Prezent od Taty

Prezent od taty

Mama była piękna to jedyne, co w niej znajdowało się w oczach papieża. Tata mawiał, że to jedyne jej zalety. A ja, kochająca go aż serce mi drżało, patrzyłam na wszystko jego oczami.

Tata wykładał politologię studentom. Był bystry, z wykształconej rodziny, która od razu nie przyjęła mojej mamy. Dopiero później poznałam ich historię. Tata w studenckim oddziale wyruszył do jakiegoś gospodarstwa budować zagrody dla zwierząt. Mamie było siedemnaście lat, a ona dojenie wiódła. Szkoła? Tylko ósma klasa, przyswajana z trudem nawet po latach z tatą nie potrafiła szybko czytać, palcami po linijkach szeptała sylaby. Ale pięknością się wyróżniała! Delikatna, skóra biała jak mleko, włosy miodowozłote sięgające pasa, oczy niebieskie niczym chabry, profil wyprofilowany niczym rzeźba. Na ślubnym zdjęciu wygląda jak ilustracja z katalogu. Tata wysoki, ciemnowłosy, z gęstą wąsami, o męskości nie do opisania. Lato, w którym mama zaszła w ciążę, zmusiło go do małżeństwa. Czy naprawdę ją kochał? Rodzice naciskali, oskarżając mamę o podstęp, a wokół krążyły młode doktorantki nie zawsze piękne, ale wykształcone i bystre, zdolne podtrzymać każdą rozmowę. Gdy tata próbował zabrać ją na przyjęcia, jadła niezdarnie, nie umiała posługiwać się sztućcami, a śmiała się tak głośno, że wstyd mu było. Nie wahał się tego powiedzieć, a ona tylko z żałosnym uśmiechem pokręciła głową, nie odważając się mu się sprzeciwić.

Nie chciałam być jak mama. Chciałam, by tata był dumny. Już przed szkołą nauczyłam się alfabetu i czytałam lepiej niż ona. Dniami ćwiczyłam liczby, by kiedy tata poda mi kolejny przykład, odpowiedzieć prawidłowo i zasłużyć na pochwałę. Przy stole obserwowałam tatę jadłam zamkniętymi ustami, nie wyrywałam chleba z talerza, używałam widelca i noża. Mimo to tata nie był mi szczególnie przychylny, jedynie przelotnie spojrzał i pogładził moje puszyste włosy niepewną ręką. Gdy udało się z nim porozmawiać, był to dla mnie długi pocieszek, a w myślach przeżywałam jego słowa.

W drugiej klasie tata odszedł. Mama długo ukrywała, ale w końcu dowiedziałam się, że ma nową kochankę. Kiedy usłyszałam straszną rozwód, myślałam tylko o jednym: Gdyby tata przyniósł mnie do siebie. Ostatecznie zostałam z mamą. Musiałyśmy opuścić mieszkanie, które należało do babci i dziadka, a oni cieszyli się, że wreszcie się ich pozbyliśmy. Co jakiś czas tata przesyłał drobne przelewy, a babcia na święta i nowy rok. Jednak upadek ojczyzny sprawił, że tata stracił pracę i pieniądze przestały płynąć. Mama podjęła kilka prac technik, sprzątanie podłóg od rana do nocy. Płacono mało, pensje opóźniały się, więc żyłyśmy w skromności. Uroda mamy przygasła, nie dostrzegałam w niej nic pięknego. W mojej głowie obwiniałam ją, że tata nas zostawił.

Tata wpadł kiedyś jako przedsiębiorca, przyniósł mi nową kurtkę i trochę pieniędzy. Ten dzień utkwił w pamięci: zima, wróciłam ze szkoły w zmarzniętej starej pelerynie, rękawy już za krótkie. Tata stał przy wejściu mama pracowała, nikt nie otworzył mu drzwi, ale on nie odszedł, czekał. Serce mi śpiewało tata nie zapomniał o mnie! Zalałam go herbatą z cukrem, nieustannie paplałam o sukcesach w szkole, starając się pokazać, że jestem małą mądrą. Tata słuchał, choć nie do końca, i wypił herbatę do końca. Rozłożył nową kurtkę zachwyciłam się nią, położył na stole pieniądze i rzekł:

Przekaż to mamie. W tym miesiącu przywiozę więcej.

Przyjedziesz na moje urodziny? spytałam nieśmiało.

Tata spojrzał, jakby zapomniał, że za miesiąc mam urodziny. Potem rzekł:

Oczywiście! Co ci podarować?

Lalkę! wyznałam, choć już byłam duża, słowo wymknęło się samo. Zwykle kupował mi książki.

Dobrze, kiwnął głową, będzie ci lalka.

