Uncategorized

Prawdziwy syn – Lena, nie uwierzysz! Z Matvejem postanowiliśmy, że w przyszłym roku znowu polecimy do Turcji! – ojczym aż promieniał ze szczęścia. – Mówi, że znowu potrzebuje tego hotelu z widokiem na morze. No i co poradzę, skoro to mój prawdziwy syn? Jak nieświadomie podkreślił, że chodzi właśnie o „prawdziwego” syna. – Cieszę się za was – odpowiedziała, przypominając sobie, jakie życie było dobre, zanim pojawił się na horyzoncie ten Matvej. – Prawdziwy syn… A zawsze mi powtarzałeś, że jesteśmy rodziną. Że nie ma różnicy, czy rodzona, czy nie. Mówił. Że jest jej ojcem, nieważne czy biologicznym. – No znowu to samo… Lena! Jesteś moją córką, to się nie zmienia! Przecież wiesz, że kocham cię jak własną. Ale Matvej… Nawet nie zorientował się, że potwierdził jej słowa. – Matvej to syn. A ja, najwyraźniej, tylko znajoma. – Lena, co ty? Przecież mówię ci, jesteś jak własna! – Jak własna… A kiedy mnie zabrałeś nad morze? Przez te piętnaście lat, odkąd mówisz o sobie „tata”? Nie zabrał. Artur często powtarzał, że między nią a Matvejem nie ma żadnej różnicy, ale Lena, słuchając, ile Artur robi dla syna, rozumiała – różnica jest ogromna. – Nie dało rady, Lena. Wiesz, kiedyś było ciężej z pieniędzmi. Przecież sama rozumiesz, ile kosztuje dwa tygodnie w pięciogwiazdkowym hotelu… Drogo. – Rozumiem – przytaknęła Lena. – Koszty. Za drogo, żebym ja mogła tam jechać. Za to Matvejowi, którego poznałeś pół roku temu, już chcesz kupić mieszkanie na kredyt, żeby „miał gdzie żonę sprowadzić”. To chyba nie są znaczące wydatki, jeśli chodzi o syna? – Nie kupuję żadnego mieszkania. Skąd ci to przyszło? – Dobrzy ludzie podpowiedzieli. – Przekaż tym dobrym ludziom, żeby nie rozsiewali plotek. Lena trochę odżyła. – Naprawdę, nie kupujesz? – Oczywiście, że nie. O, zgadnij, dokąd z nim idziemy w sobotę? – sam odpowiedział za nią. – Na karting! Studiował kiedyś, nawet startował w wyścigach, a ja tak, dla towarzystwa. – Karting – powtórzyła Lena. – Brzmi ekscytująco. – A jak! – Mogę iść z wami? – pytanie padło zanim zdążyła pomyśleć. Artur, jasno niechętny temu pomysłowi, zaczął się plątać: – Eee… Lena… Tobie będzie tam nudno. Serio. To taka… męska sprawa. My z Matvejem tam o swoich, ojcowsko-synowskich, tematach. Jak to boli… – Czyli… ty możesz się dobrze bawić, a ja już nie? – Niezupełnie… – Artur nerwowo się wiercił. – Po prostu całe życie się nie widzieliśmy, chcemy nadrobić. Chcemy być we dwóch. Rozumiesz? Rozumiesz. To „rozumiesz” było najbardziej szyderczym zwrotem w ich nowym słowniku. Trzeba było zrozumieć, że rodzone jest ważniejsze od przyszywanego. Trzeba było zrozumieć, że jej miejsce jest teraz na zewnątrz. Matvej naprawdę był w porządku. Wychowany bez ojca, bo matka nie powiedziała Arturowi o dziecku, mimo trudności radził sobie świetnie. Mądry, przystojny, dobry. – Tata, pomogłem w schronisku. Naprawiałem kojce dla psów. – Tata, a wiesz, że mam czerwony dyplom? – Tata, zobacz, naprawiłem ci telefon. Był nie tylko synem. Był idealnym synem. Wieczorem tego samego dnia, gdy Artur po krótkiej wizycie wyszedł do siebie, Lena przeglądała stare zdjęcia… Ślub Artura z jej matką (matką, która zmarła pięć lat temu, zostawiając ich dwoje). A to oni na działce… A to Lena kończy szkołę… Już nigdy nie będzie jak dawniej. *** – Lena, nie śpisz? Mam pytanie. Pilne – ojczym przyjechał do niej aż o ósmej rano. – Co to za pilność? Lena odgarnęła grzywkę opaską i włączyła ekspres do kawy. – Chodzi o mieszkanie dla Matveja. – Czyli to jednak prawda? – odetchnęła. – Przepraszam, ale tak… prawda. – Czyli mnie okłamałeś. – Nie chciałem cię martwić. Ale muszę się poradzić! Wydaje mi się, że trzeba się spieszyć. Prędzej czy później się ożeni. A teraz, póki młody, trzeba mu coś kupić. Wiesz jak było ze mną… – To weź kredyt – rzuciła Lena, której zupełnie nie chciało się rozmawiać o kupnie mieszkania dla Matveja. Dobry ten Matvej ma układ! – Tak, wiem. Ale znasz moją historię kredytową… A Matvejowi trzeba pomóc. Zasłużył, żeby ojciec, którego nigdy nie miał, kupił mu mieszkanie. – I do czego zmierzasz? – Pomożesz mi? Jeśli cię poproszę? – Zależy, w czym. – Już tłumaczę. Mam dwa miliony. Wystarczy na wkład własny. Ale bank mi nie da kredytu. Tobie da. Masz czyste konto. Zrobimy na ciebie, wciągniemy się w kredyt. Płacić będę ja. Oczywiście. Iluzja, że „nie ma między wami różnicy”, rozpadła