Prezent marzeń

**Prezent**

Renata przeszła po mieszkaniu, upewniając się, że wszystko jest wyłączone, że zostawia porządek. Lubiła wracać do czystego mieszkania. I po co właściwie wyjeżdża z tego swojego zwyczajnego raju? Po co? Żyje przecież jak w sanatorium, robi, co chce. Ale jeśli nie pojedzie, córka się obrazi. Wyjazd nad morze to jej prezent dla Renaty na urodziny.

Westchnęła, wytoczyła walizkę na klatkę i zamknęła drzwi na dwa zamki. Szarpnęła klamką, by sprawdzić, czy dobrze zamknięte, i zadzwoniła do sąsiadki.

— Co, już wyjeżdżasz? — zapytała sąsiadka Irena.

— Tak, przyniosłam klucze. — Renata niechętnie podała wiązkę kluczy.

— Nie martw się, podleję kwiaty, dopilnuję wszystkiego. Odpoczywaj i nie zamartwiaj się — zapewniła Irena. — Masz szczęście do córki, kupiła ci tę wycieczkę, korzystaj, mamo. A mój Krzysiu tylko o butelce myśli. Miał rodzinę, mieszkanie, wszystko przepił…

Renata współczuła sąsiadce, ale dopiero teraz dotarło do niej, że zostawienie jej kluczy to ryzyko. A nuż jej syn wpadnie do środka? Nic wartościowego tam nie miała, ale każdą rzecz szkoda, gdy zginie. Wszystko kosztuje. I nieprzyjemnie, gdy ktoś grzebie w jej rzeczach. Żałowała, że nie umówiła się z kimś innym, by pilnował mieszkania. Za późno, by to zmienić. I nie chciała urazić Ireny brakiem zaufania. Ile razy już jej pomagała…

Sąsiadka zauważyła wahanie na twarzy Renaty.

— Nie martw się, schowam klucze, Krzysiowi nic nie powiem. Jedź. Wszystko będzie dobrze — obiecała.

Renata skinęła głową i potoczyła walizkę w stronę schodów.

— Z Bogiem — krzyknęła za nią sąsiadka, zamykając drzwi.

Na dworzec poszła pieszo — po co brać taksi na dwa przystanki? A wciskać się z walizką do autobusu, tylko ludzi będę męczyć. Przeszła przez tunel i wyszła na perony. Stał tam akurat pociąg pośpieszny. Szła wzdłuż składu, wypatrując dziewiątego wagonu. Znalazła i zatrzymała się. Tu będzie czekać, by nie biegać po peronie.

*A jeśli numery wagonów są od drugiego końca?* — zaniepokoiła się nagle. *Nic, zwykle konduktor ogłasza, zdążę dobiec* — uspokoiła się.

Tydzień temu córka niespodziewanie przyjechała i oznajmiła, że postanowiła wręczyć prezent urodzinowy wcześniej, by Renata zdążyła się przygotować.

— Jesteś w ciąży? — zapytała wtedy.

Drugie dziecko to oczywiście dobrze, ale pierwsze ma ledwo rok. Jeszcze nie odeszli od pieluch, za wcześnie na kolejne.

— Nie, nie jestem. Właściwie kupiłam ci na urodziny wyjazd nad morze. Pociąg wieczorem jedenastego, przedział. Masz. — Podsunęła kopertę. — Za tydzień zdążysz się spakować.

— Jak? Sama? Bez was? Co ty wymyśliła? W sam dzień urodzin! A goście, stół? Nie, nigdzie nie jadę. Oddaj bilet — stanowczo oświadczyła Renata.

— Mamo, specjalnie tak zaplanowałam, żebyś nie stała cały dzień w kuchni jak przy taśmie. Chciałam, żebyś miała święto — spotkanie z morzem. Kiedy ostatnio byłaś na południu? Nawet nie pamiętasz. To prezent ode mnie i od Jacka. Rób z nim, co chcesz — powiedziała urażona córka. — Nie chcesz nad morze, siedź w domu, ale biletu nie oddam. A jak zajdę w ciążę, to o morzu można będzie zapomnieć na kilka lat. Znalazłam fajny pensjonat, tuż przy plaży — przekonywała.

I co było robić? Pomarudziła oczywiście, że bez jej zgody wszystko zorganizowali, ale zaczęła się pakować.

I tak oto Renata znalazła się na dworcu. Z tych wyjazdów, zwłaszcza samotnych, więcej było nerwów niż radości. Same zmartwienia: czy zdąży na pociąg, z kim będzie w przedziale, jak się tam urządzi… A w jej wieku dodatkowy stres to ryzyko.

Gdy konduktor ogłosił przyjazd pociągu i że numery wagonów idą od końca, Renata trochę odetchnęła. Wszystko dobrze obliczyła. Wkrótce rozległ się gwizd nadjeżdżającego składu. Renata zebrała się w sobie, mocniej ścisnęła uchwyt walizki, w drugiej ręce trzymała gotowe dokumenty. Nieco dalej stali inni podróżni z bagażami.

Pociąg mknął, w końcu ukazał się ostatni wagon. Renata miała ochotę złapać tempo i biec za wagonami. Ciągle się jej zdawało, że pociąg odjedzie dalej, a ona w dwie minuty nie zdąży dobiec do swojego przedziału. Ale w końcu skład stanął, drgnął i zastygł. Konduktorka dziewiątego wagonu otworzyła drzwi dokładnie naprzeciw Renaty, przetarła poręcz szmatką i przygotowała się do sprawdzania biletów.

Renata jako pierwsza podała dokumenty, weszła do wagonu, zajęła miejsce w przedziale, usiadła na leżance i westchnęła. No i pół roboty za nią — jest w pociągu.

Skład znów drgnął i ruszył, nabierając prędkości. Drzwi z hukiem odsunęły się na bok, do przedziału weszły trzy dziewczyny. Od razu zrobiło się głośno i ciasno. Renata wyszła do korytarza, dając koleżankom możliwość rozlokowania się.

Pociąg przyspieszał. Za oknami migały lasy i pola, mieniła się ciemna tafla jezior. Noce na początku lipca krótkie — zanim się ściemni, już świta. Dziewczyny, śmiejąc się, przeszły obok niej do sąsiedniego wagonu. Renata wróciła do przedziału, przebrała się i położyła na leżance. Przy stukocie kół szybko zasnęła.

Obudziła się, bo pociąg stał na jakiejś stacji, a z głośników słychać było głos dyżurnego. Niebo w oknie jaśniało. Zegarek na ręce pokazywał wpół do trzeciej w nocy. Z górnej półki zwisał kosmyk jasnych włosów. Renata nawet nie słyszała, kiedy dziewczyny wróciły. Pochwaliła je w duchu, że nie hałasowały, i znów zasnęła.

Gdy obudziła się ponownie, przedział zalewało słońce, w dusznym powietrzu trudno było oddychać. Dziewczyny spały. Renata cicho wyszła do korytarza, przymknęła drzwi. Na klamce toalety wisiała tabliczka „zajęte”. TrzebaWróciła do przedziału, wyjęła z torebki kartkę z adresem Wiktora i uśmiechnęła się, wiedząc, że to dopiero początek ich wspólnej historii.