Prawo do pomyłki.

Dowiedziała się przypadkiem, że tato ma kochankę. Tego dnia Ola wagarowała, żeby iść ze swoją przyjaciółką do salonu tatuażu. Nie wypadało pokazywać się w galerii handlowej w mundurku, więc wstąpiła do domu, by się przebrać. Gdy właśnie naciągała dżinsy, klucz obrócił się w drzwiach. Zastygła, ledwo utrzymując równowagę na jednej nodze, druga tkwiła w nogawce. Myślała nawet o włamywaczach, ale rozpoznała głos ojca – rozmawiał z kimś przez telefon.

– Zaraz zabiorę garnitur i wyjeżdżam. Nie mogę przecież udawać, że byłem na siłowni, skoro moja torba leży pod łóżkiem.

Ola jednak się pomyliła. To nie był telefon. Tata nagrywał wiadomość głosową, bo po chwili usłyszała kobietę:

– Kochanie, tak za tobą tęskniłam, nie mogę się doczekać… A przy okazji, sądrułam ci te pierogi, które tak lubisz. Szybko, bo wystygną! Całuję, całuję!

Zrozumienie przyszło później. Najpierw rozpoznała ten głos: ciocia Hania, koleżanka taty z pracy i przy okazji siostra przyjaciółki jej matki, często u nich gościła. Ola ją lubiła. Ciocia Hania nie była jak inni dorośli – nie udawała, że wie wszystko, lubiła się bawić, słuchała współczesnej muzyki, nie tych żałosnych piosenek, które woleli jej rodzice. Dopiero gdy zaczęła się zastanawiać, dlaczego ciocia Hania nagrywa tacie wiadomości głosowe, dotarł do niej sens usłyszanych słów.

W tej chwili klucz znów się obrócił i w mieszkaniu zapanowała cisza. Ola opadła na łóżko, odtwarzając sobie w myślach słowa cioci Hani. Nie, nie wydawało jej się. Jej tata naprawdę miał romans. I co teraz? Powiedzieć mamie? Nie mówić? Jak się zachowywać wobec ojca i tej kobiety?

Nie zdecydowała. Pobiegła na umówione spotkanie – przyjaciółka wysłała już pięć wiadomości. Obie czekały na ten dzień miesiąc, wybierając wzór, a przyjaciółka świetnie podrobiła podpis mamy. Teraz jednak Oli humor zupełnie dopisywał.

– Olka, co z tobą? – nie dawała za wygraną przyjaciółka. – Na co się naburzyłaś? Też chcesz tatuaż? To może podrobię podpis twojej mamy, przecież to proste!

Jak byłoby wspaniale podzielić się tą szokującą nowiną z kimkolwiek, rozłożyć tę odpowiedzialność, ale nawet przyjaciółce nie mogła o tym mówić. Ola więc udawała, że chodzi faktycznie o dziarę.

Przez dwa tygodnie nie mogła się uczyć, nie chodziła z koleżankami, unikała rozmów z mamą, była opryskliwa wobec ojca. Nie wiedziała, co dalej. Pewnego dnia prawie się przyznała, lecz mama zaczęła ją krytykować za pałę z chemii i się pokłóciły. Wieczorem mama przyszła do jej pokoju z eklerkiem – ulubionym słodkością Oli – i powiedziała:

– Przepraszam, kotku, że na ciebie nakrzyczałam. Wiem, że to niepedagogiczne. Po prostu tak się martwię o twoje egzaminy! Tak bardzo chcę, żeby wszystko ułożyło się dla ciebie dobrze…
– Mamo, no znowu zaczynasz – zdążę na czas! Ten ekler jest dla mnie?
– Oczywiście dla ciebie. Pogodziłyśmy się? Nie znoszę, gdy się kłócimy!

Ola wzięła ciastko, cmoknęła mamę w policzek i sobie obiecała – nigdy nie zrobi jej takiej krzywdy. Skoro mama tak się przejmuje ich głupią sprzeczką, co byłoby, gdyby dowiedziała się o tacie? Trzeba było za wszelką cenę sprawić, by nigdy się nie dowiedziała.

Niechcący stała się wspólniczką ojca: kryła go gdy się spóźniał z pracy, przypominała mu o rodzinnych świętach i prośbach mamy, odwracała uwagę mamy gdy ktoś do niego dzwonił. Jednocześnie ignorowała jego prośby, była niegrzeczna i ledwo powstrzymywała się, by mu nie wypomnieć wszystkiego, co o nim myśli.

Potem jakoś wszystko wróciło do normy: tata zaczął wracać punktualnie, Ola zdała egzaminy, przeszła do pierwszej klasy liceum, a ta historia zapomniała się jak zły sen. No i poznała Krzysia – był dwa lata starszy, studiował pierwszy rok prawa i grał na gitarze. Wieczorami chodzili w większej grupie, ale coraz częściej oddalali się i szli sami. Tego wieczoru dotarli aż do fontanny i nie zauważyli, jak szybko minął czas. Dawno powinna być w domu. Liczyła, że rodzice nie zwrócą uwagi, która godzina. Na palcach wślizgnęła się do swego pokoju.
*Uff, chyba się udało*, pomyślała.
– Ola?
Nie udało się…
Mama zajrzała do pokoju.
– Trochę się spóźniłaś.
Ola spodziewała się awantury, lecz mama nawet nie czekała na odpowiedź.
– Przepraszam, zaszalałyśmy z dziewczynami. Mamo, wszystko dobrze?
Nawet w świetle lampy Ola dostrzegła, że mamę oczy były czerwone jak od płaczu.
– Dobrze. Powiedz, może ty z tatą kupiliście coś u jubilera? Tak sobie pomyślałam…
Jakieś szóste zmysły podpowiedzia
Ola już wiedziała, że musi szybko działać, więc wymyśliła kłamstwo o wspólnej wyprawie z ojcem po kolczyki na urodziny przyjaciółki, nieświadoma że ta jedna decyzja zacznie lawinę rodzinnych tragedii, od których już nie będzie odwrotu.