Pożegnanie z miłością po wspólnej podróży

Wysadziwszy kochankę z samochodu, Buczyński pożegnał ją czule i pojechał do domu. Przed blokiem zatrzymał się na chwilę, ważąc w myślach, co powie żonie. Wszedł po schodach i otworzył drzwi.

— Cześć — powiedział Buczyński. — Kornelio, jesteś w domu?
— Jestem — odparła żona obojętnie. — Cześć. No więc co, mam usmażyć schabowe?

Buczyński postanowił działać prosto z mostu — stanowczo, bez owijania w bawełnę, po męsku! Chciał raz na zawsze zakończyć swoje podwójne życie, póki jeszcze czuł na ustach gorące pocałunki kochanki, zanim rutyna znów go wciągnęła.

— Kornelio — Buczyński odchrząknął. — Przyszedłem ci powiedzieć… że musimy się rozstać.

Na tę wiadomość Kornelia zareagowała ze spokojem graniczącym z obojętnością. Zresztą, trudno było wytrącić ją z równowagi. Kiedyś Buczyński nawet przezywał ją „Kornelią Lodową”.

— To znaczy jak? — zapytała, stojąc w drzwiach kuchni. — Mam nie smażyć schabowych?
— Jak chcesz — odparł Buczyński. — Jeśli masz ochotę, smaż, jeśli nie — nie. Ja odchodzę do innej kobiety.

Po takim wyznaniu większość żon rzuciłaby się na męża z patelnią albo urządziła awanturę. Ale Kornelia do większości nie należała.

— Wielkie halo, jakaś tam fanaberia — mruknęła. — Przyniosłeś moje buty z naprawy?
— Nie — zmieszał się Buczyński. — Jeśli to takie ważne, mogę zaraz pojechać do szewca i odebrać!
— Ojoj… — westchnęła Kornelia. — Jesteś przewidywalny, Buczyński. Poślesz głupka po buty, to ci stare przyniesie.

Buczyński się obraził. Wydawało mu się, że ta rozmowa o rozstaniu idzie nie tak. Brakowało emocji, krzyków, oskarżeń! Ale czego innego można się było spodziewać po żonie nazywanej Kornelią Lodową?

— Kornelio, chyba mnie nie słyszysz! — powiedział podniesionym głosem. — Mówię ci oficjalnie, że odchodzę do innej kobiety, zostawiam cię, a ty gadasz o jakichś butach!
— Właśnie — odparła Kornelia. — W przeciwieństwie do mnie, ty możesz iść, gdzie chcesz. Twoje buty nie są u szewca. Co cię powstrzymuje?

Żyli razem długo, ale Buczyński wciąż nie potrafił odgadnąć, kiedy żona ironizuje, a kiedy mówi poważnie. Kiedyś właśnie za to ją pokochał — za jej spokój, opanowanie i skromność w słowach. Nie bez znaczenia były też jej gospodarność i zgrabna sylwetka.

Kornelia była pewna jak skała, wierna i chłodna niczym trzydziestotonowa kotwica. Ale teraz Buczyński kochał inną. Kochał namiętnie, grzesznie i słodko! Trzeba było postawić kropkę nad „i” i zawinąć się w nowe życie.

— I tak, Kornelio — zaczął uroczyście, z nutką smutku i żalu. — Jestem ci wdzięczny za wszystko, ale odchodzę, bo kocham inną kobietę. Ciebie już nie kocham.
— No nieźle — prychnęła Kornelia. — Nie kocha mnie, półgłówek zakochany! Moja mama na przykład kochała sąsiada. A tata kochał wódkę i domino. I co? Patrz, jaka wspaniała z tego wyszłam.

Buczyński wiedział, że z Kornelią trudno wygrać. Każde jej słowo było jak cios. Jego zapał opadł, ochota na awanturę minęła.

— Kornelko, naprawdę jesteś wspaniała — powiedział cierpko. — Ale ja kocham inną. Kocham namiętnie, grzesznie i słodko. I zamierzam do niej odejść, rozumiesz?
— Inna — czyli kto? — zapytała żona. — Nie ta Jagoda Krupińska, co?

Buczyński cofnął się. Rzeczywiście, rok temu miał romans z Krupińską, ale nie sądził, że Kornelia ją zna!
— Skąd ty ją… — zaczął i urwał. — Nieważne. Nie, Kornelio, to nie Krupińska.

Kornelia ziewnęła.
— Więc może Sylwia Burzyńska? Do niej się wybierałeś?

Buczyńskiemu zrobiło się zimno w plecach. Burzyńska też była jego kochanką, ale to już przeszłość. Skąd Kornelia o tym wiedziała? A no tak, przecież ona to twardziel, nic z niej nie wyciągniesz.

— Nie ta — powiedział. — Nie Burzyńska i nie Krupińska. To zupełnie inna, cudowna kobieta, szczyt moich marzeń. Nie mogę bez niej żyć, idę do niej. I nie próbuj mnie odwieść!
— Więc chyba Majka — stwierdziła żona. — Ech, Buczyński-Buczyński… roztrzaskany ty amatorze. Toż to żaden sekret. Twój „szczyt marzeń” to Majka Wójcik. Trzydzieści pięć lat, jedno dziecko, dwa poronienia… Zgadłam?

Buczyński złapał się za głowę. Trafiła w dziesiątkę! Romansował właśnie z Majką Wójcik.
— Ale jak? — wyjąkał. — Kto ci powiedział? Śledziłaś mnie?!

— Elementarne, Buczyński — odparła Kornelia. — Stary, ja jestem ginekologiem z doświadczeniem. Ja przebadałam wszystkie kobiety w tym cholernym mieście, a ty tylko ich część. Wystarczy, że spojrzę w odpowiednie miejsce, żeby wiedzieć, że tam byłeś, ciamajdo!

Buczyński zebrał się w sobie.
— Dobrze, zgadłaś! — powiedział twardo. — Niech będzie, że to Wójcik. To nic nie zmienia — odchodzę do niej.
— Głupiutki jesteś, Buczyński — westchnęła Kornelia. — Mogłeś chociaż dla sportu zapytać mnie o zdanie! Zresztą, nic nadzwyczajnego w tej Wójcik nie ma, wszystko jak u każdej, mówię ci jako lekarz. A historię choroby twojego „szczytu marzeń” widziałeś?
— N-no… nie — przyznał się.
— No właśnie! Po pierwsze, natychmiast idź pod prysznic. Po drugie, jutro zadzwonię do Szymona, żeby przyjął cię w przychodni bez kolejki — powiedziała Kornelia. — A potem pogadamy. Toż to wstyd: mąż ginekologa nie potrafi znaleźć zdrowej baby!
— No i co mam teraz zrobić? — zapytał żałośnie.

— Idę smażyć schabowe — oświadczyła Kornelia. — A ty się myj i rób, co chcesz. Jeśli potrzebujesz „szczytu marzeń” bez żadnych chorób — mów śmiało, mogę coś polecić…