Uncategorized

Potrzymajcie się, zamierzamy tu pomieszkać z dziesięć lat Teściowa chwilę milczała, po czym powiedziała: — Oj, Żeniu, Wala to kobieta z charakterem… Jak sobie coś wbije do głowy! Ale zrozum ją: chce Natalię wykształcić, dać jej porządne wykształcenie… — Za moje pieniądze? — Żenia zatrzymała się przed lustrem. Z lustra patrzyła na nią blada kobieta z potarganymi włosami. — Tamaro, niech ich pani zatrzyma. Niech wysiadają na najbliższej stacji i wracają. Nie wyjdę im na spotkanie. Mieszkania nie dam. — Ale jak ja mam ich zatrzymać? — lamentowała teściowa. — Już są w drodze. Wala wzięła kredyt na studia, nie mają nawet grosza na mieszkanie. Tyle nadziei pokładały w twojej pomocy. Żeniu, no wyrzuć lokatorów, co ci szkodzi? To przecież rodzina… — Rodzina? Tę twoją Natalię, siostrzenicę, widziałam dwa razy w życiu! Mam wyrzucić ludzi na bruk, pozbawić rodziców wsparcia, a córkę zajęć tylko dlatego, że twoja siostra tak postanowiła? W kieszeni zapiszczał komunikator. Żenia bez zdejmowania płaszcza wyciągnęła telefon. Wiadomość była od Walentyny, siostry teściowej. „Żeniu, cześć! Jesteśmy już w pociągu. Bilety mamy na 19:40, rano będziemy na Warszawie Centralnej. Odbierz nas z Natalką. Przypomnij adres swojej kawalerki, bo nie zapisaliśmy ostatnio. Gdzie odbierzemy klucze?” Żenia zamarła. Przeczytała wiadomość trzy razy, licząc, że to pomyłka. Jaka kawalerka? Jaka Natalia? — Mamo, czemu stoisz? — Krysia wyjrzała z korytarza. — Jestem głodna. — Zaraz, kotku — Żenia pogłaskała córkę po głowie, wpatrzona dalej w ekran. Wykręciła numer Walentyny. Odebrano natychmiast, w tle słychać było stukot kół i śmiech. — Halo, Żeniu! — głos ciotki trzeszczał od sztucznego entuzjazmu. — Dostałaś już wiadomość? Zrobiliśmy niespodziankę, żebyś nie musiała gotować, wszystko same załatwimy! — Walu, poczekaj, nie rozumiem! Gdzie jedziecie? — No gdzie? Do Warszawy! Natalia dostała się na studia, mówiłam ci wiosną. Bez stypendium, ale damy radę na płatnych. Spakowałyśmy rzeczy, jedziemy mieszkać w twojej kawalerce. — W mojej… w jakiej? — Żenia oparła się o ścianę. — W tej, którą od 6 lat wynajmuję? Walu, czyście wy na głowy pozamieniali? — Oj, daj spokój! — ton Walentyny zrobił się szorstki. — Sześć lat temu, kiedy odziedziczyłaś kawalerkę po babci, siedzieliśmy przy stole, pamiętasz? Powiedziałam wtedy: „Będzie gdzie Natalii mieszkać, jak na studia pójdzie”. I nic nie odpowiedziałaś! Czyli się zgodziłaś. Na to liczyłyśmy wszystkie te lata. — Milczałam, bo uznałam to za głupi żart! — prawie wykrzyczała Żenia. — Nikogo tam nie zamierzam wpuszczać. Tam mieszka rodzina z dzieckiem. Mamy umowę, płacą regularnie. Z tych pieniędzy utrzymuję rodziców-emerytów i opłacam zajęcia Krysi. O czym ty myślałaś, kupując bilety? — Myślałam, że jesteśmy rodziną! — warknęła Wala. — Albo warszawiacy już całkiem zapomnieli, co to sumienie? Chcesz zostawić siostrzenicę bez dachu nad głową? Zadzwoniłaś do męża? Wie, że chcesz wyrzucić rodzinę na bruk? — Mąż jest w delegacji pod Suwałkami — zasięg ma raz na ruski rok. A to jest moje mieszkanie, Walu. Moje. Rozumiesz? Kupione przez moją babcię, odziedziczone przeze mnie. Igor nie ma z nim nic wspólnego. — Ooo, widzę, że się już odzywasz! Natalia, słyszysz? Żona twojego stryja nie chce nas znać! Ale nic, jak przyjedziemy, wszystko się wyjaśni. Trudno, jutro