Pożegnanie miłości na poboczu drogi

Noź, wyobraź sobie taką sytuację – Buczyński wysadził swoją kochankę z samochodu, czule się z nią pożegnał i pojechał do domu. Pod blokiem chwilę postał, ważąc w głowie, co powie żonie. Wszedł po schodach i otworzył drzwi.

„Cześć” – rzucił Buczyński. „Wisia, jesteś w domu?”

„Jestem” – odpowiedziała żona spokojnie. „No to jak, mam smażyć schabowe?”

Buczyński postanowił działać stanowczo – po męsku, bez owijania w bawełnę! Koniec z podwójnym życiem, póki jeszcze czuł na ustach smak pocałunków kochanki, zanim znów wciągnie go codzienna nuda.

„Wisia” – odchrząknął. „Przyszedłem ci powiedzieć… że musimy się rozstać.”

Wieść przyjęła bez emocji. Zresztą, Wisię trudno było czymkolwiek wyprowadzić z równowagi. Kiedyś Buczyński nawet przezywał ją „Wisią Lodową”.

„To znaczy jak?” – zapytała, stojąc w drzwiach kuchni. „Nie mam smażyć schabowych?”

„Jak chcesz” – odparł. „Jeśli masz ochotę – smaż, jeśli nie – też dobrze. Ja odchodzę do innej kobiety.”

Po takim wyznaniu większość żon rzuciłaby się na męża z patelnią w ręku albo urządziła awanturę. Ale Wisia nie należała do większości.

„A, pierdoły” – machnęła ręką. „Przyniosłeś moje buty z naprawy?”

„Nie” – zmieszał się Buczyński. „Jeśli tak ci zależy, zaraz pojadę po nie do szewca!”

„Ojej…” – mruknęła. „Taki już jesteś, Buczyński. Poślij frajera po buty, a on ci stare przyniesie.”

Buczyński się obraził. Cała jego przemowa o rozstaniu jakoś nie szła po jego myśli. Gdzie te emocje, gdzie dramat, gdzie krzyki? Ale czego się spodziewać po żonie, którą nazywa się Wisia Lodowa?

„Chyba mnie nie słyszysz, Wisia!” – powiedział mocniej. „Mówię ci wprost – odchodzę do innej kobiety, zostawiam cię, a ty gadasz o jakichś butach!”

„No właśnie” – odparła. „W przeciwieństwie do mnie, ty możesz iść, gdzie chcesz. Twoje buty nie są u szewca. Czemu nie masz sobie pójść?”

Żyli razem długo, ale Buczyński nadal nie potrafił odgadnąć, kiedy Wisia mówi serio, a kiedy żartuje. Dawniej właśnie za to ją pokochał – za spokój, brak histerii i rozsądek. No i oczywiście za to, że była zaradna i miała ładną figurę.

Wisia była pewna jak mur, wierna i zimna jak kotwica okrętu. Ale teraz Buczyński kochał inną. Kochał namiętnie, grzesznie, słodko! Czas postawić kropkę nad „i” i zacząć nowe życie.

„Słuchaj, Wisia” – powiedział uroczyście, z nutą smutku. „Dziękuję ci za wszystko, ale odchodzę. Kocham inną, a ciebie już nie.”

„No niesamowite” – odparła. „Już mnie nie kocha, biedactwo! Moja mama kochała sąsiada, a tata kochał wódkę i domino. I jakoś żyliśmy. Patrz, jaka ze mnie wspaniała kobieta wyszła.”

Buczyński wiedział, że z Wisią nie wygra. Każde jej słowo jak młot. Cały jego zapał gdzieś wyparował, ochota na kłótnię zniknęła.

„Wisieńka, naprawdę jesteś wspaniała” – powiedział cierpko. „Ale kocham inną. Namiętnie, grzesznie, słodko. I do niej odchodzę, rozumiesz?”

„Inną? Kogo?” – zapytała. „Tę twoją Kasię Majewską?”

Buczyński się cofnął. Rzeczywiście, rok temu miał romans z Majewską, ale skąd Wisia o tym wiedziała?!

„Skąd ty ją…?” – zaczął, ale urwał. „Nieważne. Nie, nie Majewska.”

Wisia ziewnęła.

„To może Justyna Szymańska? Do niej się wybierałeś?”

Buczyńskiemu zrobiło się zimno. Szymańska też była jego kochanką, ale to już przeszłość. Jeśli Wisia wiedziała… Dlaczego milczała? No tak, twarda z niej baba, sekretu nie zdradzi.

„Nie ta” – odparł. „Nie Szymańska i nie Majewska. To zupełnie inna, cudowna kobieta, moje największe marzenie. Bez niej nie potrafię żyć i odchodzę. Nie próbuj mnie zatrzymywać!”

„No to chyba Monika” – stwierdziła żona. „Oj, Buczyński, Buczyński… tępak z ciebie. Jaki tam sekret – wszyscy wiedzą. Twoje największe marzenie to Monika Zielińska. Trzydzieści pięć lat, jedno dziecko, dwa poronienia… No nie?”

Buczyński złapał się za głowę. Trafiła w dziesiątkę! To właśnie z Moniką Zielińską miał romans.

„Ale jak?” – wyjąkał. „Kto ci powiedział? Szpiegowałaś mnie?”

„Proste, Buczyński” – odparła Wisia. „Skarbie, ja jestem ginekologiem z wieloletnim stażem. Ja zbadałam wszystkie kobiety w tym cholernym mieście, a ty poznałeś tylko część z nich. Wystarczy, że spojrzę, a wiem, że tam byłeś, cymbałku!”

Buczyński zebrał się w sobie.

„No dobrze, zgadłaś!” – powiedział twardo. „Niech będzie, że to Zielińska. To nic nie zmienia – odchodzę.”

„Głupi jesteś, Buczyński” – westchnęła. „Chociaż byś mnie spytał! A tak w ogóle – nic nadzwyczajnego w tej Zielińskiej nie widziałam, taka sobie baba, mówię ci jako lekarz. A historię choroby swojej wymarzonej kobiety znasz?”

„N-no nie…” – przyznał.

„No właśnie! Po pierwsze – natychmiast idź pod prysznic. Po drugie – jutro zadzwonię do Stefana, żeby przyjął cię w przychodni bez kolejki” – powiedziała Wisia. „A potem pogadamy. Wstyd – mąż ginekologa i nie może znaleźć sobie zdrowej baby!”

„No i co mam teraz zrobić?” – jęknął.

„Idę smażyć schabowe” – oświadczyła Wisia. „A ty się myj i rób, co chcesz. Jeśli potrzebujesz wymarzonej kobiety bez problemów zdrowotnych – zgłoś się, coś ci polecę…”