Pozytywny znak

Dobra wróżba

Pięć dni przed Sylwestrem Lila dostała taką porcję przykrości, rozczarowania i upokorzenia, że ledwo się pozbierała. I to tylko dla dzieci, żeby im nie psuć świątecznego nastroju.

Maks od jakiegoś czasu był wiecznie niezadowolony. Wszystko, co zrobiła żona, albo powiedziały dzieci, wywoływało jego irytację. Wyładowywał się na nich, aż nawet Antek, który miał dziewięć lat, powiedział mamie:

— Mamo, dlaczego tata jest taki zły?

Córka Alinka, pierwszoklasistka, może tego nie zauważała, ale starszy brat wyraźnie wskazał problem.

— Synku, nie przejmuj się, tata ma teraz trudności w pracy i wraca zmęczony. Pogadam z nim — przytuliła syna i pocałowała go w czubek głowy.

Lila widziała, że mąż nie panuje nad sobą. Ostatnio coś dziwnego się z nim działo — był roztargniony, z byle powodu wpadał w złość, nawet na dzieci, choć wcześniej to on urządzał z nimi domowe bitwy, aż Lila musiała ich uspokajać.

Kiedy Antek z siostrą znów zaczęli biegać po mieszkaniu, Maks warknął:

— Przestańcie się drzeć jak opętani, bo będzie kara!

Dzieci zastygły, zaskoczone jego tonem, i szybko zniknęły w swoim pokoju, zamykając za sobą drzwi.

— Maks, co się dzieje? Można przecież zwracać uwagę łagodniej — zapytała żona, widząc ich przestraszone miny.

— Nic — burknął.

— Nie kłam, to nie pierwszy raz. Nie widzisz, że wyładowujesz na nas złość? Co my ci zawiniłyśmy?

Lila nie spodziewała się reakcji męża i pożałowała, że w ogóle zaczęła tę rozmowę. Ale pomyślała:

— Co za różnica, teraz czy później…

Maks zerwał się z kanapy, chwilę milczał, w końcu niepewnie powiedział:

— Nie chciałem tego mówić przed świętami, ale skoro nalegasz…

— Dlaczego? — zdziwiła się.

— Żeby nie psuć nastroju.

— A czym niby go zepsujesz?

— Lila, no jak można… Co ty ze mnie ciągniesz? No dobrze, poznałem inną kobietę i zakochałem się — wypluł w końcu.

— Cooo? Kiedy?! — żona nie wierzyła własnym uszom. — Żartujesz?

— Nie, Lila. Odchodzę. Dzieci będę widywał w weekendy. Alimenty oczywiście płacić będę.

Lila zamilkła, chciała coś powiedzieć, ale mąż ją uprzedził.

— Sam im powiem, tylko nie teraz.

— Proszę cię, nie teraz — wyszeptała, wiedząc, jakim to będzie dla nich ciosem.

Skinęła głową i osunęła się na kanapę, próbując ogarnąć myślami to, co usłyszała. Maks poszedł do sypialni, wyciągnął dużą torbę i zaczął pakować rzeczy. Wkrótce drzwi zatrzasnęły się za nim.

— Nigdy nie rozumiałam, jak to jest być porzuconą — myślała. — A teraz wiem. To straszne. Jakby całe życie się zawaliło. A tu jeszcze dzieci, trzeba im jakoś wytłumaczyć…

Pewnie siedziałaby tak długo, rozmyślając nad swoim losem, gdyby nie Alinka, która wpadła do pokoju:

— Mamo, a tata gdzieś poszedł?

— Tata? Wyjechał służbowo.

— A kiedy wróci?

— Jeszcze nie wiem, córeczko.

— To Sylwestra spędzimy bez niego? — dołączył Antek.

— Tak, we trójkę. Ale będzie super — choinka, prezenty, wszystko jak co roku — odpowiedziała, starając się mówić spokojnie i uśmiechnąć.

Tej nocy Lila prawie nie spała. Słowa męża o nowej miłości nie dawały jej spokoju. Nie chciała się z tym pogodzić…

Trzydziestego pierwszego zmusiła się do przygotowań. Najbardziej bała się, że dzieci coś zauważą, więc postanowiła przygotować mnóstwo smakołyków — gotowanie zawsze było jej mocną stroną.

„Przynajmniej się zajmę i oderwę myśli” — myślała.

Zaczęła gotować, ale przypomniała sobie, że brakuje kilku rzeczy i zaczęła się zbierać do sklepu.

— Mamo, gdzie idziesz? — spytała Alinka.

— Do sklepu…

— Ja też! — córka pobiegła się ubierać.

— Mamo, kup chipsy — poprosił Antek. — Ja zostanę. Alinka, przypomnij mamie!

Po obiedzie dzieci poszły na dwór. Choinka stała już przystrojona, stół był nakryty, na środku stała waza z owocami. Lila była w kuchni, gdy usłyszała wołanie Antka:

— Mamo, chodź szybko!

— Co się stało? — wyszła i zobaczyła, jak syn trzyma na rękach małego czarnego kotka z białym łebkiem.

Dzieci promieniały.

— Nie, tylko nie to — stanowczo powiedziała, ale one patrzyły błagalnie.

— No mamooo — zaczęła Alinka.

— Nie, gdzie go znaleźliście? Jest brudny.

— A jeśli tata pozwoli? — Antek wiedział, że ojciec lubi koty.

— Tata jest w pracy. Połóżcie szmatkę w klatce schodowej, nalejcie mleka, niech tam mieszka.

— Tam zimno! — jęczeli. — Umyjemy go!

Ale Lila była nieugięta.

Antek wrócił i zamknął drzwi w milczeniu. Dzieci posłusznie umyły ręce i poszły do pokoju. Lila czuła się winna, ale nie chciała teraz kota. Mąż ją zostawił, a tu jeszcze dzieci znalazły jakieś zwierzę…

Kiedy nakrywała do stołu, ktoś zadzwonił. Otworzyła — na wycieraczce siedział kotek i wpadł do środka.

— Gdzie?! — krzyknęła, widząc sąsiadkę, Halinę.

— Liluś, gość się uparł — zaśmiała się. — To dobra wróżba, kot przynosi szczęście!

Dzieci z radością łapały zwierzaka, a ten schował się pod kanapą.

— Wierz mi, kot w Sylwestra to dobry znak — dodała sąsiadka i poszła.

Lila milczała. Po chwili wyciągnęła kotka i wyniosła go.

— Mamo, jesteś niedobra — powiedział Antek. — Gdyby tata był, to by pozwolił.

Znów zamknęli się w pokoju. Gdy ich zawołała na kolację, krzyknęli:

— Nie chcemy!

Zrozumiała, że są obrażeni. Postanowiła dać im czas.

Kiedy przygotowywała ciasto, w mieszkaniu panowała cisza. Zaczęła się zastanawiać, co robią dzieci. Cicho podeszła do drzwi i uchyliła je.

— Alinka, przynieś ścierkę, bo mama zobaczy…

— Sam przynieś!

Zobaczyła mokrą plamę na podłodze, a obok —Nagle drzwi otworzyły się gwałtownie i na progu stanął Maks, trzymając w ręku walizkę i mówiąc: „Nie mogłem wytrzymać bez was, przepraszam, wszystko mi się pomieszało, ale teraz już wiem, co jest najważniejsze”, a Czarnyś, jakby na potwierdzenie, wskoczył mu na ramię i pomrukując zadowolony, otarł się o jego policzek.