Prezent na Nowy Rok – Rodzinna opowieść o małym Andrzeju, tacie Viktorze, mamie Polinie i zaskakując…

PREZENT

No, synku, opowiadaj, jak ci minął dzień, wszystko dobrze?
Tata Wiktor, który właśnie wrócił z pracy, podniósł pięcioletniego Andrzeja, posadził obok siebie na kanapie i potargał jasnobrązowe włosy na jego głowie. Mama Pola szykowała w kuchni kolację aromat pieczonego kurczaka rozlewał się po całym mieszkaniu. W salonie, w ciepłej i przytulnej atmosferze, pomiędzy brzęczącym odjechanym telewizorem a segmentem, sennie migotała kolorowymi światełkami niewielka, lecz bardzo efektownie ubrana choinka. Do Nowego Roku zostawała równo doba.

U mnie świetnie! ogłosił dziedzic rodu. Ale u mojego kolegi Kuby bardzo kiepsko.
A co się stało temu twojemu koledze? Temu z drugiej klatki?
Tak, właśnie jemu kiwnął głową Andrzej.
Na noworocznym przedstawieniu w przedszkolu nie dali mu prezentu oznajmiła mama Pola, wypatrując z kuchni przez obłoczek zapachów. Biedny chłopiec No już, myjcie ręce i siadajcie, panowie, kolacja gotowa!

I jak to nie dali? zdziwił się Wiktor, wstając z kanapy. Wszystkim wręczali, a jemu nie? Coś tu nie gra.
Tak, wszyscy dostali, tylko Kuba nie potwierdził Andrzej. Zsunął się z kanapy za ojcem. Śnieżynka i Mikołaj rozdawali paczki, a Kuba tylko czekał, czekał i nic.

Co to za Śnieżynka z Mikołajem, co tak dziecko zignorowali?! Wiktor poczerwieniał z oburzenia i zasiadł przy stole.
A co oni, to raczej wina mamy Kuby wzruszyła ramionami Pola. Albo zapomniała wpłacić na prezent, albo po prostu nie miała na to pieniędzy. Tak się zdarza. Andrzeju, umyłeś ręce?
Umył, razem ze mną w łazience był podchwycił Wiktor, rozdzielając rumianego kurczaka na talerze. No dobra, nie wpłacili, ale jak pani dyrektor przedszkola… jak jej tam, Anna Nowak? Jak mogła dopuścić, żeby przy wszystkich Kuba został pominięty przez Śnieżynkę i Mikołaja?

To Anna Nowak właśnie była Śnieżynką ogłosił Andrzej. A nasz Mikołaj to był woźny!
Tym bardziej! zdenerwował się Wiktor. Nie mogli wyczarować jednego dodatkowego prezentu dla chłopca, żeby potem się dogadać z rodzicami? Ależ znieczulica, powiem wam!
Nie mogli, i tyle westchnęła Pola. Choć na ich miejscu na pewno bym coś wymyśliła.

A rodzice Kuby? Pozwolili, żeby ich syn został bez prezentu? Nie rozumiem… Wiktor podniósł wzrok na Andrzeja, który już z zapałem obgryzał kurczą nóżkę.
Mam nadzieję, że podzieliłeś się swoim prezentem z Kubą? zapytał.
Oj, tato, wszyscy chcieli mu dać, ja, Szymon, Zosia, Ala, i jeszcze ktoś ale Kuba od wszystkich odmówił. Nie chciał brać.
Dumny chłopak! Powiedz, jeszcze nie płakał przy tym?
Nie wiem nie widziałem przyznał Andrzej.
Niesamowite, porządny chłopak podsumował tata.
Naprawdę szkoda tego Kuby zauważyła cicho Pola. Wyobrażam sobie jak mu musiało być przykro.

W takim razie czas naprawić niesprawiedliwość! zdecydował Wiktor. Na policzkach pojawiły mu się rumieńce, oczy błysnęły szczególnie jasno.
Jak? spytała Pola, wycierając usta serwetką. Andrzej również spojrzał pytająco.
Ależ tak! odpowiedział tajemniczo Wiktor. Kto wie, w którym mieszkaniu mieszka Kuba? Andrzeju?
Nie wiem, nigdy u niego nie byłem. Tylko na podwórku i w przedszkolu się kolegujemy.
Może dowiem się powiedziała Pola. Moja koleżanka zna tu niemal wszystkich. Zadzwonię i zapytam. Ale po co?
Zadzwoń, proszę. Teraz. poprosił stanowczo Wiktor.
No dobrze zgodziła się Pola. Ale potem sprzątacie sami ze stołu!

W trzydziestym piątym mieszkają, nazwisko: Szczęsniakowie oznajmiła po kilku minutach Pola. Mama: Walentyna, tata nie ma. Był, ale odszedł… nie wiadomo, czy z własnej woli, czy żona go wyrzuciła. Mieszkają więc we dwójkę.

Skąd wiesz takie szczegóły? zażartował Wiktor.
Mojej koleżanki nie nazywają na próżno Alicją wszystkiego się dowie! Zresztą, jest w komitecie domowym, a tam cały domowy kosmos ląduje.
No, teraz jasne powiedział Wiktor. Andrzeju, wykończyłeś już cały prezent?
Jeszcze nie Mama powiedziała, że za dużo słodyczy szkodzi.
Mama ma rację pochwalił tata. To torba po prezencie cała?
Tak, otworzyłem ją ostrożnie.
Dobrze. Przełóż resztę słodyczy do innej torby, a swoją podaruj mi.
Po co? zapytał nieufnie Andrzej, ale poszedł do pokoju, wrócił z kolorową torebką, już nieco lżejszą, i wysypał zawartość na stół: cukierki, ciasteczka w połyskujących opakowaniach.