się do końca. Jest różnica. Przecież nie Matveja rzuca się na minę. – Czyli Matvej dostaje mieszkanie, a ja – kredyt? Tak wychodzi? Artur pokręcił głową z taką szczerą przykrością, jakby to Lena mu to zaproponowała. – Co ty mówisz! Przecież płacić będę ja… Nie proszę cię o spłacanie. Po prostu papiery muszą być na kogoś. Przemyśl to… – Wiesz, Artur, nie rozważam, czy wziąć kredyt, czy nie. Myślę o tym, że już nie traktujesz mnie jak córkę. Masz teraz syna. Tego, którego znasz pół roku, a mnie – piętnaście lat. Ale to dla ciebie nieważne, bo liczy się tylko to, że jest twój. – Nieprawda! – Artur się zdenerwował. – Kocham was tak samo! – Nie. Nie tak samo. – Lena, to niesprawiedliwe! On jest mój, rodzony… Koniec. Już nie była jego córką. Była przyszywaną, wygodną, akceptowalną do momentu, gdy nie pojawił się prawdziwy. – Rozumiem – Lena postarała się być uprzejma. – Nie mogę, Artur. Sama kiedyś będę musiała kupić mieszkanie. Drugiego kredytu na pewno nie dostanę. Artur jakby dopiero teraz sobie przypomniał, że ona też nie ma własnego lokum. – Ach, no tak, ty też będziesz potrzebować… – poprawił zegarek. – Ale teraz, póki nie zamierzasz nic kupować, mogłabyś mi pomóc. Mam dwa miliony. Tam już niewiele trzeba dołożyć. To tylko na kilka lat. – Nie. Nie będę nic podpisywać. I tak nie wierzyła, że Artur to zrozumie. – Dobrze – powiedział. – Skoro nie możesz mi pomóc jak córka… to poradzę sobie sam. Czy kiedyś naprawdę wierzył, że jest jego córką, czy nie – to już nieważne. Teraz widziała Artura tylko na zdjęciach. Pewnego wieczoru, przeglądając wiadomości, zobaczyła to. Zdjęcie zrobione na lotnisku. Artur i Matvej. Obaj w jasnych kurtkach. Artur z ręką na ramieniu Matveja, a pod zdjęciem podpis: „Lecimy z tatą do Dubaju. Rodzina jest najważniejsza”. Rodzina. Lena odłożyła telefon. Nagle przypomniała sobie sytuację z dzieciństwa, jeszcze zanim mama wyszła za Artura. Miała jakieś pięć lat. Ledwo wiązały koniec z końcem i zepsuła się lalka, którą dostała od babci. Płakała, a jej biologiczny ojciec powiedział: „Lena, nie płacz z powodu takich bzdur! Nie przeszkadzaj!” Jego nigdy nie można było przeszkadzać. Najważniejsze były butelki. Można powiedzieć, że Leny ojca nie było. Myślała, że Artur go zastąpił… Niebawem Artur spróbował ją jeszcze raz namówić. – Lena, słuchaj, musimy coś zrobić z twoim brakiem zaufania… – Jakim brakiem zaufania, Artur? Wyraźnie ci powiedziałam: nie. – Po prostu nie rozumiesz sytuacji. Matvej… on mnie nigdy nie znał. Nie miał ojca. Trzeba mu to wynagrodzić. Dorosły chłopak. Potrzebuje mieszkania. Od ciebie przecież nic nie oczekuję, tylko obecności, gwarantuję, że nie zapłacisz ani grosza. – A kto mi moje braki wynagrodzi… Co go niespodziewanie rozeźliło. – Lena, koniec! Nie chcę kłótni. Kocham cię, serio! Ale zrozum… Matvej to moja prawdziwa rodzina. Będziesz mieć własne dzieci – zrozumiesz. Tak, kocham was inaczej, ale to nie znaczy, że nie jesteś mi potrzebna. – Potrzebna. Jako środek do celu. – Lena, ochłoń! Przesadzasz. – Przestawiłeś się na niego w pół roku, Artur – powiedziała Lena. – Nie każę ci wybierać. Choć wybór już zrobiłeś. Powiedziałeś prawdę: Matvej jest ci rodzoną rodziną. A ja… nigdy nie byłam. Minęło pół roku. Artur nie zadzwonił. Ani razu. Pewnego dnia, przeglądając znów media społecznościowe, zobaczyła nowe zdjęcie. Artur i Matvej. Stoją na tle gór. Artur w modnym stroju narciarskim. Podpis: „Uczymy tatę jeździć na snowboardzie! Trochę już nie ten wiek, ale z synem wszystko jest możliwe!” Lena długo patrzyła na to zdjęcie. Sięgnęła po dokumenty, żeby dokończyć raport, kiedy na jej telefon przyszedł SMS od nieznanego numeru. „Cześć, Lena. Tu Matvej. Tata dał mi twój numer, ale sam nie ma odwagi zadzwonić. Prosił przekazać: znalazł sposób z mieszkaniem bez twojej pomocy i martwi się o ciebie. A jeszcze bardzo prosi, żebyś przyjechała do nas na majówkę. Sam nie umie wyjaśnić dlaczego, ale bardzo prosi”. Układała odpowiedź, kasowała i poprawiała kilka razy. „Cześć, Matvej. Przekaż Arturowi, że bardzo się cieszę, że mu się wszystko układa. Też o nim myślę. Ale nie przyjadę. Mam własne plany na majówkę. Jadę nad morze”. Nie doprecyzowała, że bilety kupiła sobie sama, i że to morze nie w Turcji, lecz nad Bałtykiem. I nie z ojcem, tylko z przyjaciółką. Lena nacisnęła „wyślij”. I pomyślała, że może być szczęśliwa i bez niego.