Prezent pełen niespodzianek

**Dar**

Wanda przeszła po mieszkaniu, upewniając się, że wszystko wyłączyła, że zostawia porządek. Kochała wracać do czystego domu. Ale gdzie właściwie jedzie z tej swojej ułożonej, wygodnej rzeczywistości? Po co? Żyje przecież jak w sanatorium – robi, co chce. A jeśli nie pojedzie, córka się obrazi. Wyjazd nad morze to prezent od niej na urodziny.

Westchnęła, wyciągnęła walizkę na klatkę i zamknęła drzwi na dwa zamki. Szarpnęła klamkę dla pewności, po czym zadzwoniła do sąsiadki.

– Już odjeżdżasz? – spytała Halina, wyglądając zza drzwi.

– Tak, klucze przyniosłam. – Wanda niechętnie podała pęk kluczy.

– Nie martw się, podleję kwiaty, dopilnuję wszystkiego. Odpoczywaj i nie przejmuj się – zapewniła Halina. – Masz szczęście do córki, kupiła ci ten wyjazd, korzystaj. A mój Jarek tylko wódkę zna… Miał rodzinę, mieszkanie, wszystko przepił…

Wanda współczuła sąsiadce, ale nagle dotarło do niej, że zostawienie kluczy to ryzyko. A jeśli jej syn wpadnie na pomysł, by coś ukraść? Nie miała nic cennego, ale każdą rzecz szkoda. I to uczucie, gdy ktoś grzebie w twoich rzeczach… Żałowała, że nie poprosiła kogoś innego o doglądanie mieszkania. Ale teraz było za późno. Nie chciała też urazić Haliny – tyle razy jej pomagała.

Sąsiadka dostrzegła wahanie.

– Nie martw się, schowam klucze, Jarkowi nie powiem. Jedź spokojnie – obiecała.

Wanda skinęła głową i ruszyła z walizką w stronę schodów.

– Z Bogiem! – krzyknęła za nią Halina, zamykając drzwi.

Na dworzec poszła pieszo – po co brać taksówkę na dwa przystanki? A do autobusu z walizką to tylko ludzi męczyć. Przeszła tunel i weszła na peron. Pociąg już czekał. Ruszyła wzdłuż składu, wypatrując wagonu numer dziewięć. Znalazła go i zatrzymała się. Będzie czekać tu, by potem nie biegać po peronie.

*A jeśli numery zaczynają się od drugiego końca?* – pomyślała z niepokojem. *Nie ma sprawy, konduktor ogłosi, zdążę się przemieścić* – uspokoiła się.

Tydzień temu córka niespodziewanie pojawiła się w drzwiach i oznajmiła, że postanowiła wręczyć prezent urodzinowy wcześniej, by Wanda mogła się przygotować.

– Jesteś w ciąży? – spytała wtedy.

Drugie dziecko to oczywiście dobrze, ale pierwsze ma ledwie rok. Jeszcze nie wyrosli z pieluch, za wcześnie na kolejne.

– Nie, nie jestem. Kupiłam ci wyjazd nad morze. Pociąg jedenastego wieczorem, przedział. Masz. – Podsunęła kopertę. – Z tydzień się spakujesz.

– Jak? Sama? Bez was? Co ty wymyśliłaś? W sam dzień urodzin! A goście, stół? Nie, nigdzie nie jadę. Oddaj bilet – zdecydowanie oświadczyła Wanda.

– Mamo, specjalnie tak zaplanowałam, żebyś nie stała w kuchni jak przy taśmie. Chciałam, żebyś miała prawdziwy prezent – spotkanie z morzem. Kiedy ostatnio tam byłaś? Nawet nie pamiętasz. To prezent ode mnie i od Tomka. Rób, co chcesz – powiedziała obrażona. – Nie chcesz jechać, siedź w domu, ale biletu nie oddam. Jak zajdę w ciążę, to na lata zapomnisz, co to morze. Wybrałam dobry pensjonat, tuż przy plaży – przekonywała.

I co było robić? Pomarudziła, że wszystko ustalili bez niej, ale zaczęła się pakować.

Tak oto znalazła się na dworcu. Te wyjazdy, zwłaszcza sama, przynoszą więcej nerwów niż radości. Same zmartwienia: czy zdąży, kto będzie w przedziale, jak się tam urządzi… A w jej wieku stres nie jest wskazany.

Gdy konduktor ogłosił nadejście pociągu i numery wagonów od końca, Wanda odetchnęła. Wszystko dobrze obliczyła. Wkrótce rozległ się gwizd. Wanda poprawiła chwyt na walizce, w drugiej ręce ściskała dokumenty. Obok stało kilku innych podróżnych z bagażami.

Pociąg przeleciał obok, pokazując ostatnie wagony. Wanda miała ochotę rzucić się do biegu, byle tylko nadążyć. Wydawało jej się, że skład zatrzyma się za daleko, a ona nie zdąży w dwie minuty. Ale wreszcie pociąg stanął, drgnął i zastygł. Konduktorka dziewiątego wagonu otworzyła drzwi tuż przed Wandą, przetarła poręcz i przygotowała się do sprawdzania biletów.

Wanda jako pierwsza podała dokumenty, weszła do środka, dotarła do przedziału i usiadła na dolnej półce. *No, pół drogi za mną, jestem w pociągu.*

Pociąg ruszył, nabierając prędkości. Drzwi otworzyły się z hałasem – weszły trzy rozgadane dziewczyny. Od razu zrobiło się ciasno i głośno. Wanda wyszła do korytarza, dając im czas na rozpakowanie się.

Za oknem migały lasy i pola, połyskujące taflWanda uśmiechnęła się, patrząc na fale, i zrozumiała, że to nie koniec, ale nowy rozdział jej życia.