Poznałam go w liceum – oboje mieliśmy po 15 lat i po kilku miesiącach zostaliśmy parą. W przedostatn…

Poznałam go w liceum w Warszawie. Mieliśmy po piętnaście lat i, jak to zwykle bywa, po kilku miesiącach zostaliśmy parą. Rok przed maturą w naszej klasie pojawiła się nowa dziewczyna Wiola. Pod koniec roku szkolnego, przez jego roztargnienie, zostawił telefon w mojej torbie. No i wtedy przeczytałam, jak słodko sobie z nią pisze. W głowie zaczęły mi się układać puzzle niby płakała mu w ramię, jak coś się jej przytrafiło, a ja naiwna wierzyłam, że to taka zwykła przyjaźń.

Byłam wtedy gówniarą i bałam się stracić jedynego chłopaka, który, jak mi się wydawało, mnie kocha, więc większość rzeczy przemilczałam. I tak doturlałam się do połowy ostatniej klasy. Gdy już byłam praktycznie spakowana, żeby się rozstać, okazało się, że jestem w ciąży . Płakałam jak bóbr. Wiedziałam, że czekają mnie ciężkie czasy: edukację trzeba odłożyć na bok, a rodzice, wiedziałam, będą mieli niezły ubaw po pachy No i mieli.

Zdajemy maturę i rodzi się nasza córka Zosia. On zaraz po szkole zaczyna studia i odwiedza nas raz na dwa tygodnie, bo wiecznie zajęty nauką. Ja natomiast, zamknięta w czterech ścianach, wyłącznie w wydaniu Matka Polka.

Naivnie marzyłam, że jak już Wiola opuści naszą szkołę, temat się zamknie na cztery spusty. Tydzień później no dobra, żart. Dziesięć lat później! to ona wciąż jest naszym problemem. Nadal do niego pisze, on zaś, oczywiście, zawsze jej odpisuje i reaguje na każde zaproszenie. Od wydarzeń rodzinnych po obrony magisterek Nie możesz iść, bo kto zostanie z dzieckiem, a prawda jest taka, że korzystał z okazji, żeby się z nią spotkać. Wiem, nie zdradził mnie fizycznie nie dlatego, że nie chciał, tylko dlatego, że Wiola wierci się na haczyku, przyciąga jego uwagę, a potem jak już się zagalopuje, to ona go ignoruje.

Miałam już dość: znajdowania rozmów, prostowania go jak lokówkę, wysłuchiwania obietnic, że to już było, już nigdy. W 2021 roku powiedziałam dość. Terapia, praca z domu, mnóstwo czasu z Zosią nareszcie! Myślałam, że historia już za mną. Powiedziałam mu nawet, że zamykam ten rozdział oficjalnie. Ale nie, pan Romeo zaczął się starać bardziej niż na maturze ustnej z polskiego. Po pół roku udręk i prób odbudowałam się i niech stracę dałam mu jeszcze jedną szansę. Zaproponowałam, żebyśmy zamieszkali razem, zobaczyć czy to coś zmienia. On zaakceptował bez wahania, a my oszczędzaliśmy jak typowa polska rodzina na meble w IKEA.

Na początku byłam naprawdę szczęśliwa. No w końcu, całą rodziną pod jednym dachem powiało dorosłością! Ale w lutym 2025 roku nagle wzięło mnie jakieś złe przeczucie, zupełnie bez powodu. Nie mogłam zasnąć. No i wzięłam do ręki jego telefon typowo, wiadomo.

To było jak kubeł zimnej wody. Przypadkiem trafiłam na ukryty czat. Nawet nie szukałam Wioli, ale kiedy kliknęłam w pewną opcję, zobaczyłam ich rozmowę i poczułam pustkę w żołądku. Czytałam, jak od miesięcy ją prosi o spotkanie.

Potem jeden klocek za drugim. Dowiedziałam się, że dwa miesiące przed naszym wspólnym zamieszkaniem, na zjeździe klasowym tańczył z nią całą noc, odprowadził ją pod drzwi i próbował się pocałować odbiła. Najlepszemu kumplowi napisał, że Wiola to marzenie nie do spełnienia, a ja to miłość i dom. Najgorsze było jednak list, który wysłał jej w grudniu 2024 taki, jakiego mnie nie napisał NIGDY.

W tym liście wyznawał, że jego szkolne lata były piękne dzięki niej, że z 3000 nocy przez 2000 myślał o niej. Że chciałby być z nią parą dotykać jej szyi, oglądać jej ubrania rozrzucone po podłodze, uprawiać z nią miłość. Że nie miał z nią nic, bo podjął decyzję, żeby zostać ojcem i partnerem.

Jak to przeczytałam, trzęsłam się jak galareta. Zrobiło mi się zimno, poczułam się, jakby ktoś mnie zamienił w rezerwę. Przy tym liście było jeszcze 15 minut nagrań, których nie odsłuchałam trzęsły mi się ręce. Wyrzuciłam go z domu była północ.

W kolejnych dniach chodziłam do pracy, ogarniałam dom, opiekowałam się Zosią naszą dziewięcioletnią już córką a on chodził jak zombie. Tłumaczył się, przepraszał, poszedł na terapię. Ostatecznie wybaczyłam i zdecydowaliśmy się przez to przejść razem. Poruszyłam wiele tematów i mimo że poprawiło się całkiem sporo rzeczy, to to wszystko zostawiło po sobie blizny. Moja samoocena sięgnęła bruku. Ciężko mi spojrzeć w lustro i widzieć tę samą dziewczynę, co kiedyś.

Teraz chodzimy na randki częściej niż kiedykolwiek, co nawet jest spoko, ale coś we mnie jest popsute. Nie wiem, czy to ostrożność, czy przewrażliwienie nie mam już w sobie tamtego ognia. On chyba w ogóle nie uważa tego za problem. Mieszkamy razem, prawie się nie kłócimy, a jeśli już, to rozmawiamy o wszystkim od razu inicjatorkami jesteśmy obie strony. Ale nie odzyskałam tego uczucia.

Dziś jesteśmy stabilnym, kochającym się, troskliwym partnerstwem, ale w środku mam wciąż pustkę. Przez 11 lat czułam ten płomień, a od roku nic. Czuję się zagubiona.

On pracuje jak mrówka samodzielny, ambitny, pełen marzeń. Uważny wobec Zosi, dba o jej emocje, słucha, bawi się z nią, zabiera nas na spacery, rozśmiesza i spędza z nami dużo czasu. Dzielimy się kosztami dnia codziennego (czasem na coś ekstra, wiadomo, trzeba wyłożyć trochę więcej złotówek).