Proroctwo

— No cóż, dlaczego się na mnie dąsasz? Zobaczysz, tam ci się spodoba. Morze, plaża, słońce… — mówiła Kasia, nerwowo próbując nawiązać kontakt wzrokowy z córką.

Ale Ola uparcie odwracała się do okna, za którym rozciągały się bezkresne pola i niskie winnice. Równolegle do torów kolejowych biegła szosa, po której pędziły kolorowe samochody, wyglądające z okna pociągu jak zabawki.

Gdzieś w oddali wyłaniały się i znikały kontury gór w porannym zamgleniu. Od ostrego słońca zaczynały boleć oczy. Ola po raz setny sprawdziła telefon, po czym z irytacją odrzuciła go na bok.

„Oj, te męki pierwszej miłości” — pomyślała Kasia, a głośno tylko westchnęła:

— Pewnie nie ma zasięgu. Jak dojedziemy…

— Mamo, daj spokój — odparła Ola ospale, znów wpatrując się w okno.

— Dom Anki stoi na wzgórzu, z okien widać morze. Czasem nawet je słychać. A jaki tam ogród! A to powietrze! — Kasia nie ustępowała. — Za kilka godzin sama zobaczysz.

— Tylko nie mów, że ma syna. — Ola rzuciła matce wściekłe spojrzenie.

— Ma. Ale nie własnego. Ania nie ma swoich dzieci. Wychowała cudze. On studiuje w innym mieście, teraz ma sesję, więc raczej go nie spotkasz.

— Mówiłaś, że to twoja przyjaciółka. Jak się poznałyście, skoro ona mieszka nad morzem, a ty w okolicach Warszawy? — zaczęła wypytywać Ola.

— O, to ciekawa historia. Jak chcesz, opowiem.

Ola ledwo wzruszyła ramionami, nie odrywając wzroku od monotonnego krajobrazu za szybą.

***

Mieszkałyśmy z Anką na sąsiednich ulicach, razem chodziłyśmy do szkoły. Nie żeby była jakaś piękność, ale miała niezwykłe włosy — jasnoblond, kręcone, w słońcu błyszczące jak złoto.

Na ulicy wszyscy się za nią oglądali. Czasem myślałam, że trochę tej uwagi spływa i na mnie. Przed maturami pojechaliśmy z klasą na rejs statkiem, potem spacerowaliśmy po parku. Tam poznała chłopaka i od razu się zakochała. Spotykałyśmy się coraz rzadziej, starałam się nie przeszkadzać. A jak już się widziałyśmy, to tylko o nim mówiła.

Marzyła, żeby zostać aktorką, chciała iść do szkoły teatralnej w Warszawie. Ale tak się zadurzyła, że poszła na politechnikę, gdzie studiował jej Krzysiek, żeby nie być daleko. A ja poszłam na uniwersytet.

Jak się spotkałyśmy, to nie mogłyśmy się nagadać. Rok później Krzysiek oświadczył się jej tuż przed sesją. Jakże szczęśliwa wtedy wyglądała!

Poszłyśmy z jej mamą wybrać suknię ślubną. Przymierzyłyśmy chyba wszystkie. Na Ance każda leżała idealnie, brać i kupować. Wybrałyśmy też welon. Upierała się, żeby i dla mnie wziąć niebieską sukienkę jako dla druhny. Oj, zmęczyłyśmy się wtedy. Głowa szła nam wokół. Mamę z zakupami wysłałyśmy taksówką do domu, a same poszłyśmy na spacer nad Wisłą. Pod koniec maja było już prawie letnio.

Szłyśmy, a na Ankę wszyscy się gapili. Wyglądała niesamowicie. A ona nawet nie zauważała tych zachwyconych spojrzeń. Jadłyśmy lody, gadałyśmy o nadchodzącym ślubie, śmiałyśmy się.

Nagle naprzeciw wyszły nam dwie Cyganki. Co chwilę zaczepiały przechodniów. Kiedy się zrównały z nami, ta grubsza zastąpiła nam drogę i zwróciła się do Anki:

— Oj, złotko, daj sobie powróżyć. Prawdę ci powiem, co cię czeka — zaserwowała słodkim głosem starsza z nich.

Druga stała z boku. Była brzydka, chuda i płaska. Czarne oczy patrzyły ponuro, a zęby takie wielkie, że usta nie domykały się. Pomyślałam wtedy, że wygląda jak koń. Później Anka przyznała, że jej też tak się wydawało.

— Wiem sama, co mnie czeka — roześmiała się Anka, oblizując loda w waflu.

Chciałyśmy ominąć tę grubą, ale nagle chwyciła Ankę za nadgarstek, przyjrzała się jej dłoni, pokiwała głową i cmoknęła językiem.

— Ślub cię czeka, złociutka.

— To i bez was wiem — Anka próbowała wyrwać rękę, ale Cyganka trzymała mocno.

— Nie potrzebujemy wróżenia. I tak nie mamy pieniędzy — wtrąciłam się.

— Tylko dobre wieści kosztują, a zło przychodzi za darmo — powiedziała tajemniczo Cyganka, aż mnie ciarki przeszły.

A sama patrzyła na Ankę uporczywie, jakby hipnotyzowała wzrokiem. Młodsza tylko się uśmiechała. Albo tak mi się wydawało przez te jej rozchylone usta.

— Nie słuchaj jej, Anka, chodźmy — ciągnęłam przyjaciółkę za drugą rękę.

— Kochasz mocno, ale szczęście krótkie będzie. Na ślubie spadniesz z konia, długo będziesz chorować. Ból uleczysz nad morzem. Za mąż już nie wyjdziesz. Ale szczęście znajdziesz w synu — mówiła Cyganka, nie odrywając od Anki wzroku.

Potem puściła jej dłoń i odeszła. Młodsza rzuciła nam ponure spojrzenie i pognała za towarzyszką. Przez chwilę szłyśmy w ciszy, radosny nastrój gdzieś uleciał. W uszach dźwięczały mi słowa Cyganki.

— Anka, co ty, uwierzyłaś jej? Przecież nie masz zamiaru w białej sukni wsiadać na jakiegoś konia, na którym dzieci jeżdżą? Do urzędu pojedziemy autami. Ona na twoją dłoń patrzyła sekundę, nic tam nie mogła zobaczyć — próbowałam ją rozbawić.

— No tak. Na żadnego konia nie mam zamiaru wsiadać — ocknęła się Anka.

— Nagadała ci głupot, bo nie dostała grosza — dodałam lekko, i roześmiałyśmy się.

Ślub był zaraz po sesji. Potem młodzi mieli jechać nad morze, ktoś z rodziny podarował im voucher. O Cygance zapomniałyśmy.

Nadszedł wielki dzień. Zaraz miał przyjechać pan młody. Stałyśmy w pokoju Anki przed lustrem. Poprawiła welon i nagle powiedziała:

— Mój tata nazywa swój jeep „koniem”. Nie jadę jego samochodem.

— Słusznie. Wsiądź do innego — przytaknęłam.

— Nie, w ogóle nie jadę samochodem. Urząd blisko, pójdziemy pieszo — uśmiechnęła się Anka, patrząc na mnie w lustrze.

— No fajnie, niePrzez resztę wakacji Ola i Daniel prawie się nie rozstawali, a gdy we wrześniu musieli wracać do swoich miast, obiecala sobie, że to nie koniec, tylko początek ich wspólnej historii.