Prawo do błędu.

Prawo do błędu.
O romansie taty Elżbieta dowiedziała się przypadkiem – opuściła lekcje, by towarzyszyć kumplce Zuzi u tatuażysty. Wchodzenie do centrum handlowego w szkolnym mundurku było nietaktem, więc wpadła do domu się przebrać. Gdy wciągała dżinsy, w drzwiach zgrzytnął klucz. Zastygła, balansując na jednej nodze, druga uwięzła w nogawce. Myślała nawet o włamywaczach, lecz rozpoznała głos ojca – zdawał się z kimś rozmawiać przez telefon.
– Zaraz biorę dokumenty i jadę. Nie mogę przecież tłumaczyć się treningiem, gdy torba sportowa leży pod łóżkiem.
Myliła się – to nie rozmowa, lecz nagranie głosowe, bo po chwili rozległ się kobiecy głos:
– Kochanie, tak stęskniłam, nie mogę się doczekać… Przygotowałam twoje ulubione pierogi, więc pośpiesz się, zanim wystygną. Ściskam mocno!
Zrozumienie przyszło później. Najpierw rozpoznała głos: ciocia Kasia, koleżanka taty z redakcji i siostra przyjaciółki mamy, częsta bywalczyni w domu. Lubiła ją: ciocia Kasia była inna niż dorośli – nie udawała, że wie wszystko, kochała zabawę i słuchała współczesnej muzyki, nie tych ponurych ballad preferowanych przez rodziców Elżbiety. Dopiero zastanawiając się, czemu ciocia Kasia nagrywała tacie wiadomość głosową, pojęła znaczenie słów.
Klucz znów zgrzytnął. W mieszkaniu zrobiło się cicho. Elżbieta opadła na łóżko, odtwarzając w głowie słowa cioci Kasi. Nie, to nie złudzenie. Jej ojciec miał romans. Co teraz? Powiedzieć mamie? Jak się zachowywać wobec taty i tej kobiety?
Nie podjąwszy decyzji, pobiegła na spotkanie z Zuzą – koleżanka zasypała ją wiadomościami. Czekały na ten dzień miesiąc, wybierały wzór, a Zuza opanowała podrabianie podpisu mamy do perfekcji. Ale nastrój Elżbiecie całkiem odechciało.
– Ela, co jest? – nie odpuszczała kumpela. – Czemu taka nadąsana? Też chcesz tatuaż? Podrobię podpis twojej mamy, żaden problem!
Jak wspaniale byłoby się komuś zwierzyć z szokującej wieści, podzielić ciężarem. Lecz o czymś takim nie mówi się nawet najlepszej przyjaciółce. Elżbieta udawała, że faktycznie chodzi o tatuaż.
Przez dwa tygodnie nie mogła się uczyć, unikała spacerów z koleżankami, rozmów z mamą, była opryskliwa wobec ojca. Nie wiedziała, co robić. Pewnego dnia o mało nie wybuchła przed matką, lecz ta zaczęła ją besztać za pałę z chemii. Skłócili się okropnie. Wieczorem mama weszła do jej pokoju z eklerkami czekoladowymi, jej ulubionymi:
– Przepraszam, kotku, że na ciebie nakrzyczałam. Wiem, że to nie pedagogiczne. Po prostu tak się martwię o twoje egzaminy! Chcę, by wszystko poszło dobrze…
– Mamo, nie zaczynaj znowu – zdążę się przygotować! Ten ekler – dla mnie?
– Naturalnie, że dla ciebie. Pogodziłyśmy się? Nie znoszę, gdy się kłócimy!
Elżbieta wzięła eklera, cmoknęła mamę w policzek i postanowiła – nigdy nie zada jej takiego bólu. Skoro tak przeżyła ich głupią sprzeczkę, co by było, gdyby dowiedziała się o tacie? Trzeba za wszelką cenę zapobiec, by kiedykolwiek się dowiedziała.
Mimowolnie stała się wspólniczką ojca: kryła jego spóźnienia, przypominała o rodzinnych uroczystościach i prośbach mamy, odwracała jej uwagę, gdy do niego dzwoniono. Jednocześnie ignorowała jego prośby, była niegrzeczna, ledwie powstrzymując się, by nie wyrzucić z siebie wszystkiego.
Potem jakoś się unormowało: tata wracał punktualnie, Elżbieta zdała egzaminy do drugiej liceum, a cała historia rozpłynęła się jak zły sen. Zaczęła też spotykać się z Krzysiem – starszym o dwa lata studentem pierwszego roku prawa, grającym w zespole. Wieczorami chodzili w grupie, ale coraz częściej odłączali się i szli we dwoje. Tak było i tamtego wieczoru, poszli spacerem
Następnego dnia ojcie, przeglądając mój pamiętnik, gdzie spisałem cały ten bolesny ciąg zdarzeń, westchnął ciężko, dostrzegając na zdjęciu córki nowy, drobny napis na przedramieniu, i zrozumiał, że owa 'Miłość jest ślepa’ to nie tylko młodzieńczy bunt, ale gorzka, przedwcześnie wyryta konkluzja z rodzinnego dramatu, za który wszys, w pewnym stopniu, ponosimy odpowiedzialność i który będzie nas kosztował wiele godzin trudnych rozmów i prób naprawy wzajemnego zaufania.