PREZENT ŚWIĄTECZNY – No opowiadaj, synku, jak tam u ciebie, jak minął dzień? Tata, pan Marek, który właśnie wrócił z pracy, usiadł na kanapie, posadził obok siebie pięcioletniego Antosia i przegłaskał mu delikatne, jasne włosy. Podczas gdy mama Ania szykowała kolację, ojciec rozmawiał ze swoim ukochanym, jedynym synem. W mieszkaniu panowała ciepła, rodzinna atmosfera, a na honorowym miejscu w salonie, między mruczącym telewizorem a regałem, migotała kolorowymi światełkami niewielka, ale bardzo elegancka choinka. Do Sylwestra zostawała dokładnie jedna doba. – U mnie wszystko okej! – oznajmił dziedzic. – Ale mój kolega Kuba ma źle. – Co się stało z Kubą? – zainteresował się Marek. – To ten Kuba z klatki obok, prawda? – Tak, – potwierdził Antoś. – On dziś nie dostał prezentu na przedszkolnej akademii świątecznej, – wtrąciła z kuchni Ania, otulona zapachem pieczonego kurczaka. – Biedny chłopiec… No, panowie, myjcie ręce i do stołu, kolacja gotowa! – Jak to nie dostał? – zdziwił się Marek, podnosząc się z kanapy. – Wszyscy coś dostali, a właśnie Kuba nie? Coś tu się nie zgadza. – Tak, wszyscy dostali, a Kuba nie, – potwierdził Antoś, zsiadając z kanapy za ojcem. – Śnieżynka i Mikołaj rozdawali prezenty, a właśnie jemu nie dali. A on tak czekał. – Co to za Śnieżynka z Mikołajem, że dziecko skrzywdzili? – aż się zdenerwował Marek, dosuwając krzesło do stołu. – To nie ich wina, – wzruszyła ramionami Ania. – Chyba mama Kuby zapomniała wpłacić pieniądze na prezent albo po prostu nie miała. Tak się zdarza. Antoś, umyłeś ręce? – Umył, był ze mną w łazience, – powiedział tata, dzieląc kurczaka i nakładając porcje na talerze. – No dobrze, załóżmy, że nie wpłaciła za niego pieniędzy. Ale jak pani dyrektor przedszkola… jak ona się nazywa… pani Anna? Jak mogła dopuścić takie upokorzenie dziecka, gdy wszyscy patrzyli, a właśnie Mikołaj i Śnieżynka pominęli go przy prezentach? – Pani Anna była naszą Śnieżynką – zrelacjonował Antoś. – A Mikołajem nasz konserwator. – Tym bardziej! – nie mógł się uspokoić Marek. – Naprawdę nie mogli znaleźć jednego prezentu dla biednego dziecka? Rodzice przecież potem mogliby się rozliczyć. Skąd taka znieczulica? – Widać nie mogli, – westchnęła Ania. – Ja na ich miejscu na pewno znalazłabym sposób, żeby Kuba dostał prezent. – A rodzice Kuby? To jak mogli dopuścić, żeby ich syn został bez prezentu? – dociekał Marek. – Nie rozumiem… A ty, synu! Marek spojrzał na Antosia, który z apetytem chrupał kurczaka. – Mam nadzieję, że podzieliłeś się swoim prezentem z Kubą? Syn z wyrzutem spojrzał na ojca. – Tak, tato, próbowałem. I jeszcze Szymek, Natalka, Alek, i ktoś jeszcze chciał mu coś dać. Ale Kuba od nikogo nie wziął. – Dumny chłopak! – zdziwił się Marek. – Powiesz jeszcze, że nie płakał, kiedy został bez prezentu. – Nie wiem… Nie widziałem, – szczerze odpowiedział Antoś. – Niezły chłopak! – Marek znów był pod wrażeniem. – Nie zasłużył na takie traktowanie. – Rzeczywiście szkoda Kuby, – ze współczuciem zauważyła Ania. – Wyobrażam sobie, jak mu było przykro. – Proponuję naprawić tę niesprawiedliwość! – nagle ogłosił Marek. Wyglądało na to, że ma już plan, bo na jego policzkach pojawiły się rumieńce, a w oczach zabłysła iskra. – Jak? – zapytała Ania, wycierając usta serwetką. Antoś również spojrzał pytająco na tatę. – A tak! – tajemniczo odpowiedział Marek. – Wiecie, w której klatce mieszka Kuba? Antoś, wiesz? – Nie, – pokręcił głową chłopiec. – Nigdy u niego nie byłem. Tylko