Późne szczęście

**Późne szczęście**

Wojciech długo błąkał się po obcym dużym mieście, zanim dotarł na dworzec. Nogi były ciężkie od zmęczenia, a nastrój miał pod psem. Z taką radością jechał tutaj, nie myślał, że będzie musiał wracać w taki sposób. Nie był winny niczemu, a uciekał jak kot, który narozrabiał.

Zauważył wolne miejsce w poczekalni i przysiadł, żeby odpocząć. *„Odetchnę chwilę, a potem pójdę po bilet. Pięć minut niczego już nie zmieni. Dobrze, że nie wziąłem biletu powrotnego od razu. Planowałem zostać tydzień… No cóż.”*

Gdy poczuł, że nogi trochę odpoczęły, zarzucił na ramię swoją niegdyś lekką sportową torbę i ruszył w stronę okienka. Stał w kolejce, obserwował dworcowy ruch i myślał, co zrobi, jeśli nie będzie biletów. Ale kasjerka wręczyła mu jeden. Prawda, że pociąg miał dopiero za ponad trzy godziny. Trudno. Ważne, że bilet jest, wraca do domu.

Wojciech schował bilet i dowód do kieszeni kurtki, rozejrzał się. Jego miejsce już ktoś zajął. Wyszedł przed budynek dworca, w stronę peronów. Pod ścianą stały ławki. Przy jednej z platform czekał gotowy do odjazdu pociąg pospieszny. Tablica elektroniczna nad szóstym peronem wskazywała godzinę odjazdu i cel podróży. Wszyscy pasażerowie już wsiedli, bo ławki były puste.

Uporczywy zapach kreozotu i drogowego pyłu mieszał się z dymem papierosowym, wonią alkoholu i potem nieumytych ciał. Nawet świeże powietrze nie pomagało. Przez dworzec przewijały się codziennie tysiące ludzi, w tym bezdomni i pijani.

Wojciech usiadł na jednej z ławek, skąd dobrze widział wszystkie tablice i perony, i przygotował się na czekanie. W myślach odtwarzał rozmowę z wnukiem Haliny, z opóźnieniem wymyślał trafniejsze słowa, ale wtedy stracił rezon…

— Wolne? — usłyszał obok młody męski głos.

Podniósł wzrok i zobaczył przed sobą mężczyznę w eleganckim garniturze, z małą walizką na kółkach.

— Wolne, proszę siadać — powiedział, choć miejsca było dość, i nieco się przesunął. Zauważył, że na pozostałych ławkach też siedzieli ludzie.

Mężczyzna zajął miejsce na drugim końcu i poluzował krawat, po czym ustawił walizkę obok siebie.

— W delegację pan jedzie? — zagadnął Wojciech, któremu chciało się rozmawiać, usłyszeć ludzki głos.

— Nie, wracam z delegacji — odparł niechętnie i spojrzał na niego.

— Ja też wracam do domu — westchnął Wojciech.

— Też z delegacji? — spytał sceptycznie mężczyzna.

— Nie. Przyjechałem w odwiedziny. Myślałem, że zostanę tydzień, ale nie wyszło. — Wojciech spuścił głowę.

— Wyrzucili pana? — zainteresował się ze współczuciem.

— Coś w tym rodzaju. Siedzę tu i czekam na pociąg do Gdańska. A pan?

— Nie poszczęściło się nam, długo będziemy czekać. Ja też muszę wracać wcześniej. Musiałem zmienić bilet.

— A wagon który? — spytał ciekawie Wojciech.

— Jedenasty.

— To pojedziemy razem. A przedział nie piąty przypadkiem?

— Piąty — powiedział niedowierzająco mężczyzna i sięgnął do kieszeni po bilet. Sprawdził, skinął głową i schował go z powrotem. Potem klepnął się po kolanach.

— No proszWojciech i Halina wsiedli do pociągu, trzymając się za ręce, a gdy skład ruszył, oboje uśmiechnęli się, wiedząc, że mimo straconych lat wreszcie mają szansę na wspólne szczęście.