Powrót do dawnych czasów

**Powrót**

– Lenka! Gdzie jesteś? Lenka! – Kasia wpadła do domu, obrzuciła wzrokiem pusty pokój i wybiegła na ganek, stukając obcasami i trzaskając drzwiami. – Gdzie jej szukać? – Z rozpaczy i niecierpliwości tupnęła nogą.

Zza węgła domu wyłoniła się niewysoka dziewczyna z plastikową miską w rękach.

– No wreszcie. Krzyczę, krzyczę do ciebie… – Kasia zbiegła z ganku do przyjaciółki.

– Pranie wieszałam w ogrodzie. Co się stało? – Lena postawiła miskę na ganku.

– Stało się. – Kasia błysnęła piwnymi oczami spod gęstej czarnej grzywki.

Chciała pomęczyć przyjaciółkę, nie wyjawiać od razu nowiny, ale nie wytrzymała, wyrzuciła z siebie jednym tchem:

– Kuba wrócił.

– Naprawdę? – W oczach Leny niedowierzanie zmieniło się w radość, potem w zamęt i znów w wątpliwość.

– Nie kłamię. Widziałam go na własne oczy. Matka pewnie go nie puści, też za nim tęskniła.

– Chodźmy – powiedziała Lena, śmiejąc się, i pierwsza ruszyła z podwórka.

Słońce hojnie zalewało wieś ciepłym światłem, rzeka wił się wśród porośniętych brzegów, a cały świat był cudownie piękny. Ale Lena nie widziała nic wokół. Serce wybijało radośnie: „Kuba! Kuba!” w oczekiwaniu na długo wyczekiwane spotkanie z ukochanym.

– Patrz, tam jest! – Kasia chwyciła Lenę za rękę.

Ku nim szedł Jakub w mundurze. Zobaczył dziewczyny i ruszył biegiem.

Radość zalała serce Leny, zerwała się z miejsca i również pobiegła, wpadła w jego objęcia, przytuliła się całym drżącym ciałem.

Kasia stała z boku i zazdrośnie patrzyła na spotkanie zakochanych. Ona też lubiła Jakuba, ale on poza Leną nikogo nie widział. Skończył szkołę dwa lata wcześniej, został we wsi, by pomagać rodzicom. Gospodarstwo mieli duże, żyli ze sprzedaży plonów, mleka i mięsa. Rok później Jakuba wzięli do wojska.

„Co on w niej znalazł? Przecież ja jestem ładniejsza. Dlaczego wszystko zawsze jej?” – myślała zazdrośnie Kasia, nerwowo przygryzając wargi. Zdradzieckie łzy napłynęły do oczu. Uciekła do domu, rzuciła się na łóżko, wtuliła twarz w poduszkę i dała upust płaczowi.

– Co się stało? – z kuchni wyszła mama.

– Nic – burknęła Kasia.

– No, no. Zazdrość? Myślisz, że na twoje lata zabraknie kawalerów? Patrz, Leszek, wciąż się za tobą ogląda, dobrze zarabia, przystojny, dom ma.

– Mamo! – Kasia zaszlochała jeszcze głośniej. – Wyjadę. Zdam maturę i wyjadę. Do wojewódzkiego.

– Co ty wymyśliłaś. Czekają tam na ciebie? Nie, córko, gdzie się urodziło, tam się przydało. Wyjedziesz, a oni zostaną… – delikatnie zaczęła mama.

„O nie” – Kasia podniosła głowę z poduszki. – „Ja jestem ładniejsza, mam lepszą figurę. Lena urodzi i się rozleje. Muszę coś wymyślić. Najważniejsze, żeby nie zostawiać ich samych”. Łzy wyschły w jej oczach.

– No właśnie – mama skinęła z aprobatą i wróciła do kuchni.

Wkrótce przybiegła Lena. Kasia zobaczyła, jak szczęściem płoną jej oczy, i serce znów ścisnęła zazdrość. Zmusiła się do uśmiechu.

– Czemu tak szybko się rozstaliście? – Nie potrafiła ukryć złośliwości.

– Zaraz wszyscy krewni się zbiorą, będą świętować powrót. A wieczorem Kuba przyjdzie na potańcówkę. Och, Kasiu, jestem taka szczęśliwa! A ty czemu taka jesteś? – Lena nie rozumiała nastroju przyjaciółki.

– Nie będę wam przeszkadzać. I nie mam w czym iść na potańcówkę. Wiesz, że u mamy nie wyprosisz pieniędzy na nową sukienkę.

– Dam ci moją, tę, która ci się podobała. Przytyłam, jest mi za ciasna, a tobie będzie idealnie. Chodź do mnie, przymierzysz – zaproponowała Lena.

Kasia ledwo powstrzymała okrzyk radości. Kręciła się przed lustrem w pokoju Leny, podziwiając siebie. Sukienka leżała na niej jak ulana.

– Nie żal ci? – zawahała się.

– Ani trochę – lekko odparła Lena i przytuliła przyjaciółkę. – Bierz. A ja muszę przygotować kolację.

– Do wieczora! – Kasia cmoknęła ją w policzek i pobiegła do domu.

Wieczorem Lena zajechała po Kasię i razem poszły do klubu.

Zza okien murowanego budynku lało się jaskrawe światło, rozbrzmiewała muzyka. Na środku sali kilka dziewczyn już tańczyło. Dwóch chłopaków grało w bilard w kącie. Lena rozglądała się za Jakubem.

– Nie ma go. Chodźmy tańczyć. – Kasia weszła na środek sali, wesoło zakręciła się, uniosła ręce, nie zapominając zerkać na drzwi, czy Jakub nie idzie.

Kiedy skończyła się rytmiczna muzyka, wyszła na zewnątrz, wachlując rozgrzaną twarz. Początek czerwca, wieczory jeszcze chłodne. Kasia wzdrygnęła się z zimna. Z boku palił papierosa Leszek.

Długo wpatrywała się w gęstniejące zmierzchy, aż w końcu dostrzegła Jakuba. Poznała go po mundurze. Bez namysłu zeszła z ganku i podeszła do Leszka, objęła go za szyję. Jej jasna sukienka wyraźnie odcinała się w mroku.

– Co ty, Kasia? – zdziwił się Leszek.

Zamiast odpowiedzi Kasia nagle wpiła się w jego usta. Leszek się nie zawahał, przytulił dziewczynę. Gdy Kasia odepchnęła go i rozejrzała się, Jakub szybko oddalał się.

– Idź już! – warknęła na chłopaka i pobiegła do klubu.

Wszystko wyszło lepiej, niż planowała. Sukienka zagrała z Jakubem okrutny żart. Na pewno pomyślał, że to Lena całuje się z kimś. Nie będzie ślubu!

– Nie widziałaś Jakuba? – spytała Lena, gdy Kasia wróciła do sali.

– Widziałam. Postał w drzwiach i poszedł. Chodźmy tańczyć.

– Jak to „poszedł”? – Lena rzuciła się do wyjścia.

A Kasia, jakby nigdy nic, dołączyła do tańczących.

Lena dogoniła Jakuba tuż przed jego domem.

– ZaczekajLena spojrzała mu w oczy i nagle zrozumiała, że po latach bólu i nieporozumień wreszcie odnaleźli to, co zgubili – siebie nawzajem.