Proszę, oddaj mi syna. Dam ci wszystko, czego pragniesz – wyszeptała z ostatnich sił.

**”Oddaj mi mojego syna. Dam ci wszystko, czego zapragniesz”** – wyszeptała z ostatnich sił Jadwiga.

**”Nie martw się, twój ojciec sobie poradzi. Ma ledwo czterdzieści trzy lata. Myślisz, że będzie wiecznie opłakiwał twoją matkę? Gdzie tam! Statystyki mówią, że samotnych kobiet jest więcej niż mężczyzn. Na pewno jakaś zagarnie go sobie w końcu. Więc jedźmy do Warszawy, nie przeszkadzaj mu układać sobie życia. Chcesz, żeby do końca dni żył sam?”**

Mieszkały w małym miasteczku pod Warszawą. Gdy dziewczyny były w drugiej klasie liceum, matka Jadwigi zginęła pod kołami samochodu. Ona i ojciec ciężko przeżywali stratę. Na Jadwigę spadły wszystkie domowe obowiązki, ale dawała radę – nie zaniedbała nauki i zdała maturę świetnie.

Kinga od zawsze marzyła, by wyrwać się z tego prowincjonalnego zadupia do stolicy, i namawiała Jadwigę, by jechała razem z nią.

**”Ojciec wciąż nie może pogodzić się ze śmiercią mamy. A jeśli i ja wyjadę? Nie, nie zostawię go samego”** – upierała się Jadzia.

**”Daj spokój, nie zawali się bez ciebie. Czterdziestolatek to nie starzec! Myślisz, że będzie wiecznie w czerni chodził? Jakbyś nie wiedziała – samotne baby to drapieżniki. W końcu któraś go przygarnie. Więc jedźmy, nie krępuj mu życia. Chyba nie chcesz, żeby zdziczał w samotności?”**

Słowa Kingi o ojcu bolały, ale nie dało się ukryć, że miała odrobinę racji. W końcu Jadwiga porozmawiała z tatą.

**”Jedź, córeczko. Nie martw się, dam radę. Warszawa to nie Marsz, zawsze możesz wrócić. Co ty tu będziesz robić?”**

I tak Jadzia wyjechała z Kingą do stolicy. Mogła iść na studia, ale Kinga ledwo zdała maturę – dla niej uczelnia nie wchodziła w grę. Jadwiga nie chciała zostawić przyjaciółki, więc razem zapisały się do szkoły pedagogicznej. Na studia można było pójść później, zaocznie. Mieszkały w jednym pokoju w akademiku.

Z początku Jadzia co weekend wracała do domu. Ale po Nowym Roku zauważyła, że ojciec jakoś… ożył. Był lepiej ogolony, w lodówce stał rosół i kotlety. **”Sam to ugotował?”**

Z zawstydzeniem przyznał, że to sąsiadka Bogusia go nakarmiła. No i w sumie… Jadwiga uspokoiła go – rozumie, cieszy się, że ma towarzystwo. Zorientowała się, że gdy przyjeżdża, Bogusia znika.

**”Co wy jak dzieci? Żyjcie już razem, nic nie mam przeciwko!”**
Ale jeździła rzadziej, by nie krępować.

Kinga traktowała naukę po macoszemu – wagarowała, wieczorami ciągnęła po klubach z chłopakami, czasem nawet nie wracała na noc. Jadwiga ją kryła, pomagała nadrabiać materiały.

**”Zupełnie olewasz szkołę? Wywalą cię albo zajdziesz w ciążę. Tego chcesz?”** – próbowała ją opamiętać.

**”Oj, jakaś ty nudna! Spokojnie, wszystko pod kontrolą. Dzieci mi nie potrzebne. A ty z twoim Krzysiem wciąż za rączkę chodzicie?”** – śmiała się Kinga.

Letnią sesję zdała jakoś, głównie dzięki Jadwidze. Ostatnio była jednak jakaś przygaszona.

**”Coś się stało? Źle się czujesz?”** – spytała Jadzia, gdy wracały pociągiem do rodzinnego miasteczka.

Kinga westchnęła. **”Wiesz… jestem w ciąży.”**

**”Mówiłam ci! I co teraz?”**

**”Nie urodzę. Słuchaj, pożycz od ojca pieniądze na aborcję. Matka by mnie zabiła”** – błagała Kinga.

**”Oszalałaś?! Mówiłaś, że wszystko pod kontrolą!”**

**”Ciszej! Było tylko parę razy… No wiesz. Pożyczysz?”**

**”Nie ma mowy! Po aborcji możesz zostać bezpłodna. Powiedz swojemu chłopak– **”Jasne, powiem mu, tylko nie wiem, czy to dobry pomysł, bo ostatnio zmienił numer i jakoś nie odbiera”** – odparła Kinga, patrząc na płatki śniegu za oknem pociągu.