na podwórku i w przedszkolu się bawimy. – Może ja się dowiem, – zamyśliła się Ania. – Moja koleżanka zna chyba wszystkich w naszym bloku. Zadzwonię i zapytam. Ale po co? – Po prostu zadzwoń. Teraz. – poprosił Marek stanowczo. – Dobrze, – zgodziła się Ania. – Ale sprzątacie sami. I zmywacie naczynia! – W trzydziestce piątce mieszkają, nazywają się Sitarscy, – po kilku minutach ogłosiła Ania świeże informacje. – Mama to Wioletta. A ojca brak. Właściwie był, ale odszedł. Albo go żona wyrzuciła. Pewnie było za co. Tak czy inaczej, mieszkają same – mama i syn. – Skąd takie szczegóły? – parsknął Marek. – Nie na darmo moja koleżanka to Alicja – wszystko wie i o wszystkich! – uśmiechnęła się Ania. – A tak serio, jest w radzie bloku, do nich spływają wszystkie wiadomości o mieszkańcach. – To już jasne, – powiedział Marek. – Antoś, zjadłeś już cały swój prezent? – Jeszcze nie wszystko, – westchnął chłopak. – Mama mówiła, że za dużo słodyczy szkodzi. – Słusznie mówi, – przytaknął tata. – Czyli opakowanie od prezentu jest całe? – Tak, – odpowiedział Antoś. – Ostrożnie je otworzyłem. – Świetnie, – znów pogłaskał go tata. – Możesz przełożyć to, co zostało z prezentu do innej torby, a swoją mi oddać? – Po co? – zapytał podejrzliwie Antoś, ale poszedł do swojego pokoju i wrócił z kolorową torebką, trochę lżejszą niż wcześniej. Natychmiast wysypał słodycze na stół – cukierki, ciasteczka w błyszczących papierkach. Mama chwilę patrzyła na zamieszanie, po czym odezwała się: – Wy, moi kochani, chcecie sprawić Kubie prezent? Kiedy? I kto zaniesie? – Najlepiej dziś! – stwierdził Marek. – Antoś, co ty na to? – Pewnie! Dawaj dziś! – podekscytował się chłopiec. – Włożę trochę moich cukierków? – Jeśli nie szkoda, to jak najbardziej, – uśmiechnął się Marek. – A pójdę z tobą do Kuby, tata? – Jako Zajączek czy Śnieżynka? – zażartował Marek. – Zajączek! – krzyknął Antoś i pobiegł do swojego pokoju. Rodzice uśmiechnęli się porozumiewawczo. Syn wrócił przebrany za zająca, w białym kombinezonie z odstającymi uszami, ogonkiem i maską z wąsami. – No dobrze, chodź, oby Kuba cię w tym stroju nie rozpoznał, – zgodził się tata. – Ale załóż kurtkę, choćbyś był zającem, to zima! Ojciec z synem ruszyli do wyjścia. Ania z trudem powstrzymywała śmiech, patrząc jak tuż obok wysokiego Mikołaja z laską drepcze mały zając w kurtce, z długimi uszami i wielkim workiem ledwo nad ziemią. Po dziesięciu minutach Marek wrócił sam, wyraźnie zakłopotany. – A gdzie Antoś? – zaniepokoiła się Ania. – Spokojnie, wszystko ok, został u Kuby, bawili się. Za pół godziny pójdę po niego, – powiedział Marek, wycierając spocone, czerwone od brody twarz. Jak był przebrany, tak usiadł na kanapie. I zaczął: – No pięknie! Opowiedział, co się wydarzyło. Okazało się, że byli już… szóstymi, którzy tego wieczoru przynieśli Kubie prezent! I chyba nie ostatnimi. Wcześniej wyszła sama pani dyrektor przedszkola, Anna. Już bez stroju Śnieżynki. – Tak się tłumaczyła przed Kubą i jego mamą, przepraszała, aż się żegnała – relacjonował Marek, zdejmując kostium i brodę. – Wyobraź sobie, ktoś nakręcił filmik z przedszkola, wrzucił na nasz lokalny portal, a w kilka godzin było tysiące wyświetleń i komentarzy! – Serio? – zdziwiła się Ania. – Musimy sprawdzić. – Ale to nie najważniejsze, – podsumował Marek. – Okazało się, że mama Kuby wpłaciła pieniądze trochę za późno… – Trochę to jej wina, – przerwała mu Ania – ale sama wychowuje, kasy nie zawsze starcza. Przedszkole