Pragnę innych rodziców

Weronika wracała ze szkoły w podnieceniu. Dziś w klasie zbierali pieniądze na kwiaty i prezent dla wychowawczyni. A Krzysiek powiedział, że kobiety uwielbiają róże. Patrzył przy tym tak, jakby mówił specjalnie do niej.

Od jego spojrzenia serce Weroniki zabiło mocniej. Postanowiła, że to aluzja do prezentu na Dzień Kobiet. Dziewczyny padną z zazdrości.

Spodobał się jej od pierwszego dnia, gdy wszedł do klasy. Rok temu przenieśli jego ojca do jednostki wojskowej w ich mieście. Krzysiek był pewny siebie i niezależny. Wyglądało na to, że nie obchodzi go, co myślą inni. To właśnie pociągało Weronikę. Ona zawsze martwiła się o cudze zdanie, bała się popełnić gafę, wyglądać dziwnie czy śmiesznie.

Koledzy od razu uznali nowego chłopaka za swojego. Nie był liderem, ale nawet nauczyciele słuchali jego opinii.

Choć był dopiero lutowy, czuło się już wiosnę: ptaki śpiewały o poranku, słońce świeciło coraz częściej, sople topniały na dachach, a krople wody dzwoniły o rynny. Serce ściskało się w oczekiwaniu na coś tajemniczego i niezwykłego.

Weronika otworzyła drzwi mieszkania i natychmiast usłyszała krzyki. Rodzice znów się kłócili. Jakżeby inaczej. Humor jej od razu się popsuł. Przecież kiedyś było tak dobrze – jeździli razem nad morze, wesoło spędzali sylwestra, strzelając petardami. A jeśli się rozwiodą? Czy to znaczy, że już nigdy nic takiego się nie powtórzy?

U jej koleżanki z klasy, Hani, mama pocięła sobie żyły, gdy ojciec odszedł. Hania płakała na lekcjach. Za to Zosia twierdziła, że wygodnie jest, gdy rodzice żyją osobno. Obdarowują ją prezentami i dają pieniądze. Ale czy szczęście polega na prezentach i gotówce?

Krzyki nagle ucichły. Weronika na palcach podeszła do uchylonych drzwi i zajrzała do kuchni. Ojciec stał przy oknie, tyłem do niej. Mama siedziała przy stole, zakrywając twarz dłońmi. Jej ramiona drżały. Weronika zrozumiała, że płacze.

„Uspokój się, Weronika zaraz wróci ze szkoły” – powiedział ojciec, nie odwracając się. – „No co mam zrobić, żebyś mi uwierzyła?” W tej chwili spojrzał przez ramię i dostrzegł córkę w drzwiach.

„Długo już podsłuchujesz?” – warknął.

„Wystarczająco długo, żeby wszystko zrozumieć” – odparła ostro Weronika.

„Co zrozumieć?” – Mama odjęła dłonie od twarzy i spojrzała na córkę.

Nos miała opuchnięty, oczy czerwone, tusz rozmazany po policzkach. „Jak ona nie rozumie, że takim wyglądem tylko odpycha ojca?” – pomyślała ze złością Weronika.

„Chcecie się rozwieść” – wyrzuciła z siebie.

Ojciec zmarszczył brwi, ale nie odpowiedział.

„A pomyśleliście o mnie? Już zdecydowaliście, z kim będę mieszkać? Jest nas troje! Moje zdanie was nie interesuje? Nie chcę być z jednym z was, chcę być z wami obojgiem!” – Weronika też zaczęła krzyczeć. – „Jeśli tak bardzo się już sobie znienawidziliście, to ja też chcę innych rodziców! Nienawidzę was… obojga!” – Jej głos drżał od ledwo powstrzymywanych łez.

Odwróciła się i pobiegła do przedpokoju, szybko ubrała się i wybiegła z mieszkania.

„Weronika!” – krzyk mamy zamarł za zatrzaśniętymi drzwiami.

Nie czekała na windę, zbiegła po schodach. Na ulicy przystanęła i włożyła rękawiczki. Zastanawiała się, do której koleżanki zajść. Ale nie miała ochoty z nikim gadać. Czy ktokolwiek mógłby ją zrozumieć, skoro nawet rodzice o niej nie pamiętali?

Szła ulicą. Jeśli w ciągu dnia sople topniały na słońcu i z łoskotem spadały z dachów, to wieczorem zrobiło się mroźno. Przeszła dwa przystanki i weszła do sklepu, żeby się ogrzać. Na widok wędlin i bułek ślinka napłynęła jej do ust.

W kieszeni kurtki znalazła kilka monet i kupiła drożdżówkę. Gdy tylko wyszła ze sklepu, zaczęła ją jeść. Gdy wpychała do ust ostatni kawałek, ktoś ją zawołał.

Weronika odwróciła się i zobaczyła Kamila z równoległej klasy.

„Cześć” – powiedział. – „Spacerujesz?”

Nie mogła odpowiedzieć z pełnymi ustami. Suchą bułkę trudno było przełknąć.

Kamil wyjął z torby sportowej plastikową butelkę z wodą i podał jej.

„Popij, jeśli nie brzydzisz się, bo się zakrztusisz”.

Weronika wdzięcznie spojrzała na niego i wzięła butelkę. W końcu kęs przeleciał przez gardło.

„Dzięki” – powiedziała, oddając butelkę Kamilowi. Już chciała iść dalej.

„Chyba mieszkasz w drugą stronę” – zauważył.

„Nie twój interes” – burknęła.

„Już ciemno, nocą sama nie jest bezpiecznie, a sklepy zaraz zamkną. Chodź, odprowadzę cię”.

Zastanowiła się chwilę i poszła obok niego w stronę domu. Rozmawiali o nadchodzących zawodach Kamila, o treningach, o nauczycielach. Na zakręcie pod domem Weronika przystanęła.

„Tutaj mieszkasz? Nie chcesz wracać? Rodzice dali ci w kość? Znam to” – uśmiechnął się Kamil.

„Rozwodzą się” – cicho powiedziała Weronika.

„Rozumiem. Jak mój tata odszedł, też przeżywałem. Kłócili się tak, że nawet uciekłem z domu. Myślałem, że jak będą mnie szukać, to może się pogodzą. Wspólne nieszczęście zbliża”.

„No i?” – zaciekawiła się.

„Pogodzili się, dopóki mnie szukali. Ale ojciec i tak odszedł. Spędziłem w piwnicy parę nocy, zanim policja mnie znalazła. Ten smród długo mnie prześladował, choć wszystkie ubrania wyprałem”.

„A tata?” – Weronika wpatrywała się w Kamila.

„A co tata? Ma młodszą żonę. Ładną, ale jędzę. Mama jest lepsza” – odparł.

„A ona… ma kogoś? Twoja mama?”

„Jak to? Faceta? Nie. Ma mnie. Choć nie miałbym nic przeciwko, gdyby wyszła jeszcze raz za mąż. Ale wciąż kocha ojca”.

„Mówisz o tym tak lekko” – zdziwiła się.

„Po co się zamartwiać? Nic tym nie zmienisz. Za to wKiedy Weronika wróciła do domu, zastała rodziców siedzących razem w kuchni, pijących herbatę i rozmawiających cicho, a widząc ich spojrzenia, pełne nadziei, po raz pierwszy od dawna poczuła, że może wszystko jeszcze będzie dobrze.