Pracowałam w jednej firmie przez siedem lat – zaczynałam jako asystentka, a awansowałam na koordynatora działu administracyjnego

Od siedmiu lat pracowałam w tej samej firmie w Warszawie.
Zaczynałam jako asystentka, potem awansowałam na koordynatorkę działu administracji.
Dwa lata później, dzięki mojemu poleceniu, dołączyła do nas moja najlepsza przyjaciółka Jagoda.
To ja ją wprowadzałam w tajniki pracy, tłumaczyłam zasady i procedury, dzieliłam się kontaktami, a na początku kryłam jej błędy, by nie została zwolniona.
Zawsze jadałyśmy razem pierogi na lunch, wychodziłyśmy na piwo w piątkowe wieczory i ufałam jej bezgranicznie, jak siostrze.
Pewnego dnia, może to było sześć miesięcy temu wszystko w tym śnie wydaje się zamazane ogłoszono, że otwiera się stanowisko kierownicze.
Mój szef, pan Piotr, powiedział, że jestem wśród najlepszych kandydatów.
Zaczęłam wtedy przychodzić do biura z pierwszym tramwajem, wychodziłam ostatnia, brałam na siebie nowe obowiązki.
To twoja szansa, Zosia, ty na to zasługujesz powtarzała mi Jagoda, jakby śpiewała kołysankę.
Zwierzałam jej się ze wszystkich pomysłów, nawet z moich tajnych strategii przed rekrutacją.
W dniu rozmowy kwalifikacyjnej pojawiła się nagle.
Ani słowem nie wspomniała wcześniej, że również aplikuje.
Dopiero gdy zobaczyłam ją siedzącą przed gabinetem prezesa, coś do mnie dotarło, ale w śnie nie ma logiki po prostu usiadła i powiedziała: Też postanowiłam spróbować.
Starałam się nie myśleć źle.
Siedem dni później, podczas lunchu w barze mlecznym, ogłoszono wynik.
Wybrali Jagodę na kierowniczkę.
Patrzyłam w ekran, cyfry przesuwały się jak fale na Wiśle, zupełnie mnie sparaliżowało.
Od tego momentu rzeczywistość była coraz bardziej rozmyta.
Nowa szefowa zmieniała procesy, które sama budowałam z cierpliwością jak zapałkowy domek.
Odsunęła mnie od najważniejszych projektów, kazała mi pisać raporty o rzeczach, których nikt nie rozumiał.
Jeden ze znajomych z pracy szepnął mi, że Jagoda mówi wszystkim o moim braku zdolności przywódczych oraz przedstawia moje najlepsze pomysły jako swoje własne.
Pewnego szarego, mglistym popołudnia spotkałam się z nią na kawę.
Dlaczego tak o mnie mówisz?
zapytałam.
Bo to tylko praca, nie przyjaźń odpowiedziała z chłodem.
Chciałam zdobyć to stanowisko.
Przecież tyle dla ciebie zrobiłam…
Twoja sprawa, nikt ci nie kazał rzuciła cicho, patrząc przez okno na zerwane plakaty wyborcze na przystanku.
Od tamtej chwili wszystko stało się jakąś groteskową grą.
Mówiła do mnie na zimno, poprawiała każde wypowiedziane słowo, dawała zadania bez sensu jakbym miała sortować kamienie z Wisły według kształtu.
Wracałam do swojego mieszkania na Ochocie, płakałam pod oknem, słuchałam stukotu tramwajów i myślałam tylko o tym, by rzucić wszystko.
Ale coś mnie paraliżowało.
Nagle bałam się zostać bez złotówki, bez pracy, bez planu.
Jestem teraz na rozstaju.
Albo będę dalej znosić ten dziwny świat na jawie i milczeć, albo odejdę, zacznę od nowa, choć wiem, że nie będzie łatwo.
A Ty czy zostałabyś, czy odeszłabyś?