mogło wymyślić coś z prezentem. – Niestety, zbyt łatwo ją skreślili z listy, – nie mógł się uspokoić Marek. – I niewinny chłopiec został skrzywdzony. – Gdybym to ja była szefową tej Anny! – westchnęła Ania. – Zwolniłabym, za taki brak serca… – Może ją zwolnią, może się opamięta… Ale komuś, kto pracuje z dziećmi, takich rzeczy robić nie wolno. Marek zamyślił się, potem dodał: – I jeszcze – właśnie wrócił tata Kuby! Przyszedł z prezentami, przepraszał, nawet prawie płakał… – Naprawdę? – ucieszyła się Ania. I nagle dzwonek do drzwi. Wrócił Antoś. – Dlaczego sam wróciłeś? – zdziwił się Marek. – Miałem cię odebrać… – Co, jestem mały? – oburzył się Antoś. – I zrobiło się nudno. – Czemu? – spytał tata. – Bo mama i tata Kuby najpierw się kłócili, potem płakali. Ja z Kubą weszliśmy do kuchni, już się przytulali. A jak Kuba do nich przyszedł, to wszyscy się przytulali i znowu płakali. Dziwni jacyś! Nawet nie zauważyli, jak wyszedłem… Tata z mamą spojrzeli na siebie i zaczęli się śmiać z ulgą. – No dobrze, kochani, pijemy herbatę, – powiedziała Ania. – A potem, kto nie zaśnie, czeka na Nowy Rok, już niewiele zostało. Oby był szczęśliwy dla wszystkich! – Oby! – zawołał Antoś z pełnym przekonaniem.

PREZENT

No, synku, opowiadaj, jak ci minął dzień, co u ciebie słychać?
Tadeusz, wracając zmęczony z pracy, podniósł pięcioletniego Janka i posadził obok siebie na kanapie, rozczochrał mu jasne włosy. Tymczasem mama, Grażyna, krzątała się w kuchni, przygotowując kolację. W mieszkaniu panowała ciepła, swojska atmosfera; na honorowym miejscu w salonie stała misternie ozdobiona, choć niezbyt wysoka choinka, która mieniła się kolorowymi światełkami, migocząc tajemniczo między cicho mruczącym telewizorem a regałem z książkami. Do Sylwestra została równo doba.

U mnie dobrze! zakomunikował Janek. Ale mój kolega, Tomek, ma gorzej.
Co się stało z Tomkiem? zapytał Tadeusz. Ten z klatki obok?
Tak, to on kiwnął głową syn.
Nie dostał dziś prezentu na przedszkolnej wigilii rzuciła Grażyna, wychylając się zza drzwi kuchennych, otoczona zapachem pieczonego kurczaka. Biedny chłopiec No panowie, myjcie ręce i do stołu, bo gotowe!
Jak to nie dostał? zdziwił się Tadeusz, wstając z kanapy. Wszystkim dali, a jemu nie? Dziwne.
Tak, wszystkim dali potwierdził Janek, zsunął się z kanapy i poszedł za ojcem. Pani Śnieżynka i Mikołaj rozdali wszystkim prezenty, tylko jemu nie. A on czekał
Co to za Mikołaj i Śnieżynka, co tak dziecko skrzywdzili? zirytował się Tadeusz i usiadł gwałtownie przy stole.
Co oni winni? wzruszyła ramionami Grażyna. Może mama Tomka zapomniała wpłacić za prezent. Albo po prostu nie miała pieniędzy. Zdarza się. Janek, umyłeś ręce?
Umył, był ze mną w łazience zapewnił ojciec, krojąc kurczaka i nakładając go na talerze. No dobrze, może nie wpłacili Ale jak pani dyrektor, ta Barbara Górska? Jak mogła pozwolić na taki upokorzenie dziecka? Przecież wszyscy to widzieli!
Pani Barbara sama była Śnieżynką oznajmił Janek. Mikołaj to nasz woźny.
Tym gorzej! podniósł głos Tadeusz. Nie mogli się zlitować i znaleźć jeden dodatkowy prezent dla chłopca? Potem rodzice by się rozliczyli Przecież to nie ludzka rzecz!
Pewnie nie mogli westchnęła Grażyna. Ja bym na ich miejscu znalazła sposób, żeby Tomka obdarować.
A rodzice Tomka? Dlaczego dopuścili do tego, żeby ich dziecko zostało pominięte? nie mógł się pogodzić Tadeusz. Swoją drogą, Janku!
Tadeusz zwrócił się do syna, który z apetytem obgryzał nóżkę kurczaka.
