bo drastycznie pilnowała diety, żeby obniżyć ciśnienie…

Ale tym razem Celina wygrzebała zeszyt, zaczęła w nim kartkować i, sama siebie zaskakując, znalazła właściwy przepis.

Ooo, bierzesz się wreszcie za pieczenie? zdziwiła się Lucyna.

A dlaczego cię to dziwi? zamknęła zeszyt Celi, zakładając kartkę.

A może tobie ze Sławkiem znowu się układa? Myślałam, że znowu pękło Jak zwykle zresztą u ciebie z tymi przelotnymi romansami…

Oj, nie pękło! zirytowała się Celina. Jak będę chciała, to on sam przybiegnie!

No to chciej, bo najwyższy czas założyć rodzinę! Co tam podpatrywałaś w zeszycie? dopytywała się.

Daj spokój, to moja sprawa! burknęła córka.

Kilka dni później, gdy mama wróciła ze spaceru, w całym mieszkaniu roznosił się zapach świeżego ciasta.

O rany, czym tu tak pachnie? Ty coś upiekłaś?! nie mogła się nadziwić Lucyna. No, jak nic się zakochałaś!

Mamo, cicho bądź, nie rozpowiadaj na cały blok usmiechnęła się Celina. Lepiej chodź spróbujesz. To nie ciasto, tylko bułeczki z serem. Takie jak dawniej!

Czajnik już gwizdał, na stole przygotowane filiżanki i talerz z rumianymi bułeczkami, jak małe słońca.

No proszę, jeszcze tobie się udało. Świetnie! Takie same piekłyśmy razem, gdy byłaś mała. Myślałam, że już wszystko pozapominałaś… powiedziała z dumą matka.

Dobrze, dobrze, za dużo nie chwal. Powiedz szczerze: naprawdę wyszły mi? dopytywała się Celina.

No coś ty, ślepa jesteś? Spróbuj, bardzo dobre! skwitowała Lucyna. Celinie od razu przypomniał się tata, który zawsze mawiał, że to bardzo jadalne dla niego to była najwyższa pochwała.

W porządku. To ja teraz zaproszę Sławka na takie same bułeczki do herbaty. Myślisz, że polubi?

Oczywiście! Twój tata się w nich zakochał, a potem i we mnie! roześmiała się mama. Piecz, zapraszaj, a ja wtedy pójdę do sąsiadki na film. W końcu coś sensownego! Samymi sukienkami i fryzurami facetów do siebie nie przyciągniesz.

I wtedy Sławek zaczął wpadać do Celiny. Jakoś przestali się kłócić, mama przywykła, że córka ciągle w kuchni pichci, a Sławek chętnie jej pomagał. Słychać było ich wesołe rozmowy.

W końcu, gdy Celina ogłosiła, że złożyli wniosek w urzędzie stanu cywilnego, Lucyna się popłakała ze szczęścia.

Celina bardzo się zmieniła. Schudła, bo chciała jak najlepiej wyglądać w sukni ślubnej. Sławek żartował:

Co, koniec z bułeczkami? Ale na wesele upieczesz ciasta?

Przed skromnym, domowym weselem pomagały jej mama i ciotka, siostra Lucyny. Gotowały dwa dni, choć gości miało być tylko dwadzieścia osób, głównie rodzina.

Zamieszkali w dużym pokoju w trzypokojowym mieszkaniu. Po roku we wszystkich mieszkaniach na klatce były już telefony. Celina dzwoniła do wszystkich, ale już nie w nieskończoność, tylko konkretnie i szybko kończyła rozmowy.

Rity, kończę, nie mam czasu, ciasto mi rośnie, a Sławek zaraz wróci z pracy. Pa!

Znowu biegła do kuchni, gdzie w misce rosło piękne, pulchne ciasto. Trochę już jej było widać brzuszek; za miesiąc miała iść na urlop macierzyński. Ale cały czas piekła i gotowała dla Sławka, sama zresztą uwielbiała serowe bułeczki, takie domowe, najlepsze!

No i Sławek był przeszczęśliwy Za taką żonę, i jej wypieki dałby się pokroić!