Mama, przez chwilę tylko obserwowała tę krzątaninę, po czym powiedziała:
Widzę, moi drodzy panowie, że chcecie sprawić Kubie prezent? Ale kiedy i kto go zaniesie?
Najlepiej dziś, zaraz! zdecydował Wiktor. Co ty na to, Andrzeju?
Pewnie! Zróbmy to dziś! Andrzej ucieszył się. Włożę mu też trochę własnych cukierków.
Jeśli nie żałujesz, to wspaniale pochwalił tata.
Pójdziemy razem?
Ale przecież już dziś oferowałeś mu słodycze i nie wziął uznał Wiktor. Dumny chłopak. Trzeba inaczej

Wiktor zniknął w sypialni i po kilku minutach wrócił jako Mikołaj! W białych góralskich butach, czerwonym płaszczu obszytym śnieżnobiałym futrem, z wyszywanymi ornamentami, w czapce, z wielką białą brodą, berłem w jednej ręce, a pustym jeszcze workiem na prezenty w drugiej.

Andrzej spojrzał na ojca z niedowierzaniem, potem spytał:
Tato, czy ty byłeś Mikołajem w zeszłym roku i kiedyś?
No ja przyznał Wiktor. Przepraszam, że dopiero teraz się zdradziłem. W pracy poprosili mnie kilka lat temu, żebym był Mikołajem na zabawie. Spodobało się wszystkim, więc od trzech lat jestem domowym Mikołajem, a przy okazji ciebie z mamą zaskakuję. Podobał ci się zeszłoroczny Mikołaj?
Bardzo! pochwalił Andrzej. Fajnie mieć własnego Mikołaja!

Przytulił się do taty.
Pola dołożyła jeszcze trochę słodyczy, pięknie związała torebkę jaskrawą wstążką, Wiktor włożył ją do worka, poprawił brodę.
To co, mogę odwiedzić smutnego Kubę?
Nieee! prawie równocześnie odpowiedzieli mama i syn.

Tato, mogę iść z tobą do Kuby?
Zamiast Śnieżynki? zaśmiał się tata.
Jako królik! zawołał Andrzej, pobiegł do pokoju i przyszedł w białym kombinezonie króliczka z długimi uszami, pomponem ogonka i kartonową maską z wąsikami pod noskiem.

Idziemy, może Kuba nie rozpozna cię w takim stroju zgodził się Wiktor. Ale kurtkę koniecznie! Zima przecież!

Ojciec z synem ruszyli do wyjścia. Pola ledwo powstrzymywała śmiech, widząc jak obok rosłego, stukającego berłem Mikołaja drepcze dzielny królik w kurtce, taszczący wielki worek z prezentem.

Po dziesięciu minutach wrócił sam Wiktor, wyglądał na zakłopotanego.
Gdzie Andrzej? przestraszyła się Pola.
Spokojnie, został u Kuby, grają razem. Za pół godziny odbiorę go wyjaśnił, ocierając spoconą twarz bawełnianą brodą.

Wiktor opadł na kanapę w stroju Mikołaja i zaczął opowiadać co się wydarzyło okazało się, że w tym wieczorze oni byli już szóstymi, którzy przynieśli prezent nieszczęsnemu Kubie! I raczej nie ostatnimi. Przed nimi wychodziła właśnie pani dyrektor Anna Nowak, już bez Śnieżynkowej czapki.

Och, jak przepraszała Kubę i mamę, że tak wyszło Okazało się, że ktoś nagrał filmik z tego przedstawienia i wrzucił na lokalny portal internetowy. W ciągu kilku godzin było kilka tysięcy wyświetleń, i komentarze!

Naprawdę? zdziwiła się Pola. Trzeba zobaczyć.
Ale to nie najważniejsze zauważył Wiktor. Mama Kuby po prostu wpłaciła pieniądze za późno
Sama sobie winna, poniekąd przerwała Pola. Ale żyje sama, pieniędzy brakuje. Przedszkole powinno coś wymyślić, żeby nie zostawić dziecka bez prezentu.
A tamci nie roztrząsali, tylko od razu skreślili go z listy wciąż nie mógł się uspokoić Wiktor. I niewinny chłopiec dostał po głowie

Ach, gdybym ja kierowała taką Anną Nowak westchnęła Pola. Takich bezdusznych trzeba zwalniać!
Może zwolnią, a może zrozumie swój błąd Ale jak dla mnie, kto pracuje z dziećmi, nie ma prawa tak się zachowywać.

Chwilę siedział w zamyśleniu, pocierając brodę, potem podniósł wzrok na Polę:
I jeszcze jedno przyszedł tata Kuby! Z prezentem, z przeprosinami, mało nie płakał
Serio? ucieszyła się Pola.

W tym momencie zadzwonił dzwonek. Pola poszła otworzyć wrócił Andrzej.
Czemu sam wracasz? zdziwił się Wiktor. Miałem po ciebie przyjść!
Przecież nie jestem już malutki obruszył się Andrzej. A w końcu było tam nudno.
Dlaczego?
Bo mama i tata Kuby najpierw się kłócili, potem płakali. Przyszedłem z Kubą do kuchni, a oni się już obejmowali. Gdy Kuba podszedł, zaczęli we trójkę się przytulać i płakać dalej. Jacyś dziwni! Nawet nie zauważyli, jak wyszedłem

Wiktor i Pola spojrzeli na siebie z ulgą i zaśmiali się.
No dobrze, napijmy się herbaty powiedziała Pola. Kto nie zaśnie, przywita Nowy Rok. Niech będzie dla każdego szczęśliwy!
Niech będzie! ochoczo zgodził się Andrzej.