«Potrzebuję mężczyzny na weekend, nie na całe życie, mam już wszystko poukładane» – szczere wyznanie 52‑letniej kobietyJednak gdy w sobotnie popołudnie spotkała nieznajomego w kawiarni przy Placu Zbawiciela, poczuła, że może w końcu odkryje, czym naprawdę jest „tylko na weekend”.

Potrzebuję faceta na weekend, a nie na całe życie już mam wszystko poukładane tak otwarcie przyznała sobie 52letnia Irena, kiedy ostatnio rozmyślała przy kubku kawy w swoim mieszkaniu przy ul. Mokotowskiej w Warszawie.

Musimy zamieszkać razem. pytałem ją w żartobliwym tonie, a ona odpowiedziała: Po co? Jesteśmy dorośli ludzie. Właśnie dlatego nie rozumiem, po co. Gdybym w wieku trzydziestu lat usłyszała, że w pięćdziesiąt dwa będę odpytywać mężczyzn, którzy z zapałem próbują wprowadzić się do mojego mieszkania, pomyślałabym, że świat oszalał. W młodości było odwrotnie panowie bali się zobowiązań, wspólnego gospodarstwa i rozmów o przyszłości. Teraz sytuacja jest dziwna: po miesiącu spędzonym razem facet nagle zaczyna mieć pomysł na połączenie lodówek, budżetów, apartamentów, brudnych skarpet i reszty przyjemności wspólnego życia. Najzabawniejsze jest to, że żaden z nich nie potrafi jasno wyjaśnić, po co tobie, czyli mnie, ma służyć.

Nazywam się Irena, mam pięćdziesiąt dwa lata, rozwiodłam się piętnaście lat temu. Mam dorosłą córkę Kasię, własne mieszkanie, stałą pracę, przyjaciółki, dwa urlopy w roku i spokojne życie. Wieczorami mogę śćmigać lody prosto z pojemnika i pooglądać seriale do drugiej w nocy. Weekendami śpię do południa, zostawiam kubek na stole i nie słucham wykładów o bałaganie. Nie muszę gotować barszczu, jeśli nie mam na to ochoty. I najważniejsze nikt nie pyta mnie, co dzisiaj zjemy na kolację.

Problem w tym, że panowie traktują moją samodzielność jak chwilowy problem, który trzeba naprawić swoją obecnością. Najpierw chwalą mnie za niezależność, ciekawość i samowystarczalność. Po kilku tygodniach okazuje się, że ich podziw miał ukryty cel liczą się na to, że kiedyś wykorzystają tę niezależność na swoją korzyść.

Pierwszy niepokojący telefon przyszedł od Wojciecha. Wojciech miał pięćdziesiąt osiem lat, wyglądał przyzwoicie, opowiadał mądrze o podróżach i potrafił używać serwetek w restauracji co po pięćdziesiątce już jest nie lada zaletą. Spotykaliśmy się miesiąc. Kino, spacery, kawiarnie, wycieczki za miasto. Pewnego wieczoru odwrócił się i zapytał:

Słuchaj, mogłabyś przychodzić do mnie po pracy?

Po co?

No, żeby coś ugotować.

Co dokładnie?

Obiad.

Okazało się, że Wojciech miał dość życia w pojedynkę. Nie chodziło o samotność psychiczną, a o fizyczny brak jedzenia w lodówce, zimną kuchenkę, której nie da się zrobić barszczu bez pomocy, i pralkę, która nie działa sama. Zrozumiałam, że facet myśli o związku jak o zleceniu outsourcingu domowych usług.

Wojciechu, czemu sam nie gotujesz? spytałam.

Spojrzał na mnie, jakbym proponowała operację serca.

Bo jesteś kobietą.

To było genialne, krótkie, zwięzłe argument, który zamykał wszystkie wątpliwości o ile nie da się go przyjąć na poważnie.

Po Wojciechu pojawił się Szymon. Miał pięćdziesiąt pięć lat i uwielbiał narzekać na materialistyczne kobiety. To było jego ulubione hobby. Każda rozmowa wciągała się po siedmiu minutach w opowieść o tym, jak go próbują wykorzystać dla pieniędzy. Zabawne, że jeździł starym Fiatem, starszym niż niektórzy studenci, i liczył drobne przy kasie w supermarkecie.

Na szóstym spotkaniu Szymon zaprosił mnie do siebie:

Przyjdź w sobotę.

Dobrze.

Po drodze kup jedzenie.

Co?

Na kolację.

Chcesz, żebym przyniosła zakupy?

Tak.

A co ja masz zrobić?

Spotkam się z tobą.

Wciąż myślę, że Szymon był niedocenianym geniuszem wymyślił randkę, w której kobieta kupuje, przynosi, gotuje, a potem jeszcze dziękuje za zaproszenie. Nie każdy potrafi wymyślić coś takiego.

Szymonie, a pieniądze za zakupy?

Po co?

Co masz na myśli?

Przecież masz pracę.

Wtedy zrozumiałam, że słowo materialistyczny używa tylko wobec innych.