Kiedy mama wróciła, opowiedziałam jej o wizycie taty i o tym, że przyjdzie na moje urodziny z lalką. W dniu urodzin biegłam po domu, drżąc, że tata nie przyjdzie. Liczyłam na jego obecność przy drzwiach, ale nie było go. Mama upiekła tort, a rano podarowała nowy sweter z modnym wzorem, o którym marzyłam od dawna. Nie dotknęłam tortu czekałam na tatę. Nie przyszedł. Wieczorem, gdy mama wróciła z pracy, zjadłyśmy razem jego tort. Nie miałam jednak świątecznego nastroju, a pod koniec rozpadłam się łzami. Mama zrozumiała, ale nie odważyła się wspomnieć taty.

Następnego ranka mama podała mi pudełko.

Oto, przychodziło z poczty, chyba wczoraj było opóźnienie, to od taty.

Otworzyłam w pięknej różowej torbie leżała nowa lalka. Zawołałam radośnie:

Dlaczego nie przyszedł sam?

Pewnie wysłali go w delegację odpowiedziała mama, odwracając wzrok.

Lalka stała się moją ulubioną. Niosłam ją do szkoły, nie bałam się wyśmiania. Tata już nigdy nie zjawił się. Babcia nie przysyłała kolejnych przelewów. Stopniowo przyzwyczaiłam się, że w życiu jest już tylko mama, a ja każdego dnia tęsknię za ojcem, robiąc wszystko w nadziei, że kiedyś wróci, zobaczy, kim się stałam i będzie ze mnie dumny.

Po jedenastym klasie wstąpiłam na medycynę. Chciałam podzielić się tą nowiną z tatą, więc postanowiłam go odnaleźć. Pamiętałam w przybliżeniu jego adres i mieszkanie babci, które odwiedzałam tylko w święta. Bez słowa mamie ruszyłam w drogę.

W mieszkaniu taty otworzyła mi nieznajoma kobieta, mówiąc, że nie ma tu nikogo, a ona mieszka już siedem lat. Nie dała mi żadnych informacji i zamknęła drzwi. U babci i dziadka nikt nie odpowiadał. Właśnie miałam odejść, gdy otworzyła się sąsiedzka drzwi i sucha staruszka w grubych okularach zapytała:

Kogo szukacie?

Przyjechałam po Serdeśka. Jestem ich wnuczką.

Staruszka przyjrzała się mi uważniej i rzekła:

Jeśli jesteś wnuczką, powinnaś wiedzieć, że od lat leżą w grobach.

Zbladłam.

Nie wiedziałam Moi rodzice się rozwiedli, a ja

Tak, tak. Rozwiedli się A więc jesteś Masia? dopytała.

Tak.

Chciałaś zobaczyć babcię i dziadka?

Tak. A jeszcze tatę szepnęłam.

Staruszka spojrzała na mnie tak, że od razu zrozumiałam.

Wszyscy razem zginęli. Za długi. W jeden dzień. Wszystko przez twojego ojca

Prawda spadła na mnie niczym ciężka kłoda, nie zostawiając tchu.

Nie tak się poddawaj zadrzeszczyła. Jesteś młoda, przed tobą całe życie. Matka żyje?

Skinęłam głową.

Dobrze. Dam ci teraz adresy grobów, mam gdzieś notatnik. Pojedź, porozmawiaj z nimi, będzie ci lżej.

Przeglądała szuflady, aż w końcu wyciągnęła mały zeszyt, wypisała numery i nazwę cmentarza. Podziękowałam i wsiadłam do tramwaju, który drżał jak stare drzwi.

Grobowce były zaniedbane, zarośnięte chwastami. Z trudem odgruzowałam ziemię, by odczytać tablice. Daty zmarła dwie dni po ostatniej wizycie z tatą.

W drodze powrotnej, gubiąc się w starym tramwaju, przypomniało mi się, że tata nie mógł wysłać mi tej lalki na urodziny. Przechowywałam ją do dziś, pielęgnując nad innymi prezentami od mamy. Czyli, nagle przyszedł mi do głowy wniosek: może to mama ją podarowała? Rumieniec zalał moje policzki, w gardle utknął guzek. Zawstydziło mnie to. Mój ojciec okazał się zwykłym bandytą, który zrujnował własnych rodziców. Dobrze, że nie mieszkaliśmy razem, bo byśmy leżeli obok.

Nie powiedziałam mamie o wycieczce. Twierdziłam, że spędziłam czas z przyjaciółkami. Potem objęłam ją, szepnęłam, że bardzo ją kocham, i jeszcze raz skłamałam:

Dziękuję ci za wszystko.

Mama zdziwiła się, podniosła wzrok, a jej nieco przygasłe, lecz wciąż niebieskie oczy zabłysły.

Zawsze wiedziałam, że to ty podarowałaś mi tę lalkę. Dlatego ją tak kochałam.

Z jej oczu popłynęły wielkie łzy. Nie wstydziłam się już kłamstwa, wstydziło mnie jedynie to, że przez lata widziałam w mamie jedynie przemijającą piękność, a nie coś trwałego