Przeczucie nieszczęścia Julia przebudza się w środku nocy, dręczona niewyjaśnionym lękiem. Jej mał…

PRZECZUCIE NIESZCZĘŚCIA

Julia obudziła się w środku nocy i przez resztę godzin do rana nie mogła już zmrużyć oka. Nie wiadomo, czy to sen, czy jakieś niepokoje, które nie dawały jej spokoju. Nagle poczuła taki ciężar w sercu, że łzy same popłynęły jej po policzkach. Nie miała pojęcia dlaczego po prostu nie potrafiła zrozumieć, co się dzieje. Oddychanie stawało się trudne, a przeczucie nadciągającego nieszczęścia zaciskało się na niej jak stalowa obręcz.

Podeszła do łóżeczka, w którym spał jej mały synek. Jasiek uśmiechał się przez sen i rozkosznie poruszał ustami. Julia poprawiła kołderkę i wyszła do kuchni. Za oknem panowała głucha ciemność.

Julka, znowu nie możesz spać? usłyszała za plecami spokojny głos Artura.

Znowu to samo… Nie rozumiem, Arturze, co się ze mną dzieje odpowiedziała cicho.

To chyba ta słynna depresja poporodowa! próbował żartować mąż.

Chyba nie… Jasiek ma już prawie pół roku, nigdy czegoś takiego nie czułam, aż nagle

Różnie to bywa! Hormony, nerwy… Nie martw się, wszystko się ułoży.

Boję się, Artur wyszeptała, tuląc się do niego.

Będzie dobrze odpowiedział, obejmując ją mocno.

Trzy tygodnie później Julia dostała telefon z przychodni. Jasiek właśnie skończył pół roku, byli na kontrolnych badaniach, pobrano krew, odwiedzili kilku specjalistów. Telefon od pielęgniarki zaskoczył Julię.

Czy coś się stało? spytała zaniepokojona.

Proszę się nie martwić, pani Julio, wszystko wyjaśni lekarz usłyszała w słuchawce.

W przychodni była jak zwykle długa kolejka, a Julii coraz trudniej było zapanować nad emocjami. Gdy w końcu weszli do gabinetu, była już na granicy wytrzymania.

Proszę usiąść powiedziała cicho lekarka. Julio Nowak, muszę pani coś powiedzieć, ale proszę się nie martwić. Potrzebne są dodatkowe badania.

Co się dzieje?! wydusiła Julia, podświadomie wiedząc już, że jej lęki się zaraz potwierdzą.

Jasiek ma bardzo złe wyniki. Ilość leukocytów jest znacznie powyżej normy, a i pozostałe parametry są niepokojące. Krew trzeba powtórzyć, najlepiej w wyspecjalizowanej placówce.

W której? spytała ledwo słyszalnym głosem.

W Wojewódzkim Centrum Onkologii pada odpowiedź.

Nie pamiętała nawet, jak wróciła do domu. Artur już czekał w domu, zwolnił się z pracy, bo dostał wiadomość i od razu przyjechał.

Co się stało, Julka? zapytał w drzwiach.

Julia płakała, a łez jakby nie zauważała.

Kierują nas na badania do onkologa… wyszeptała zrezygnowana.

Może to tylko rutynowe sprawdzenie? próbował ją pocieszać.

Czuję, że nie… Ja to wiedziałam, tylko nie rozumiałam dlaczego, nie wiedziałam, skąd przyjdzie nieszczęście.

Julia przytuliła dziecko i rozszlochała się jeszcze bardziej. Synek poruszył się przez sen jeszcze nie wiedział, co los mu przyszykował.

Ostra białaczka stwierdził starszy lekarz, przeglądając wyniki. Trzeba natychmiast zacząć leczenie.

Julia znów płakała. Nie mogła się pogodzić z sytuacją. Chemia odbywała się bez jej obecności. Jasiek leżał na intensywnej terapii, a ona koczowała pod drzwiami.

Proszę iść do domu! prosiła ją dyżurna pielęgniarka. I tak dziś pani do dziecka nie wpuszczą

Nie mogę! Co ja tam będę robić bez synka?

Julia i Artur są małżeństwem od ośmiu lat. Długo nie mogli doczekać się dziecka poddawali się badaniom, ale wszystko było w porządku. Ciąża pojawiła się dopiero po ośmiu latach wspólnego życia. To był dla nich najszczęśliwszy, a zarazem pełen lęku czas: Artur nosił żonę na rękach, nie pozwolił jej dźwigać nawet kubka wody Ostatni miesiąc ciąży Julia spędziła w szpitalu, lekarz tak zaleciła z powodu ryzyka przedwczesnego porodu. Wreszcie, sześć miesięcy temu, na świat przyszedł ich wyczekany synek. Nadali mu imię po ojcu Artura mężczyzna zginął kilka lat temu w wypadku samochodowym.

Julio, nie daje się dzieciom imion po tych, którzy zginęli tragicznie! powtarzała jej babcia, gdy się dowiedziała.

