Prośba wnuka. Opowiadanie – Babciu, mam do ciebie prośbę, bardzo potrzebuję pieniędzy. Dużo. Wnuk przyszedł do niej wieczorem. Widać było, że jest zdenerwowany. Zwykle wpadał do Stefanii dwa razy w tygodniu. Jeśli trzeba – pójdzie do sklepu, wyrzuci śmieci. Nawet kiedyś naprawił jej kanapę, jeszcze posłuży. Zawsze taki spokojny, pewny siebie. A tym razem cały w nerwach. Stefania zawsze się obawiała – tyle się przecież wokół dzieje! – Dawid, mogę zapytać, na co ci te pieniądze? I ile to jest „dużo”? – Stefania aż zesztywniała w środku. Dawid był jej najstarszym wnukiem. Dobrze wychowany, serdeczny chłopak. Rok temu skończył liceum. Pracuje i studiuje zaocznie. Rodzice niczego złego u niego nie zauważyli. Ale po co mu tyle pieniędzy? – Na razie nie mogę powiedzieć, ale na pewno ci oddam, obiecuję – Dawid się zmieszał – tylko nie od razu, w ratach. – Wiesz przecież, że żyję z emerytury… – Stefania nie wiedziała, co zrobić – więc ile dokładnie potrzebujesz? – Sto tysięcy. – A dlaczego nie chcesz poprosić rodziców? – zapytała Stefania z przyzwyczajenia, choć wiedziała, co zaraz usłyszy. Ojciec Dawida, zięć Stefani, zawsze był bardzo wymagający. Uważał, że syn sam powinien radzić sobie z problemami. Stosownie do wieku. I nie pchać się tam, gdzie nie trzeba. – Nie dadzą – Dawid potwierdził jej myśli. Może wpadł w jakieś kłopoty? I jeśli mu dam, może będzie jeszcze gorzej? A jeśli nie, to Dawid może mieć problemy… Stefania pytająco spojrzała na wnuka. – Babciu, nie martw się, nic złego – Dawid zrozumiał jej spojrzenie na swój sposób – oddam ci w trzy miesiące, obiecuję! Nie wierzysz mi? Może i powinnam dać. Nawet jeśli nie odda. Musi być ktoś na świecie, kto go wesprze. Nie może stracić wiary w ludzi. Trzymam te pieniądze na czarną godzinę, może właśnie nadszedł ten moment. To do mnie zwrócił się Dawid. Pogrzeby na razie nie w głowie. Trzeba myśleć o żywych, o bliskich, trzeba ufać! Mówią, że jak się pożycza, trzeba się z tymi pieniędzmi pożegnać. Młodzi są dziś tacy nieprzewidywalni. Czasami nie wiadomo, co mają w głowie. Ale z drugiej strony – wnuk mnie nigdy nie zawiódł! – Dobrze, dam ci te pieniądze. Na trzy miesiące, jak prosisz. Ale może lepiej, żeby rodzice wiedzieli? – Babciu, kocham cię i zawsze dotrzymuję obietnic. Jeśli nie możesz, spróbuję wziąć kredyt, przecież pracuję. Rano Stefania poszła do banku, wypłaciła potrzebną kwotę i przekazała wnukowi. Dawid rozpromieniał się, pocałował babcię i podziękował: – Dziękuję, babciu, jesteś dla mnie najważniejszą osobą. Oddam, obiecuję! – i wybiegł. Stefania wróciła do domu, zrobiła sobie herbatę i zamyśliła się. Ile razy w życiu miała chwile, gdy pilnie potrzebowała pieniędzy. Zawsze ktoś jej pomagał. Teraz czasy się zmieniły, każdy patrzy na siebie. Ech, trudne czasy! Po tygodniu Dawid przyszedł w świetnym humorze: – Babciu, masz, to część pieniędzy, dostałem zaliczkę. Mogę jutro wpaść, ale nie sam? – Oczywiście, wpadajcie! Upiekę twoje ulubione ciasto z makiem – Stefania się uśmiechnęła. Dobrze, że przyjdzie. Może się wszystko wyjaśni. Chciała się upewnić, że u Dawida wszystko w porządku. Wieczorem Dawid przyszedł z drobną dziewczyną: – Babciu, poznaj, to Ania. Aniu, to moja ukochana babcia Stefania. Ania ślicznie się uśmiechnęła: – Dzień dobry, pani Stefaniu, bardzo, bardzo dziękuję! – Proszę, wejdźcie, miło mi was poznać – Stefania odetchnęła z ulgą. Dziewczyna od razu jej przypadła do gustu. Wszyscy usiedli do herbaty i ciasta. – Babciu, nie mogłem ci wcześniej powiedzieć. Ania była bardzo zdenerwowana, jej mama niespodziewanie trafiła do szpitala. A pomóc nie było komu. Ania jest przesądna, zabroniła mi tłumaczyć, po co są te pieniądze. Ale już jest dobrze, jej mamę zoperowali, rokowania są dobre – Dawid spojrzał czuło na Anię – Prawda? – chwycił ją za rękę. – Bardzo pani dziękuję. Jest pani niesamowicie dobra, bardzo wdzięczna – Ania odwróciła się i pociągnęła nosem. – Już dobrze, Aniu, wszystko za nami – Dawid wstał od stołu – babciu, muszę ją odprowadzić, jest już późno. – Dobrze, dzieci, spokojnej nocy, niech wam się wiedzie! – Stefania przeżegnała ich na drogę. Wnuk dorósł. Porządny chłopak. Dobrze, że mu zaufałam. Tu nie chodzi tylko o pieniądze. Zbliżyliśmy się do siebie. Dawid po dwóch miesiącach oddał wszystko i opowiedział Stefanii: – Wyobraź sobie, lekarz powiedział, że zdążyli w samą porę. Gdybyś mi wtedy nie pomogła, mogło się źle skończyć. Dziękuję, babciu. Teraz wierzę, że zawsze znajdzie się ktoś, kto poda pomocną dłoń w trudnej chwili. Dla ciebie zrobię wszystko – jesteś najlepsza na świecie! Stefania pogłaskała Dawida po włosach jak w dzieciństwie: – No dobrze, leć już. Wpadajcie z Anią, będę się cieszyć! – Pewnie wpadniemy – Dawid objął babcię. Stefania zamknęła za nim drzwi i przypomniała sobie słowa swojej babci: „Swoim zawsze trzeba pomagać. Tak u nas w Polsce się przyjęło. Komu sam zawsze otwarty, tego i bliscy nie zostawią. O tym nie wolno zapominać.”

