Przebacz mi, proszę…

Kasia, wybacz…

Stefan przymrużył jedno oko i od razu je zamknął. Niskie marcowe słońce celowało przez okno bezlitosnym promieniem prosto w jego twarz. Wiercił się na pogniecionej pościeli, próbując uciec przed światłem.

– Obudziłeś się, Herody? – rozległ się głos żony. – Otwórz te swoje bezwstydne oczy, chcę w nie spojrzeć. U innych facet jak facet, prezenty daje, kwiaty żonom wręcza. A ty wczoraj upiłeś się na umór. Pamiętasz w ogóle, że dziś święto?

Stefan odsunął się pod samą ścianę i w końcu otworzył oczy. Przez wąskie szpary powiek, jak przez strzelnice, zobaczył Kasię. Stała z rękami opartymi na biodrach, wyglądając groźnie.

– J-jakie święto? – искренне удивился Stefan.

– Ósmy marca, swoją drogą. Dzień Kobiet. To ja powinnam świętować, a ty się rozlałeś. Oczyby moje na ciebie nie patrzyły. I nie wstyd? Myślałam, że posiedzimy we dwoje, wypijemy. Córka przyniosła mi dobre wino. Schowałam na specjalną okazję. A ty, pasożycie, znalazłeś i wypiłeś sam. Wódki ci mało?

Stefan nie zdążył się osłonić, gdy kapcie, rzucone pewną ręką żony, trafiły go prosto w czoło.

– Masz…
Przed drugim kapciem zdążył schować się pod kołdrą. Dobrze, że była to tylko para. Wystawił nos z kryjówki.

– Kasiu, wybacz. Przysięgam, wszystko naprawię – Stefan beknięciem przerwał sobie i próbował wstać, ale zaplątał się w poszewkę.

Żona machnęła na niego ręką i zniknęła w kuchni. Stamtąd dobiegał brzęk naczyń. Kiedy zaczynała tak hałasować, znaczyło to, że była wściekła i awantura przeciągnie się na długo.

Stefan postanowił nie drażnić wilka i ulotnić się z domu, póki jeszcze mógł. Przesunął się bokiem obok kuchni do łazienki. Plusnął sobie w twarz wodą z kranu, uwolnił kubek od szczoteczek do zębów, nalał wody i łapczywie wypił. Mokrą dłonią przygładził przerzedzone włosy. Kasia wciąż brzęczała garnkami.

Stefan cicho wślizgnął się z powrotem do pokoju, ubrał się i wyszedł do przedpokoju. Zakładając buty, stracił równowagę na jednej nodze i o mało nie upadł. Na hałas z kuchni wyjrzała Kasia.

– Gdzie się wybierasz, alkoholiku?

– Kasiu, ja zaraz… Szybko… – Stefan zerwał z wieszaka kurtkę i tyłem cofnął się do drzwi.

– Stój! – warknęła Kasia i ruszyła na Stefana z determinacją, ale on już wyślizgnął się na klatkę, zatrzaskując drzwi przed nosem żony.

– Tylko wróć do domu, już ja ci… – dobiegło zza drzwi.
Stefan nie czekał, aż usłyszy resztę, i pośpieszył na dół.

Na zewnątrz świeciło słońce, z rynien kapało, a spod topniejącego lodu przebijał się dziurawy asfalt. Co chwilę mijał mężczyzn z gałązkami forsycji lub kolorowymi tulipanami w rękach.

– Szanowny panie, nie powie pan, która godzina? – zapytał Stefana przechodnia z puszystą forsycją.

– Czas na klin – rzucił mężczyzna przez ramię.

– Chętnie – mruknął Stefan i ruszył dalej.
Właściwie chciał zapytać, gdzie kupił kwiaty, ale jakoś wyrwało mu się o godzinę.

– Młody, gdzie te kwiatki kupiłeś? – zagadnął chłopaka.

– Tam. – Chłopak machnął ręką za siebie.

– Aha – mruknął Stefan i poszedł we wskazanym kierunku.
Wkrótce zobaczył kobietę przy świetle. Przy jej stopach stała skrzynka, z której wyglądały puszyste gałązki forsycji.

Stefan przyspieszył. Strasznie chciał kupić kwiaty, żeby udobruchać Kasię, a jak się uda – może dostać upragnioną setkę na święto. Ale gdy podszedł, na dnie skrzynki leżała tylko jedna wiotka gałązka.

– Bierzcie, panie, oddam z rabatem – powiedziała kobieta, patrząc na niego przenikliwie.

– Chciałem bukiet. Dla żony. Nic więcej nie ma?

– Nie ma – przedrzeźniła go. – Chcecie, czekajcie. Zaraz zadzwonię, przywiozą więcej.

Stefan pomyślał, że takim badylem tylko Kasię obrazi. Mężczyźni z kwiatami ciągle szli ulicą, więc gdzieś jeszcze musiało być ich pełno. Ruszył dalej. Po drodze przyszło mu do głowy sprawdzić kieszenie. Nie pamiętał, czy miał przy sobie pieniądze, a Kasia mogła je zabrać, żeby nie pił.

Zatrzymał się i przeszukał kieszenie. Znalazł pomiętą stówkę. Nie miał pojęcia, ile teraz kosztują kwiaty. Przed samochodem gromadził się tłum. Gdy usłyszał cenę bukietu tulipanów, zrobiło mu się smutno.

– Jeden weźmiesz? – spytał go brodaty sprzedawca z kaukaskim akcentem.

– Mam tyle. – Stefan pokazał zmiętą stówkę.

– E, za tyle to tylko jeden kwiat. Chcesz?

Stefan uznał, że jeden tulipan to jak ta wiotka forsycja – Kasi nie przekona. Odszedł.

Zaczął przypominać sobie, u kogo mógłby pożyczyć pieniądze. „Przecież Heniu winien mi pięć stówek! Niech oddaje”, zdecydował i podreptał do domu Henia. W sumie pili razem, ale to Stefan płacił, więc dług był jasny.

– Kto tam? – spytała Zosia, żona Henia, nie otwierając drzwi.
Kobieta była niesamowicie zrzędliwa i trzymała męża krótko. Gdy mu się udało wyrwać, szalał. Henio za plecami nazywał ją Jędzą.

Stefan przedstawił się, nachylając się do dziurki od klucza.

– Czego chcesz? – spytała Zosia.

– Henia zawołaj. Winien mi pięć stówek. Potrzebuję teraz pieniędzy.

Stefan przytknął ucho do dziurki, ale Zosia milczała. Może układała w głowie odpowiedź.

– Zaraz ci dam, ale nie udźwigniesz! – wrzasnęła w końcu Jędza.

Stefan odskoczył od drzwi. Zasunął się zamek, a w uchylonej szparze pojawiła się ręka z żółwiem.

– Masz! – krzyknęła.

Stefan nie stracił głowy i szarpnął drzwi ku sobieStefan złapał kwiaty i z uśmiechem na twarzy pomyślał, że w końcu ten Dzień Kobiet może jeszcze się uda, bo najważniejsze było to, że Kasia znów na niego spojrzała tak, jak dawno temu, zanim życie ich przytłoczyło codziennymi sprawami.