Babciu, to są tylko zabobony! śmiała się Julia. Była szczęśliwa i nie chciała, by cokolwiek przyćmiło jej radość…

…Julia siedziała przy łóżeczku, w którym spał Jasiek. Chłopiec w ciągu tego miesiąca schudł i zbladł. Jego policzki straciły kolor, pod oczami pojawiły się ciemne cienie. Julia płakała cicho, łzy spływały jej po twarzy i nawet ich nie ocierała. Odporny pokój, do którego ją wpuścili dopiero po stanowczej rozmowie z ordynatorem upierał się, że nie wolno ryzykować ze względu na osłabioną odporność syna. Ale matka nie wytrzymywała dłużej rozłąki koczowała pod OIOM-em, aż dali jej wejść do synka. Jasiek spał, a ona nie mogła się na niego napatrzeć.

Takich operacji nie wykonujemy powiedział kolejnego dnia dr Henryk Głowacki, ordynator.

Gdzie można? zapytała Julia stanowczo.

W Izraelu. Tam mogą uratować waszego syna, ale to ogromne koszty.

Znajdziemy pieniądze. Proszę przygotować konieczne dokumenty.

Dokumenty trafiły do jednej z klinik w Izraelu, wyspecjalizowanych w leczeniu białaczek. Szybko przyszła odpowiedź: byli gotowi operować Jasia, lecz cena przekraczała półtora miliona złotych.

Julka, nawet jeśli sprzedamy mieszkanie i samochód, nie zbierzemy nawet jednej czwartej tej kwoty! powiedział Artur. Już dałem ogłoszenie, ale to nie takie szybkie.

Mamy góra dwa miesiące! Musimy coś wymyślić płakała Julia.

Pieniądze zbierali wszyscy: ich bliscy, znajomi, sąsiedzi, fundacja, sklepy nawet rozłożyły pojemniki na datki. Część dołożyła gmina, trochę wolontariusze. Udało się uzbierać lekko ponad połowę sumy. Czas naglił nie wolno było dłużej odwlekać zabiegu.

Julka, lećcie powiedział mąż. Wszystko, co jeszcze będzie, przeleję wam. Może znajdzie się kupiec na mieszkanie!

W ich miasteczku wszyscy im współczuli, ale zebrać taką sumę było nierealne.

Po załatwieniu formalności Julia poleciała z Jasiem do Izraela. Pieniędzy nie wystarczało, ale Jasiek rozpoczął badania i przygotowania do operacji. Julia starała się nie myśleć o brakującej kwocie. Pozostawała jej nadzieja na cud. Za miesiąc Jasiek miał skończyć roczek.

W sąsiedniej sali też leżała matka z chłopcem Michał miał trzy lata. Okazało się, że są z sąsiedniego miasta w Polsce. Oksanie się poszczęściło, udało jej się zebrać cały koszt operacji. Jednak u nich sytuacja była trudniejsza: u Michała zdiagnozowano białaczkę zbyt późno, choroba postępowała, więc co rusz przekładano operację.

Nie płacz, ruszycie kiedyś z Jasiem do cyrku, do zoo. My byliśmy z Michałem rok temu, całe pół godziny patrzył na niedźwiedzie. Nie wiedziałam wtedy, że jest chory. To w zoo pierwszy raz poleciała mu krew z nosa nie dawała się zatamować. Przestraszyłam się… Potem jeszcze kilka razy… Dopiero później do lekarza, a tam już trzecie stadium. Jak mogłam wcześniej nie zauważyć!

Oksanka, nie płacz, dasz radę! Pójdziemy razem z dzieciakami do zoo! pocieszała ją Julia.

Ale ja widziałam, że coś jest nie tak! Michaś zaczął chudnąć, schudł dziwnie, nie chciał jeść, cały czas problemy! Czemu od razu nie pobiegłam do lekarza! To moja wina! Mama też mi mówiła, a ja nie chciałam wierzyć! płakała gorzko Oksana. Julia nie wiedziała, czym ją pocieszyć, bo co tu pomogą słowa?…

Kilka dni później Michałowi się pogorszyło. Zabrano go na intensywną terapię. Oksany nie wpuścili. Siedziała na korytarzu pod drzwiami i szlochała.

Oksanko, chodź, odpoczniesz! namawiała ją Julia.

Muszę być przy nim! On czuje moją obecność! Wtedy mu lżej wie, że mama jest tuż obok! odpowiadała koleżanka.

I tak wie, że jesteś blisko, poczuje to. Chodź!

Ale Oksana trwała na swoim posterunku. Pielęgniarka podała jej zastrzyk na uspokojenie: przestała płakać, siedziała i patrzyła w pustkę, czekając. Pozostała nadzieja na cud.

Pod wieczór zadzwonił Artur. Julia kołysała Jasia na rękach, każdą minutę starając się być z synem przecież nie wiedziała, ile ich zostało.

Przelałem nieco ponad sto tysięcy złotych powiedział mąż. Więcej teraz nie mam. Była dziś oglądać mieszkanie młoda para, obniżyłem cenę, powiedzieli, że się zastanowią.

Dobrze odparła cicho.