Babciu, mam do Ciebie prośbę. Bardzo potrzebuję pieniędzy.

Dużo.

Wnuk przyszedł do niej wieczorem. Od razu było widać, że jest zdenerwowany.

Zazwyczaj wpadał do Jadwigi Nowak dwa razy w tygodniu. Kiedy trzeba pójdzie na zakupy, wyniesie śmieci. Kiedyś nawet naprawił jej kanapę jeszcze trochę posłuży. I zawsze taki spokojny, opanowany. A dziś nerwy na wierzchu.

Jadwiga Nowak zawsze się trochę obawiała tyle różnych rzeczy dzieje się na świecie!

Piotrku, mogę zapytać, na co Ci te pieniądze? I dokładnie ile to jest dużo? Jadwiga poczuła się niespokojnie.

Piotrek był jej najstarszym wnukiem. Dobry, porządny chłopak. Rok temu skończył liceum. Pracuje i studiuje zaocznie. Rodzice nigdy nie zgłaszali na niego żadnych zastrzeżeń. Ale po co mu tak dużo pieniędzy?

Babciu, nie mogę Ci jeszcze powiedzieć, ale na pewno oddam, tylko nie od razu, w ratach Piotrek trochę się skrępował.

Wiesz dobrze, że żyję z emerytury zmartwiła się Jadwiga No to ile dokładnie potrzebujesz?

Czterdzieści tysięcy złotych.

A czemu nie chcesz poprosić rodziców? spytała, choć doskonale wiedziała, co odpowie Piotrek. Jej zięć, tata Piotrka, zawsze był bardzo surowy. Uważał, że dzieci powinny same rozwiązywać swoje problemy, zgodnie z wiekiem. I nie wtrącać się tam, gdzie nie trzeba.

Nie dadzą potwierdził jej myśli wnuk.

A może wplątał się w jakieś kłopoty? I jeśli da mu te pieniądze, będzie jeszcze gorzej? A co jeśli nie da i Piotrek wpadnie w tarapaty? Z niepokojem spojrzała na wnuka.

Babciu, nic złego, nie martw się. Oddam w trzy miesiące, obiecuję! Nie wierzysz mi? Piotrek zauważył jej zawahanie.