Po takich historiach zauważyłam pewien schemat. Mężczyźni lubią moje mieszkanie, porządek, jedzenie, czyste ręczniki, świeżą pościel i sprawny hydraulik. Lubią mój styl życia. Ale większość z nich jest przekonana, że po rozpoczęciu związku mam rozszerzyć swój serwis i zacząć obsługiwać także ich.

Najzabawniejszy był Wiktor. Od razu zaczynał rozmowę o wspólnym zamieszkaniu z takim entuzjazmem, jakby właśnie odkrył sposób na znaczne oszczędności.

Wyobraź sobie, jak opłacalnie można żyć razem.

Kiedy facet zaczyna od słowa opłacalnie, kobieta w moim wieku już chwyta kalkulator.

Co masz na myśli?

Jedna lodówka, jedno internet, jedną opłatę za media.

Dla kogo to opłacalne?

Dla nas.

Uśmiechnęłam się.

Wiktor, gdzie teraz mieszkasz?

W wynajmowanym mieszkaniu.

A ja?

W swoim własnym.

Nagle matematyka stała się ciekawsza.

Więc przestaniesz płacić czynsz, przeprowadzisz się do mnie, obniżysz koszty i będziesz szczęśliwy?

Tak.

A gdzie jest mój zysk?

Po tego pytania Wiktor zamilkł na dwie minuty. Widać było, że w jego głowie toczy się skomplikowany proces, którego nie udało mi się wyłuskać.

Najśmieszniejszy moment był z Gieniem. Miał sześćdziesiąt jeden lat, był przyzwoity, uprzejmy i bardzo zmęczony samotnością.

Ciężko mi samemu.

Skinęłam ze zrozumieniem.

A mnie jest lekko.

Geniusz? Nie, po prostu facet spodziewał się współczucia, solidarności, wspólnego smutku. Kiedy kobieta spokojnie mówi, że jej dobrze sama, system się zawiesza.

I wreszcie najważniejsze pytanie, które irytuje wielu panów:

Potrzebuję naprawdę faceta.

Ale nie po to, żeby prał mu koszule, prasował spodnie, gotował zupy w niedziele, szukał skarpet pod kanapą czy słuchał opowieści, dlaczego nie może sam umówić się do lekarza.

Potrzebuję go do rozmów, podróży, spacerów, teatru, wyjazdów, miłych wieczorów, bliskości, emocji, radości ale nie jako stałego lokatora w mojej kuchni.

Mężczyźni mocno reagują na taką postawę. Nazywają mnie egoistką, zepsutą, zbyt niezależną, mówią, że nie potrafię budować związków. Ale nikt nie potrafi wyjaśnić, dlaczego związek musi oznaczać dodatkową pracę dla kobiety. Dlaczego facet może mieć partnerkę, rozmówcę, kochankę, gospodynię i kucharkę w jednej osobie, a kobieta ma liczyć się jedynie z jego obecnością jako nagrodą?

Czasem wydaje mi się, że wielu panów po prostu nie zauważyło, jak zmienił się świat. Wciąż żyją zasadami sprzed trzydziestu lat, kiedy kobieta łatwiej zgadzała się na niewygodny związek niż na samotne życie. Dziś sytuacja jest odwrotna. My, kobiety w moim wieku, mamy pracę, mieszkanie, przyjaciół, dorosłe dzieci, spłacone kredyty, ustabilizowane życie. Kiedy pojawia się facet, pytam: czy moje życie stanie się lepsze?

Jeśli odpowiedź brzmi nie, po co mi to?

Dlatego mówię szczerze: potrzebuję faceta na weekendy. Na stałe już mam wszystko poukładane. I wiesz co jest najzabawniejsze? Za każdym razem, gdy mówię to zdanie, faceci się obrażają. A gdy się nad tym zastanowisz, to najuczciwszy komplement, jaki można dać relacji nie potrzebuję go, żeby przeżyć, ale chcę, żeby było mi z nim dobrze.

A mieszkać razem tylko po to, żeby ktoś miał darmowego kucharza, sprzątacza i administratora życia? Przepraszam, to ogłoszenie zamknęłam piętnaście lat temu i nie zamierzam go ponownie otwierać.

**Analiza psychologiczna**
Po pięćdziesiątce wiele kobiet staje w sytuacji, w której związek nie jest już koniecznością, a wyborem. Mają własne mieszkanie, dochód, sieć znajomości i doświadczenie małżeńskie. Dlatego pytanie przestaje brzmieć jak nie zostać sama? i staje się czy moje życie będzie lepsze z tą osobą?. Konflikt wynika z tego, że część mężczyzn wciąż postrzega wspólne życie jako naturalną wymianę: mężczyzna daje swoją obecność, kobieta opiekę i dom. Współczesne kobiety coraz częściej analizują realne korzyści i koszty. Gdy związek wymaga więcej zasobów niż przynosi przyjemności, motywacja do wspólnego zamieszkania spada.

Wniosek jest prosty: dzisiejsze relacje wśród dojrzałych osób coraz częściej opierają się na wzajemnym komforcie, a nie na wzajemnej potrzebie. Jeśli jedna strona zyskuje wygodę, a druga otrzymuje dodatkowy ciężar, taki układ rzadko przetrwa.