Powitaj gościa, mamo!

Jadwiga obudziła się późno. Nie miała się gdzie śpieszyć – na emeryturze była już od siedmiu lat, nikogo nie miała pod opieką. Mogła sobie poleżeć. Ale serce jakoś kołatało niespokojnie. Dlaczego? Przecież wszystko było w porządku. A jednak.

Wstała, doprowadziła się do ładu, postawiła czajnik na kuchence i wyjrzała przez okno. Nad domem naprzeciwko niebo płonęło karminową zorzą – za chwilę wyłoni się niskie, zimowe słońce. Więc po dwutygodniowej odwilży wreszcie przymroziło. „No to dobrze. Napiję się herbaty i pójdę do sklepu” – pomyślała Jadwiga i zdjęła z ognia wrzący czajnik.

Nalała herbatę do filiżanki i piła małymi łykami. Ciepło rozlało się po ciele. Niska, drobna, nawet po urodzeniu jedynego syna nie przytyła. A mąż był rosły. Nazywał ją czule „Jadwiśka”, „Jadzięśka”. Ale jego nie było już od dziesięciu lat.

Uniosła filiżankę, gdy nagle rozległ się ostry dzwonek do drzwi. Zaskoczona, drgnęła, herbata wylała się, parząc cienką, pokrytą brązowymi plamami skórę dłoni. Z bólu omal nie upuściła filiżanki. „No i zaczęło się. Przeczucie mnie nie oszukało. Co teraz?” Ledwie zdążyła pomyśleć, gdy dzwonek zabrzmiał ponownie, natarczywy i długi.

Jadwiga zdmuchnęła gorące miejsce na ręce i poszła otworzyć, mrucząc pod nosem: „Kogo znów licho przyniosło o tej porze?”. Nie od razu zrozumiała, że mężczyzna w pomiętych ubraniach to jej syn. „Jakże się zmienił” – westchnęła. Tomek pewnie też oniemiał na widok postarzałej matki.

— Witaj gościa, mamo — ocknął się nagle i uśmiechnął.

— Tomek? Ty? Czemu nie dałeś znać? Nie spodziewałam się… — Przytuliła się do jego piersi.

Objął ją niezdarnie jedną ręką.

Jadwiga wyczuła zapach drogi, nieświeżej odzieży i jeszcze coś, co zabiło w jej sercu niepokojem. Odsunęła się i przyjrzała synowi. Zauważyła niechlujną szczecinę na opuchniętej twarzy, nabrzmiałe worki pod zaczerwienionymi oczami.

— Jesteś sam? A gdzie Krysia, córka? — spytała.

— A mnie samemu nie ucieszyłaś się? — Tomek spojrzał gdzieś ponad jej głową.

— Zaskoczyłeś mnie. — Jadwiga cofnęła się, robiąc miejsce w przedpokoju. — Wejdź, rozbierz się, synku.

Tomek przekroczył próg, postawił na podłodze dużą sportową torbę i rozejrzał się po korytarzu.

— W domu. Nic się nie zmieniło.

— Przyjechałeś na urlop? W środku zimy? — Jadwiga nie spuszczała wzroku z torby.

— Później, mamo. Zmęczony jestem. — Zdjął kurtkę i powiesił na wieszaku.

— No tak, oczywiście. Herbata jeszcze gorąca — pospiesznie wróciła do kuchni i wyjęła z szafki starą filiżankę syna.

Tomek wszedł za nią, usiadł bokiem do stołu, szeroko rozstawiając nogi i zajmując niemal całą przestrzeń małej, czystej kuchenki. Jadwiga postawiła przed nim filiżankę.

— Może coś zjesz po drodze? Mam barszcz. Wczoraj ugotowałam, jakbym przeczuwała — zastygła w oczekiwaniu.

— Dawaj — rzucił niedbale Tomek. — Stęskniłem się za twoim barszczem. — Kąciki jego ust drgnęły w uśmiechu.

Jadwiga zawzięcie wyjęła garnek z lodówki. Podgrzała barszcz i postawiła dymiącą miskę przed synem, obok położyła ciężką łyżkę, którą lubił jeść ojciec, grubą kromkę chleba. Usiadła naprzeciw, podpierając głowę ręką.

— A coś mocniejszego do barszczu jest? — Tomek rzucił jej szybkie spojrzenie, mieszając łyżką.

— Nie trzymam — stwardniała nagle Jadwiga.

Patrzyła, jak syn je łapczywie, sapiąc z zadowolenia, jak kot wygrzewający się na słońcu.

— Jak Krysia? A córka, do której klasy chodzi? Dlaczego nie przyjechały z tobą?

Tomek jadł dalej, nie patrząc na nią, jakby nie słyszał.

Jadwiga i tak po jego wyglądzie zrozumiała, że syn pije. Żona nie wytrzymała i go wyrzuciła. A gdzie miał się podziać, jeśli nie do matki? Nigdzie indziej. Oczywiście, cieszyła się, że przyjechał. Jedyny syn. Ale niepokój nie ustępował, narastał w środku.

Syn odstawił pustą miskę. Jadwiga zerwała się z krzesła, nalała gorącej herbaty, podsunęła wazonik z cukierkami.

— Z Krysią się rozstaliśmy. Przyjechałem na stałe — Tomek nie podniósł wzroku.

— No nic. Odpoczniesz, znajdziesz pracę. Wszystko się ułoży — mamrotała Jadwiga, odnosząc naczynia do zlewu. Potem znów usiadła naprzeciw syna.

Tomek hałaśliwie popijał herbatę, patrząc gdzieś obok. W końcu odsunął filiżankę i wstał.

— Dobrze, mamo. Jestem zmęczony. Prześpię się, dobrze? Pogadamy później — powiedział i poszedł do pokoju.

Jadwiga myła naczynia i myślała, że serce jej nie oszukało, przeczuwało powrót syna. Zrozumiała, że z nim nie będzie łatwo. Gdy zajrzała do pokoju, Tomek leżał rozwalony na kanapie przed telewizorem. Usiadła obok.

— Opowiedziałbyś, co się stało? Mieszkanie im zostawiłeś? To mądrze, po męsku. Tu twój dom.

— Co tu opowiadać? Rozstaliśmy się i tyle — nie odwrócił głowy.

Jadwiga wpatrywała się w syna i nie poznawała go. Postarzał się, w oczach tkwił ból i pustka, czoło przecięła głęboka zmarszczka. Cały jakiś zgnieciony i zagubiony. Może po prostu zmęczony? Droga z Nowej Huty długa i nużąca. Sama nigdy nie zebrała się, by go odwiedzić – raz brakło pieniędzy, raz strach ją obleciał.

Przypomniała sobie, jak po studiach przyszedł i oznajmił, że wyjeżdża do Nowej Huty z kolegą. Budowali tam nową hutę, potrzebowali młodych specjalistów. Marzył o karierze, o zarobieniu pieniędzy. WkJadwiga zapadła w niespokojny sen, śniąc, że Tomek znów jest małym chłopcem, który śmieje się i biega po łące pełnej maku, a ona wie, że to tylko sen, z którego nigdy się nie obudzi.