Prawo do pomyłki.

Klątwa tajemnicy.
Elżbieta przypadkiem odkryła romans ojca – właśnie tego dnia wagarowała, by iść z przyjaciółką Zosią do salonu tatuażu. Nie wypadało iść do galerii w mundurku, więc wpadła do domu się przebrać. Gdy ściągała dżinsy, w drzwiach zgrzytnął klucz. Zamarła, chwiejąc się na jednej nodze, druga uwięzła w nogawce. Przeraziła się, że to włamywacze, lecz usłyszała głos taty – mówił chyba przez telefon.
– Zaraz wezmę dokumenty i wyjeżdżam. Nie mogę przecież mówić, że byłem na siłowni, skoro moja torba leży pod łóżkiem.
Myliła się – to nie był telefon. Nagrywał wiadomość głosową, bo po chwili usłyszała kobiecy głos:
– Kochanie, tak bardzo za tobą tęsknię, nie mogę się doczekać… Przygotowałam ulubione pączki, więc się spiesz, bo wystygną. Całusy!
Zrozumiała znaczenie dopiero później. Najpierw rozpoznała głos: to była ciocia Jadzia, koleżanka ojca i przy okazji siostra przyjaciółki mamy, często gościła u nich. Elżbieta ją lubiła. Ciocia Jadzia była inna – nie udawała, że wie wszystko, kochała dobrą zabawę, słuchała nowoczesnej muzyki, nie tych żałosnych ballad, co rodzice Elżbiety. Dopiero gdy pomyślała, dlaczego nagrywa ojcu wiadomości, zrozumiała jej słowa.
Znów zaskrzypiał klucz, w mieszkaniu zapadła cisza. Eliza osunęła się na łóżko, rozbrzmiewały w niej słowa cioci Jadzi – nie, to nie przywidzenie. Jej tata miał romans. Co teraz? Powiedzieć mamie? Jak się zachowywać wobec taty i tej kobiety?
Nie zdecydowawszy nic, pobiegła na umówione spotkanie. Zosia zasypała ją pięcioma wiadomościami. Czekały na to miesiąc, wybierały wzór, Zosia perfekcyjnie podrobiła podpis mamy. Ale teraz Elżbiecie odechciało się wszystkiego.
– Elka, co z tobą? – nie dawała za wygraną Zosia. – Nadąsana? Chcesz też tatuaż? Podrobię podpis, luz!
Jak cudownie byłoby komuś zwierzyć się z szokującej prawdy, podzielić ciężar. Ale nawet z przyjaciółką nie mogła. Udawała więc, że chodzi o tatuaż.
Przez dwa tygodnie nie mogła się uczyć, unikała koleżanek, rozmów z mamą, ojcu odpowiadała opryskliwie. Nie wiedziała, co robić. Raz o mało nie wyznała mamie, ale ta gniewała się na nią za pałę z chemii – pokłóciły się strasznie. Wieczorem mama weszła do jej pokoju z eklerkiem, ulubionym ciastkiem Elżbiety:
– Przepraszam, kotku, że na ciebie nakrzyczałam. Wiem, że to niepedagogiczne. Tak się martwię o twoje sprawdziany! Chcę, żeby wszystko ci się układało…
– Mamo, przecież zdam! Ten ekler jest dla mnie?
– Oczywiście. Pogodziłyśmy? Nie cierpię, kiedy się kłócimy!
Eliza ukradła mamę w policzek, biorąc ciastko. Obiecała sobie – nigdy nie zrani jej tak boleśnie. Skoro tak przeżyła ich głupią kłótnię, co by się stało, gdyby dowiedziała się o tacie? Musiała zrobić wszystko, by mama nigdy się nie dowiedziała.
Wbrew sobie stała się wspólniczką ojca: kłamała, gdy się spóźniał z pracy, przypominała mu o rodzinnych świętach, rozpraszała mamę, gdy ktoś do niego dzwonił. Równocześnie ignorowała jego prośby, była opryskliwa, ledwie powstrzymując się, by nie wykrzyczeć mu w twarz, co myśli.
Aż pewnego dnia wszystko się odmieniło. Ojciec wracał punktualnie, Elżbieta zdała sprawdziany, zaczęła liceum, koszmar odszedł w zapomnienie. Poznała też Wojtka – był o dwa lata starszy, studiował prawo na pierwszym roku, grał na gitarze. Wieczorami chodzili całą paczką, coraz częściej jednak oddalali się i szli sami. I tego wieczoru tak bardzo zajęci sobą przy fontannie, nie zauważyli, jak czas leci. Powinna już być w domu. Modliła się, że rodzice nie sprawdzą godziny. Wślizgnęła się do swojego pokoju na palcach.
*Uff, chyba się udało*, pomyślała.
– Elżbieta?
Nie udało się…
Do pokoju zajrzała mama.
– Trochę późno.
Eliza spodziewała się krzyku. Ale nie. Mama nawet nie czekała na odpowiedź.
– Przepraszam, zasiedziałyśmy się z dziewczynami. Mamo, wszystko dobrze?
Nawet w świetle lampy Elżbieta widziała, że oczy mamy są czerwone, jakby płakała.
– W porządku. Powiedz, a ty z tatą nic nie kupowaliście w jubilerze? Tak tylko pomyślałam…
Jakieś przeczucie podpowiedziało, by się nie spieszyć.
– W jubilerze?
– Znalazłam paragon na kolczyki i pomyślałam…
– Ach, no tak! Przepraszam, zapomniałam powiedzieć, że pożyczyłam od taty złotówki na prezent dla Zosi. Urodziny, chciałam dać coś specjalnego. Przecież niedawno przekłuła uszy. Za drogo? Przepraszam.
Twarz mamy natychmiast się rozjaśniła.
– Daj spokój, wcale nie. Jesteś taka dobra, że pamiętasz o datach, cała w tatę!
Kłamanie było tak okropne, że następnego dnia Elżbieta postanowiła położyć temu kres! Mogła porozmawiać z ojcem, ale co powie? Samo pomyślenie przyprawiało ją o dreszcze. Ale spotkać się z ciocią Jadzią… Tę myśl zniosłaby lepiej. Cho
Jednak wpatrzona w świeżo nabitą, palącą tatuażem skórę, Ewa nagle zrozumiała, że te słowa mówią nie tylko o matce wyciągającej rękę do zdradzającego męża, ale też o niej samej – ślepnącej na własną gorycz, na pustkę po Mikołaju, na złość wobec świata, który mimo bólu i chaosu nie przestaje kręcić się dalej.