się zobaczymy na peronie. W słuchawce zabrzmiały krótkie sygnały. Żenia osłupiała. — Krysia, idź do kuchni, w lodówce jest zapiekanka, podgrzej sobie sama — zawołała córkę i trzęsącymi się dłońmi ponownie zadzwoniła do teściowej. Tamara odebrała dopiero za którymś razem. — Tak, Żeniu, słucham. — Tamaro, wiedziała pani, że pani siostra z córką jadą do Warszawy z zamiarem zamieszkania w moim mieszkaniu? — No… coś wspominała… Myślałam, że się dogadałyście — jęknęła teściowa. — Z kim dogadałyśmy? Od sześciu lat wynajmuję mieszkanie. Połowę pieniędzy wysyłam rodzicom na leki. Chyba pani wie, jak ciężko im na emeryturze. Drugą połowę przeznaczam na zajęcia Krysi. Dlaczego im pani nie powiedziała, że to niemożliwe? — Nie krzycz na mnie — w głosie teściowej pojawiła się uraza. — Wcale tego nie chciałam. Radźcie sobie same. Tylko do Igora nie dzwoń, nie stresuj go, ma ważne sprawy, jest podenerwowany. Żenia rzuciła telefon na kanapę. Jej mąż zawsze starał się trzymać z dala od rodzinnych kłótni, ale gdy chodziło o jego matkę czy ciotkę, nagle stawał się zaskakująco uległy. — No wiesz, Żeniu, oni z prowincji, mają inne podejście do życia — mawiał często. — Czasem lepiej ustąpić… Próbowała się do niego dodzwonić. „Abonent jest poza zasięgiem”. Jasne. Gdy naprawdę trzeba, zawsze poza zasięgiem. *** Skandal był na cały dom. Walentyna dzwoniła już od piątej rano, żądając, by Żenia natychmiast po nie przyjechała. — Jesteśmy zmęczone, głodne! I zimno tu okropnie. Śpisz jeszcze? Wstawaj! Masz być za piętnaście minut! Ze snu Żenia nie od razu zrozumiała, z kim rozmawia. Zorientowawszy się, warknęła: — Dajcie mi spokój! Nigdzie nie pojadę! I do mojego mieszkania was nie wpuszczę. Dość! Mam dość. Po dziesiątym telefonie numer ciotki poleciał na czarną listę. Walentyna zaczęła dzwonić z telefonu córki, więc i ten musiała zablokować. Cały dzień męczyła ją potem teściowa: prosiła, namawiała, straszyła, że się obrazi i wszystko powie synowi… Wieczorem zjawił się Igor — mąż wrócił z delegacji bez uprzedzenia. — Żeniu, co się stało? — zapytał od progu. — Mama płacze, mówi, że wyrzuciłaś ciotkę na ulicę. Żenia, pocałowawszy i przytuliwszy męża, wyjaśniła: — Przyjechały bez ostrzeżenia. Zażądały, żebym wyrzuciła lokatorów i zamieszkała za darmo minimum na 5 lat. Igor, to poważne? Nie mają za grosz wstydu? Poza tym u twojej mamy już się pomieściły bardzo wygodnie. A ty czemu przyjechałeś? — Mama mnie poprosiła — westchnął mąż. — A ciotka cały telefon mi wydzwoniła… Żeniu, może jednak im ulegniemy? Do czasu, aż znajdą akademik… Żenia pokręciła głową: — Igor, akademika nie będzie. Nawet nie składały papierów, Wala była pewna, że już mają mieszkanie. MOJE! Widoczisz skalę bezczelności? Nie szukały żadnych opcji, po prostu jechały „do własnej kawalerki”. — Mama mówi, że obiecałaś sześć lat temu… — Milczałam wtedy na stypie po babci, Igor. Uznałam to za brednie, w ogóle mnie to nie ruszyło. — Wala tam szaleje. Twierdzi, że nie istniejemy już jako rodzina. Zresztą u mamy nie zostały — za daleko do uczelni. Przelałem ciotce dziesięć tysięcy, chyba coś wynajęły… — I dobrze! — Żenia klasnęła w stół. — To najlepsza wiadomość dzisiaj. Nawet nie będę się z tobą o te pieniądze kłócić. Dali sobie spokój. Igor westchnął ciężko i opuścił wzrok. — Żeniu, wynajęły pokój w jakiejś komunie. Wala