Późny telefon

Późny telefon

Dawid wyszed z biura. Niskie, szare niebo wisiało nad miastem, przygniatając je do ziemi. Tylko krzyż na złotej kopule kościoła św. Mikołaja spokojnie wznosił się w górę, przebijając szarą mgłę.

Drobny deszcz mżył, kłując w twarz, gdy szedł do samochodu. W środku „Skody” ledwo czuć było zapach odświeżacza. Dawid położył dłonie na kierownicy i chwilę posiedział, ciesząc się, że zdążył w porze lunchu odebrać auto z warsztatu. Nie będzie musiał stać na przystanku, moknąć, a potem tłoczyć się w autobusie w drodze do domu.

Przekręcił kluczyk, a wnętrze wypełniła natrętna piosenka pop. Ściszył radio. „Do domu!” – rozkazał sam sobie i wyjechał na aleję. Palce wystukiwały rytm na kierownicy.

Piątek. W piątki chodzili z kolegami do klubu, odreagowywali po tygodniu pracy. Co innego mieli robić młodzi, wolni ludzie, nieobciążeni rodziną, dziećmi i zobowiązaniami?

Mieszkanie było ciche. Dawid od progu zobaczył otwartą szafę. W sercu zrodziło się nieprzyjemne przeczucie. Zzuł buty i w skarpetkach wszedł do pokoju, zajrzał do szafy, wiedząc, co zobaczy. Między jego koszulami i marynarkami wisiały puste wieszaki, na których wcześniej były sukienki i bluzki Oli.

Odeszła. Ostatnio często się kłócili, ale szybko godzili. Zadzwoniła do niego do pracy, mówiąc, że nie pójdzie dziś do klubu. Potem go coś rozproszyło, pojechał po samochód… „Uraziła się, że nie oddzwoniłem? Czy dla tego się rozstają?” – pierwsza myśl, jaka przyszła mu do głowy. „Nie. To było zaplanowane. Zostawiła otwarte drzwi szafy, żebym od razu zanurzył się w atmosferze samotności i poczuł się winny. Pewnie gdzieś leży kartka z oskarżeniami i pożegnaniem.” – Rozejrzał się po pokoju.

Mieszkali razem pół roku. Ola mu odpowiadała – ładna, wesoła, w miarę zadziorna. Więc to on jej nie pasował. Ostatnio coraz częściej mówiła o ślubie, o miesiącu miodowym… On żartował. Jasne. Nie doczekała się decyzji i postanowiła przyspieszyć sprawy. Pewnie myśli, że zaraz zacznie dzwonić, błagać…

Dawid uświadomił sobie, że właśnie to chce zrobić. Wybrał numer Oli, ale telefon był wyłączony. Rzucił komórkę na kanapę.

Przypomniał sobie Olę, jak stała na jednej nodze przy zlewie, obierając ziemniaki… Zapragnął, żeby wróciła, teraz. Poszedł do kuchni. W zlewie stały brudne talerze po śniadaniu. Obok – pusta butelka wina. Została po jakiejś imprezie. „Więc dopiła, wahała się, przeżywała.” To go ucieszyło. Umył naczynia. Butelkę wepchnął do przepełnionego śmieci.

Ola nie znosiła brudnych naczyń. Zostawiła je specjalnie dla niego, dla wychowawczego efektu. Żeby zrozumiał, jak ciężko mu będzie samemu: mycie naczyń, wyrzucanie śmieci… Aktorka! Za to ją kochał. Choć o miłości mówił tylko na początku.

Zauważył kartkę na drzwiach lodówki, przyciśniętą magnesem. „Odchodzę. Nie jestem pewna, czy powinniśmy kontynuować nasz związek.” Bez wyjaśnień, oskarżeń, bez podpisu.

A on już znalazł pierścionek. Czekał tylko na wypłatę, żeby kupić, i na odpowiedni moment, by go pięknie wręczyć, klękając przed Olą na oczach znajomych.

– Jeśli dziewczyna odeszła, to lepiej – zaśpiewał, parafrazując stary przebój.

W ciszy kuchni brzmiało to fałszywie i smutno. „Wróci. Ja też jestem dumny. Nie zadzwonię. Niech się pomęczy.” – Wziął śmieci i wyszedł.

Gdy wrócił, w drzwiach usłyszał dzwoniący telefon. Nie zdejmując butów, pobiegł do kanapy. Na wyświetlaczu – nieznany numer. Nie odbierać? A jeśli to Ola?!

– Tak – odpowiedział.

– Darek, cześć. – Dawid ucieszył się, myśląc, że to Ola. – To ja, Kinga. Długo się zbierałam, żeby zadzwonić… Nic mi nie obiecywałeś… Ale nie wiem, co robić… – powiedział dziewczęcy głos.

– Kto mówi? Jaka Kinga? – Dawid nawet nie zauważył, że nazwała go Darkiem.

– Nie pamiętasz mnie? Więc nie ma o czym mówić. – I rozłączyła się.

– Cóż za bzdury – zaklął na głos.

Zobaczył mokre ślady butów na dywanie i zaklął jeszcze raz. Telefon znów zadzwonił.

– Darek, chciałam powiedzieć…

– Nie jestem Darkiem. Nazywam się Dawid. Pani pomyliła numery – wytłumaczył.

– Ty mnie okłamywałeś? Po co? Sam dałeś mi numer – powtórzyła jego telefon.

– Nie kłamałem. Dawidem jestem od dwudziestu sześciu lat. I nigdy pani nie podawałem numeru – odparł zirytowany.

– Niepotrzebnie zadzwoniłam…

– Nie, nie rozłączaj się. Skoro zadzwoniłaś, mów, o co chodzi. – ale nieznajoma znów się rozłączyła.

„Więcej nie odbiorę.” Wyłączył dźwięk, ale nie telefon. Wciąż miał nadzieję, że Ola oddzwoni i wyjaśni, postawi warunki… Nie zdążył dokończyć myśli, gdy telefon znów zadzwonił.

– Kinga! Po co pani dzwoni i nic nie mówi?

– Przykro mi… – w słuchawce rozległo się westchnienie, łkanie albo plusk wody. – Nie wiem, co robić… Myślałam, że między nami… Chciałam powiedzieć, że to ja… Ty jesteś niewinny…

– W czym jestem niewinny? – krzyknął w pustkę, bo Kinga znów się rozłączyła.

Czy mu się wydawało, czy głos Kingi brzmiał słabo, sennie? I ten plusk w tle? Płakała? Co tam się działo? „To ja, tyś niewinny…” – przypomniał. Tak mówią przed… „Boże, co się tam dzieje?!”

Zadzwonił do przyjaciela. Darek był znanym uwodzicielem.

– No co, jednak do nas dołączysz? Dawaj, impreza w pełni! – Darek próbował przekrzyczeć muzykę.

– Darku, po co dałeś moj numer tej Kingi?

– Nie znam żadnej Kingi. Nie pamiętam – odpowiedział. Widać wyszedł, bo muzyka była cichsza. – Dawaj, nie czas na to…

– CoDawid wsiadł do samochodu i ruszył w stronę szpitala, wiedząc, że od tej chwili jego życie zmieni się na zawsze.