Nagle z korytarza dobiegł rozpaczliwy krzyk. Telefon wypadł jej z ręki. Jasiek się obudził i zaczął płakać. Głaskała go, aż znowu zasnął. Położyła dziecko z powrotem do łóżeczka i wybiegła na korytarz. Już wiedziała, co się stało, choć nie chciała w to wierzyć. Przed drzwiami OIOM-u, na kolanach, płakała Oksana. Krzątające się wokół pielęgniarki próbowały ją zmusić do picia, chciały podać zastrzyk. Oksana krzyczała, w jej oczach Julia pierwszy raz w życiu zobaczyła taką rozpacz. Wiedziała wszystko.

Oksanko, trzymaj się szlochała Julia, obejmując ją musisz żyć dla Michała!

Po co mi życie?! Mój synek nie żyje! To moja wina! Jak ja z tym żyć?! Oksana wpadała w histerię.

Julia nie odstępowała jej na krok, aż podano zastrzyk. Odprowadziła ją, otępiałą, do sali.

Niech odpocznie powiedział zmęczony lekarz. Jeszcze będzie miała czas płakać.

Tej nocy Julia nie zmrużyła oka. Siedziała wpatrzona w łóżeczko syna, chciała napatrzeć się na niego na zapas…

Nazajutrz przyszedł do niej Oksana. Już nie płakała. W ciągu jednej nocy postarzała się o dziesięć lat. W oczach miała pustkę. Długo tuliły się w milczeniu.

Niech wam się uda, Julia wyszeptała Oksana, odchodząc. Wy macie jeszcze szansę, nie zmarnujcie jej. Ja muszę zająć się teraz synkiem: pogrzeb, dziewiąty dzień, czterdziesty… Postawię mu pomnik, a potem… otarła łzy. Przeczytaj, jak wyjdę nie dam rady powiedzieć ci wszystkiego. Podała przyjaciółce zapieczętowaną kopertę.

Dobrze odpowiedziała cicho Julia.

Po odejściu Oksany zrobiło jej się przejmująco smutno. Jasia zabrano na zabiegi.

Otworzyła kopertę i zaczęła czytać:

Droga Julio! drżącą ręką napisała Oksana Bardzo chcę, żeby Jasiek żył. Niech żyje także za mojego Michałka: niech rośnie, uczy się, bawi Niech cieszy się każdym dniem, gra w piłkę i chodzi na narty. A i koniecznie idźcie do naszego zoo, przekażcie pozdrowienia dużemu czarnemu niedźwiedziowi! łzy zasłaniały jej oczy, musiała je otrzeć, aby dokończyć Macie szansę, wykorzystajcie ją. W kopercie są pieniądze na operację. Michaś ich nie potrzebuje, niech uratują waszego synka!

Julia płakała tym razem z powodu szczęścia, bo teraz mogli operować Jasia. Płakała i z żalu, bo środki dostała zbyt wielkim kosztem…

Artur, nie sprzedawaj mieszkania! mówiła przez telefon następnego dnia. Musimy kiedyś z Jasiem wrócić!

A pieniądze? dziwił się mąż.

Mamy już wszystko. Będzie dobrze!

Artur odłożył słuchawkę i po raz pierwszy od wielu dni się uśmiechnął usłyszał w jej głosie coś, co przywróciło mu wiarę, że wszystko będzie dobrze. Julia była tego absolutnie pewna.

Operację przeprowadzono dzień po pierwszych urodzinach Jasia. Spędzała czas pod salą intensywnej terapii, jak wcześniej Oksana. Tym razem jednak prognozy były dobre. Po jakimś czasie pozwolono jej chodzić do synka, potem przeniesiono ich do jednej sali. Przed nimi był miesiąc kwarantanny i kilka miesięcy rehabilitacji. Ale to już drobiazg liczyło się tylko to, że operacja się udała, a stan synka zaczął się poprawiać.

Jasiek powoli odzyskiwał radość: zaczął interesować się zabawkami, troszkę jeść i nawet uśmiechać. Gdy pierwszy raz powiedział coś w rodzaju mama, Julia popłakała się ze wzruszenia. Stał się cud.

Miś! pokazywał Jasiek palcem na ogromnego czarnego zwierza w klatce.

Nie miś, tylko niedźwiedź! śmiała się Julia.

Przyjechali do miejskiego zoo, tego samego, w którym kiedyś mały Michał zachwycał się niedźwiedziem.

Przekazuję ci pozdrowienia od Michałka, misiu szepnęła Julia zwierzęciu.

Jasiek biegał radośnie, zajadał lody i jeździł na barana u Artura, zafascynowany mieszkańcami zoo. Teraz jego życie znów wypełniły dziecięce radości i nowe wrażenia. Szpital był już gdzieś daleko za nimi, a tylko czasami, gdy Julia budziła się w nocy, podchodziła cicho do łóżeczka synka i słuchała jego spokojnego oddechu. Lęk powoli odchodził. Przed nimi była cała przyszłość życie za siebie i za tego chłopca, który dał mu szansę na szczęście.