Może powinna mu dać. Nawet jeśli nie odda. Powinien mieć choć jedną osobę, która go wesprze. Nie może przecież stracić wiary w ludzi. Przecież odkładam te pieniądze na czarną godzinę. Może właśnie ta godzina nadeszła? Piotrek przyszedł akurat do mnie. Swoim pogrzebem chyba nie powinnam się jeszcze przejmować. A poza tym, jak trzeba będzie, to mnie pochowają. Żyjącymi trzeba się przejmować. Im ufać! Zawsze się mówiło dając komuś na dług, pożegnaj się z nim w myśli. Dzisiejsza młodzież jest taka inna, czasem nie wiadomo, co im w głowie siedzi. Ale z drugiej strony wnuk nigdy mnie nie zawiódł!

Dobrze, dam Ci te pieniądze. Na trzy miesiące, tak jak prosisz. Ale może lepiej, żeby rodzice jednak wiedzieli?

Babciu, kocham Cię i zawsze dotrzymuję słowa. Ale jak nie możesz, spróbuję wziąć kredyt przecież pracuję.

Rano Jadwiga poszła do banku, wypłaciła potrzebną sumę i przekazała wnukowi.

Piotrek się rozpromienił, ucałował babcię i podziękował:

Dziękuję, babciu, jesteś dla mnie najważniejszą osobą. Oddam, obiecuję! i już go nie było.

Jadwiga wróciła do domu, zrobiła sobie herbatę i zamyśliła się. Ile to w jej życiu było chwil, gdy nagle bardzo potrzebowała pieniędzy. I zawsze znalazł się ktoś, kto jej pomógł. Czasy się zmieniły, każdy dba o siebie Eh, niełatwe to życie!

Tydzień później Piotrek wpadł do niej roześmiany:

Babciu, tu masz część pieniędzy, dostałem zaliczkę w pracy. Mogę przyjść jutro nie sam?

Oczywiście, wpadaj, upiekę Ci Twój ulubiony makowiec uśmiechnęła się Jadwiga. Dobrze, że przyjdzie. Może wszystko się wyjaśni. Chciała mieć pewność, że u Piotrka wszystko dobrze.

Wieczorem zjawił się Piotrek. Nie sam. Obok niego stała drobniutka dziewczyna:

Babciu, poznaj Zuzię. Zuziu, to moja najukochańsza babcia Jadwiga Nowak.

Zuzia ciepło się uśmiechnęła:

Dobry wieczór, pani Jadwigo, i bardzo dziękuję!

Proszę, usiądźcie, bardzo mi miło Jadwiga odetchnęła z ulgą. Dziewczyna od razu przypadła jej do gustu.

Usiedli do herbaty z makowcem.

Babciu, nie mogłem Ci wcześniej powiedzieć. Zuzia bardzo się denerwowała, jej mama nagle poważnie zachorowała. Nikogo nie było, kto mógłby pomóc. A Zuzia jest zabobonna, zakazała mi mówić, na co są potrzebne pieniądze. Ale już jest dobrze. Mama Zuzi po operacji, rokowania dobre Piotrek spojrzał czule na Zuzię i ujął ją za rękę Prawda?

Naprawdę dziękuję, jest pani bardzo dobra, jestem wdzięczna z całego serca Zuzia odwróciła głowę i wzruszona pociągnęła nosem.

No już, Zuziu, nie płacz, wszystko mamy za sobą Piotrek wstał od stołu Babciu, musimy już iść, odprowadzę Zuzię, bo jest późno.

Idźcie, kochani, dobrej nocy, niech wszystko się Wam układa Jadwiga przeżegnała ich na drogę.

Wnuk dorósł. Porządny chłopak. Dobrze, że mu zaufałam. Przecież tu nie tylko o pieniądze chodzi… Dzięki temu jesteśmy sobie bliżsi.

Za dwa miesiące Piotrek oddał całość i powiedział Jadwidze:

Wyobraź sobie, lekarz powiedział, że zdążyli w ostatniej chwili. Gdybyś mi wtedy nie pomogła, mogłoby się wszystko źle skończyć. Dziękuję, babciu. Wtedy nie wiedziałem, jak pomóc Zuzi. Teraz już wierzę, że zawsze znajdzie się ktoś, kto pomoże w trudnej chwili. Wiesz, jestem gotów zrobić dla Ciebie wszystko, Ty jesteś najlepsza!

Jadwiga pogłaskała Piotrka po włosach, jak w dzieciństwie:

No, leć już. Przyjdź z Zuzią, będę się cieszyć!

Na pewno przyjdziemy Piotrek objął babcię.

Jadwiga zamknęła za nim drzwi i przypomniała sobie, jak jej własna babcia powtarzała:

Swoim zawsze trzeba pomagać. Tak u nas w Polsce zawsze było. Kto ludziom życzliwy, tego i bliscy nie zostawią! Tego nie wolno zapominać.