Prawo do pomyłki.

Prawo do błędu.
O romansie taty Elżbieta dowiedziała się przypadkiem – wyszła ze szkoły, by towarzyszyć przyjaciółce u tatuażysty. W galerii w mundurku było niewygodnie, więc wpadła do domu przebrać się. Gdy wciągała dżinsy, w drzwiach zgrzytnął klucz. Zastygła na jednej nodze, druga utknęła w nogawce. Myślała o włamywaczach, jednak rozpoznała głos ojca – zdawało się, rozmawiał przez telefon.
– Zaraz biorę uniform i jadę, nie powiem przecież, że byłem na siłowni, skoro torba leży pod łóżkiem.
Eliza pomyliła się – to nie była rozmowa, tylko wiadomość głosowa, bo po chwili usłyszała kobietę:
– Kochanie, tak za tobą tęsknię, nie mogę się doczekać… Przygotowałam twoje ulubione pączki, pośpiesz się, bo wystygną. Całuję mocno!
Najpierw poznała głos: to była ciocia Kasia, koleżanka pracy taty i siostra przyjaciółki mamy, częsty gość. Eliza ją lubiła – ciocia Kasia nie udawała wszechwiedzącej jak inni dorośli, lubiła zabawę i słuchała współczesnej muzyki, nie tych smętnych piosenek rodziców. Dopiero gdy zaczęła się zastanawiać, dlaczego ciocia Kasia nagrywa tacie wiadomości, zrozumiała znaczenie słów.
Znów zgrzytnął klucz, w mieszkaniu zapadła cisza. Eliza osunęła się na łóżko, powtarzając w myślach słowa cioci Kasi – nie, nie miała wątpliwości, ojciec ma romans. Co teraz? Powiedzieć mamie? Jak się zachowywać wobec taty i tej kobiety?
Bez zdecydowania, pobiegła do przyjaciółki – ta wysłała już pięć wiadomości. Czekały na to miesiąc – wybierały wzór, a przyjaciółka perfekcyjnie podrobiła podpis mamy. Ale Eliza nie miała już na to ochoty.
– Elżka, o co chodzi? – dopytywała się przyjaciółka. – Skwaszona? Też chcesz tatuaż? Podrobię podpis twojej mamy, żaden problem!
Pokusa podzielenia się szokującą wiadomością, rozłożenia odpowiedzialności, była silna, lecz Eliza nie mogła nawet z przyjaciółką o tym mówić. Udawała więc, że chodzi o tatuaż.
Przez dwa tygodnie nie mogła się uczyć, nie wychodziła z koleżankami, unikała mamą i opryskliwie odpowiadała ojcu. Nie wiedziała, co robić. Raz o mało nie powiedziała mamie, lecz ta skarciła ją za dwóję z chemii – pokłóciły się okropnie. Wieczorem mama weszła z ptasim mleczkiem, które Eliza uwielbiała:
– Przepraszam, kotku, że na ciebie nakrzyczałam. Wiem, że to chybione. Tak się martwię o twoje egzaminy! Chcę dla ciebie jak najlepiej…
– Mamo, znów zaczyno – zdam te egzaminy! To ptasie mleczko – dla mnie?
– Oczywiście. Pogodziłyśmy się? Nie cierpię, gdy się kłócimy!
Eliza wzięła słodycz, cmoknęła mamę w policzek i przyrzekła sobie – nigdy jej tak nie zrani. Skoro mama tak przejmuje się głupią kłótnią, co będzie, gdy dowie się o tacie? Musiała za wszelką cenę sprawić, by mama nigdy się nie dowiedziała.
Niechętnie stawała się wspólniczką ojca: kryła go, gdy się spóźniał, przypominała o rodzinnych uroczystościach i prośbach mamy, odwracała uwagę mamy, gdy do niego dzwoniono. Jednocześnie ignorowała jego prośby, była opryskliwa, ledwie powstrzymując się, by nie wykrzyczeć mu, co o nim myśli.
Potem jakoś się unormowało: tata zaczął wracać na czas, Eliza zdała egzaminy, przeszła do drugiej klasy liceum, cała historia wyblakła jak zły sen. Poznała też Tomka – był o dwa lata starszy, studiował pierwszą rok prawa i grał na gitarze. Wieczorami spacerowali w grupie, ale coraz częściej odłączali się razem. Tego wieczora również dotarli do fontanny, nie zważając na czas – dawno powinna wracać. Liczyła, że rodzice nie zwrócą uwagi na godzinę, wśliznęła się więc do pokoju.
„Uff, chyba przeszło”, pomyślała.
– Elżbieto?
Nie przeszło…
Do pokoju zajrzała mama.
– Trochę się spóźniłaś.
Eliza spodziewała się awantury, lecz mama jakby nawet nie oczekiwała odpowiedzi.
– Przepraszam, zaszalałyśmy z dziewczynami. Mamo, wszystko w porządku?
Nawet w świetle lampy Eliza zauważyła, że mama ma zaczerwienione oczy, jakby płakała.
– Wszystko dobrze. Powiedz, ty z tatą nie kupowaliście czegoś u jubilera? Tak, tylko pomyślałam…
Szósty zmysł podpowiadał jej, by się nie śpieszyć.
– U jubilera?
– Przypadkiem znalazłam paragon na kolczyki i pomyślałam…
– Ach, no tak – przepraszam, zapomniałam powiedzieć, że poprosiłam tatę o 150 złotych na prezent dla Majki, bo ma urodziny, chciałam dać coś specjalnego. Niedawno przekłuła uszy, więc pomyślałam… Za drogo, co? Przepraszam, mamo.
Twarz mamy natychmiast się rozjaśniła.
– Gdzie tam, nie przejmuj się
Stojąc z blizną swieżo wytatuowanych słów „Miłość jest ślepa” na przedramieniu, Zofia zagłębia palce w kieszeń, czując pod opuszkami telefon – nawet teraz, gdy myśl o Mikołaju wywołuje kwaśny posmak zdrady, jej dłoń mimowolnie szuka kształtu urządzenia, by sprawdzić, czy przypadkiem nie przegapiła wiadomości, której uparcie wypiera się z głowy.