Mam nadzieję, że podzieliłeś się swoim prezentem z Tomkiem?
Janek spojrzał na ojca z wyrzutem.
Chciałem, tato. I jeszcze Kuba, Zosia, Emilka, dużo dzieci chciało się podzielić. Ale Tomek od nikogo nie chciał wziąć.
Ależ dumny z tego chłopaka! zdziwił się Tadeusz. Powiedz, jeszcze nie płakał?
Nie wiem Nie widziałem szczerze wyznał Janek.
Co za chłopak! znów Tadeusz się zachwycił. Nie zasłużył na taką krzywdę.
Tomka rzeczywiście szkoda polędwiczka współczująco dodała Grażyna. Wyobrażam sobie, jak mu było przykro.
Proponuję naprawić tę niesprawiedliwość! zdecydowanie powiedział Tadeusz, a na jego policzkach pojawiły się rumieńce, oczy błyszczały szczególnym blaskiem.
Jak? zapytała Grażyna, wycierając usta serwetką. Janek z ciekawością spojrzał na ojca.
W taki sposób! odpowiedział tajemniczo Tadeusz. Wiecie, w którym mieszkaniu mieszka Tomek? Janku, wiesz?
Nie, nigdy u niego nie byłem. Tylko na podwórku i w przedszkolu się bawimy.
A ja może się dowiem zamyśliła się Grażyna. Mam koleżankę, zna wszystkich w bloku. Zadzwonię, zapytam, ale po co?
Zadzwoń, proszę. Zaraz poprosił Tadeusz.
Dobrze zgodziła się Grażyna. Ale wy sprzątacie ze stołu i zmywacie!
Po kilku minutach wróciła.
Mieszkają w trzydziestym piątym, nazywają się Nowaccy poinformowała. Mama Tomka to Izabela. Ojca nie ma. Był, ale odszedł. Albo go wyrzuciła. Mają swoje problemy, siedzą we dwójkę.
Skąd wiesz tyle szczegółów? roześmiał się Tadeusz.
Moja koleżanka, Elżbieta, pracuje w administracji i wie wszystko! uśmiechnęła się Grażyna. Wszystkie ploteczki są u niej!
Wszystko jasne podsumował Tadeusz. Janku, zjadłeś już cały prezent?
Jeszcze nie, mama mówi, że dużo słodyczy szkodzi.
Ma rację przytaknął ojciec. A worek po prezencie masz cały?
Mam, otworzyłem delikatnie.
Świetnie pogładził syna po głowie. Przełóż resztę słodyczy do innego woreczka, a ten mi daj.
Ale po co? zapytał niepewnie Janek, poszedł jednak do swojego pokoju i wrócił z kolorowym świątecznym workiem, już nieco lżejszym. Wysypał zawartość na stół, po którym potoczyły się cukierki, ciasteczka w błyszczących papierkach.
Grażyna przez chwilę tylko patrzyła na zamieszanie; w końcu odezwała się:
Czy ja dobrze rozumiem, chcecie obdarować Tomka prezentem? Kto zaniesie?
Najlepiej dziś i to natychmiast! odpowiedział Tadeusz. A ty, Janku, co myślisz?
Jasne! Chodźmy dziś! podchwycił pomysł chłopiec. Dorzucę mu trochę swoich cukierków?
Jeśli ci nie szkoda, super uśmiechnął się Tadeusz.
Pójdziemy razem? zapytał Janek, od nowa pakując słodycze.
Przecież dziś już go zapraszałeś, a nie chciał brać trochę się zawahał ojciec. To może zrobimy inaczej
Poszedł do pokoju i po chwili wrócił jako Święty Mikołaj! W białych filcowych butach, czerwonym długim płaszczu obszytym futrem, z ozdobną czapką, wielką białą brodą, berłem w ręku i czerwonym workiem na prezenty z wyszytymi gwiazdami. Tylko worek pusty.
Janek patrzył z niedowierzaniem, po czym spytał:
Tato, to ty byłeś Mikołajem w zeszłym roku? I rok wcześniej?
Ja przyznał Tadeusz. Przepraszam, że dopiero teraz się wygadałem, ale pewnie i tak byś się wkrótce domyślił. Kiedyś w pracy poprosili mnie na Sylwestra, żeby być Mikołajem. Spodobało się, więc już trzy lata mikołajuję. Fajnie? Tamten, zeszłoroczny Mikołaj podobał ci się?
Bardzo! Janek się rozpromienił. Dobrze, że mamy naszego własnego Mikołaja!