twierdzi, że są karaluchy i pijani sąsiedzi. — Niech się przyzwyczajają. Chcesz mieszkać w stolicy, trzeba sobie radzić, a nie liczyć na mannę z nieba od rodziny, której się nie widziało latami i której nawet na urodziny się nie pamiętało. Żenia ruszyła do sypialni, mąż poszedł za nią. — Żeniu, głupio to wyszło! Wygląda, że rzeczywiście zostawiliśmy je na pastwę losu. A jak coś się stanie? Jak sąsiedzi będą agresywni? Napadną je? Naprawdę nie żal ci ciotki Wali? Żenia nagle stanęła i odpowiedziała ostro: — Igor, mam córkę, rodziców, za których odpowiadam. I mam mieszkanie, które moja babcia zapracowała ciężką pracą. Nie pozwolę nim rozporządzać, bo ktoś 600 km dalej uznał, że jemu się bardziej należy. Dlaczego mam się nad nimi litować? Powiedz mi! Mąż zamilkł, a Żenia dodała: — Jesz? Chodź, odgrzeję kolację. I zamykamy ten temat. Jak chcesz im pomagać — proszę, rób to ze swojej pensji. Ale mieszkanie wynajmuję, nikogo nie wyrzucę. Koniec tematu. — Dobrze. Masz rację. Pewnie też bym się nie ucieszył, gdyby twoi rodzice przyjechali do moich na działkę i powiedzieli: „Potrzymajcie się, zamieszkamy tu z dziesięć lat”. Po kolacji, gdy Igor wyszedł pod prysznic, Żenia ponownie sięgnęła po telefon. Była wiadomość od teściowej: „Żenia, tak nie można! Wala się rozchorowała ze stresu. Przywieź im chociaż coś do jedzenia, żeby miały na parę tygodni. Weź mięso, warzywa, owoce i czekoladowe cukierki. Kawę, herbatę, środki higieniczne, olej. Może jeszcze rybę, tylko nie puszki — Wala takich nie je. Adres: …” Żenia zablokowała także teściową. Niech sobie kilka dni posiedzi na czarnej liście. *** Noc minęła w miarę spokojnie — nikt nie dzwonił. Walentyna zjawiła się jednak rano — punkt 7 przyjechała. Żenia obudziła się od głośnego pukania do drzwi. Igor spał, więc otwierać musiała ona. Siostra teściowej od progu zaczęła pretensje: — Twoja cieplutka kołdra, wygodne łóżeczko a my z Natalią? Chcesz wiedzieć, jak spędziłyśmy noc? Okropnie, mówię ci! Karaluchy z sufitu, zimno, brud, lód na podłodze! Po jednej stronie całą noc ktoś śpiewał „Hej, sokoły”, po drugiej kłótnie na całe gardło. Masz w ogóle sumienie? Naprawdę pozwolisz bliskiej rodzinie tak mieszkać? Wiesz co, nie chcę się z tobą kłócić. Nie wyganiaj lokatorów? Nie musisz! Przeprowadzamy się z Natalią do ciebie! Macie trzy pokoje, jeden się znajdzie. Tylko większy, bo jest nas dwie! Zresztą potrzymamy się najwyżej 3-4 miesiące, może pół roku. A potem wracamy do siebie, jak córka się zaaklimatyzuje. Żenia zbaraniała. — Proszę natychmiast zapomnieć drogę do tego mieszkania! Skończmy z tymi relacjami póki czas. Mam zadzwonić po policję? Zrobię to bez wahania. Ale po co wam te kłopoty? Ciotka zarumieniła się ze wściekłości — Żenia aż poczuła strach. — Ty… Ty… żeby cię szlag trafił, paniuśka z Warszawy! Niech twoja córka całe życie sprząta szkoły bez wykształcenia! Jeszcze zobaczysz. Ziemia okrągła, a wszystko się odwraca! Przyjdzie czas, że ty będziesz mnie prosić o pomoc. Nie wybaczę ci tego nigdy! Żenia po prostu zamknęła drzwi. Walentyna pokrzyczała jeszcze na klatce, potem zniknęła. *** Awantura z Walentyną popsuła stosunki z teściową — Tamara przestała rozmawiać z synową. Igor dalej odwiedza mamę, czasem przywozi wnuczkę, ale teściowa już się do mieszkań syna nie wtrąca. Żenia nawet się z tego cieszy — problem mniej.