Przytulił się do nóg ojca.
Grażyna dorzuciła jeszcze trochę słodyczy, zawiązała worek kolorową wstążką, Tadeusz wsadził go do worka prezentowego.
Poprawiając brodę, powiedział:
Co, nie macie nic przeciwko, żebym odwiedził Tomka?
Nieeee! zgodnie zakrzyknęli mama z synem.
Janek zapytał:
Mogę pójść z tobą do Tomka?
Zamiast Śnieżynki? uśmiechnął się ojciec.
Jako Zajączek! zawołał Janek i pobiegł przebrać się w strój, w którym był dziś na przedszkolnym przedstawieniu: biały kombinezon z uszami sterczącymi na głowie i białym pomponem z tyłu. Na twarzy kartonowa maska z wąsami i noskiem.
Dobra, ruszamy. Oby Tomek cię nie rozpoznał zgodził się Tadeusz. Ale kurtkę załóż, bo choć jesteś zając bielak, to zimno!
Ojciec i syn ruszyli do wyjścia. Grażyna nie mogła powstrzymać śmiechu, widząc wysokiego Mikołaja tupiącego berłem, obok którego maszerował mały zając w kurtce, dźwigający prawie ciągnący się po podłodze worek z prezentami.
Po dziesięciu minutach do domu wrócił tylko Tadeusz, wyraźnie speszony.
Gdzie Janek? zaniepokoiła się Grażyna.
Spokojnie, wszystko w porządku, został u Tomka, bawią się. Za pół godziny go odbiorę powiedział Tadeusz, wycierając spoconą twarz watowaną brodą.
Usiadł na kanapie w stroju Mikołaja i tylko rzucił:
Co za historia!
Opowiedział żonie, co się tam wydarzyło. Okazało się, że byli już szóstymi osobami, które tego wieczoru przyniosły Tomkowi świąteczny prezent! I pewnie nie ostatnimi. Przed nimi wyszła pani dyrektor Barbara Górska, ale już nie przebrana za Śnieżynkę.
Ależ ona się tłumaczyła przed Tomkiem i jego mamą, przepraszała za zamieszanie z prezentem opowiadał Tadeusz, zdejmując płaszcz i brodę. Wyobraź sobie, ktoś nagrał całe przedstawienie i wrzucił do internetu na naszym miejskim portalu. Po kilku godzinach tysiące wyświetleń i komentarzy!
Serio? zdziwiła się Grażyna. Muszę zobaczyć.
Ale to nie wszystko powiedział Tadeusz. Okazało się, że mama Tomka wpłaciła na prezent, ale z lekkim opóźnieniem
Trochę sama jest winna przerwała Grażyna. Ale z drugiej strony, jest sama, bywa ciężko. Przedszkole mogło coś wymyślić.
A kierownictwo nie przejęło się zbytnio, po prostu wykreślili Tomka z listy Tadeusz nie mógł się pogodzić. I niewinny chłopiec przez to cierpiał.
Ech, nie ja kieruję tą panią Barbarą! żałowała Grażyna. Powinni zwolnić kogoś takiego
Może zwolnią, może się poprawi poparł ją Tadeusz. Ale ludzie, którzy pracują z dziećmi, nie powinni tak postępować nigdy.
Zamilkł, gładząc się po brodzie. Spojrzał na żonę i dodał:
Wiesz, chciałem ci powiedzieć coś jeszcze: przyszedł również ojciec Tomka! Z prezentami i pełen skruchy, prawie się rozpłakał…
Naprawdę? ucieszyła się Grażyna.
Nagle zadzwonił dzwonek. Grażyna poszła otworzyć drzwi. To był Janek.
Dlaczego sam wróciłeś? zdziwił się Tadeusz. Miałem cię odebrać
Co ja, mały jestem? oburzył się Janek. Poza tym zrobiło się nudno.
Dlaczego?
Bo Tomka mama z tatą się najpierw kłócili, potem płakali. Z Tomkiem weszliśmy do kuchni, a oni się już przytulali. Kiedy Tomek do nich podbiegł, wszyscy troje się obejmowali i znów płakali. Dziwne! Nawet nie zauważyli, że wyszedłem
Tadeusz i Grażyna spojrzeli na siebie i z ulgą się zaśmiali.
No dobrze, kochani, nalejmy herbaty, a potem kto nie zaśnie powita Nowy Rok. Niech dla wszystkich będzie szczęśliwy!
Niech będzie! wielkodusznie zgodził się Janek.