«Poszedł po kotlety, a znalazł miłość»

Stary sklep spożywczy na obrzeżach Lublina cieszył się uznaniem miejscowych: smaczne dania, uczciwe porcje, serdeczne sprzedawczynie. Bożena Nowak pracowała tam już piętnasty rok – najpierw przy wagach, potem jako kierowniczka działu. Wiedziała wszystko, pamiętała każdego – komu ile faszerowanej papryki, komu nie zapomnieć o kaszy gryczanej, a komu nalać hojnie, „od serca”.

Tego dnia wracała z zaplecza z tacą pełną galarety. Ledwo postawiła ją w witrynie, gdy wzrok przykuła znajoma postać – wysoki mężczyzna w wytartym płaszczu, ze smutkiem w oczach, stał przy ladzie i jakby kogoś szukał.

Bożena szybko podeszła:

– Jeśli szuka pan Asi, zachorowała. Wróci za tydzień. Dla pana jak zwykle – kotlety i żeberka?

Mężczyzna zdziwił się:

– Pani nawet pamięta, co zwykle biorę?

– Oczywiście. Pan jest naszym stałym klientem – zaróżowiła się Bożena.

Zmieszał się, ale nagle dodał cicho:

– Zawsze chciałem trafić do pani, Bożeno, a ciągle do Asi. Szkoda nawet.

– A skąd pan wie, jak mam na imię?

– Przecież ma pani na plakietce.

Z tyłu rozległ się zirytowany głos Zofii:

– Proszę pana! Nie blokować kolejki! Za panem już dziesięć osób!

Mężczyzna drgnął:

– Przepraszam. Domowe kotlety, proszę…

I już ciszej, patrząc prosto w oczy:

– Może kiedyś jakaś dobra kobieta zrobi mi prawdziwe domowe kotlety. Wybacz, Bożenko, nie masz pierścionka… jeśli nie jesteś zamężna – mogę cię odprowadzić po zmianie? Mieszkam tu, na wprost, sam.

Bożena ledwo skinęła głową i podała mu reklamówkę. W piersi łomotało serce – jak za młodych lat.

– To do wieczora – uśmiechnął się. – A ja, swoją drogą, jestem Jurek.

Cały dzień Bożena chodziła jak w transie. Nawet Zofia zauważyła:

– Bożenka, nie rozchorowałaś się? Policzki czerwone jak u dziewuchy na randce!

– Wszystko w porządku, Zosiu, po prostu mam świetny humor.

Po skończonej zmianie Bożena poprawiła szminkę, zawiązała szalik i wyszła ze sklepu. Jerzy już czekał.

– Pójdziemy się przejść? Może do kina?

Pogoda była błotnista, mokry śnieg lepił się do rzęs. Szli bulwarem, cicho rozmawiając, jakby znali się od stu lat. W pewnym momencie zaproponował:

– Bożeniu, chodź do mnie? Herbaty się napijemy, rozgrzejemy. Mieszkam przecież obok.

– No nie wiem… przecież się prawie nie znamy…

– Jak to nie znamy? Już rok cię podglądam. Przychodzę, podziwiam, jak pracujesz. Dobra jesteś, uczciwa. Dla babć miła, dla dzieci uprzejma. Wydaje mi się, że cię znam od dawna. A ty mnie – czy naprawdę nie poznajesz?

Uśmiechnęła się:

– Dobrze, Jurku. Chodźmy, bo rzeczywiście – przemokłam do nitki.

W jego mieszkaniu było skromnie, ale przytulnie. Zdjął z niej płaszcz, postawił buty do wyschnięcia, zaparzył herbatę z cytryną, wyciągnął ciastka.

Gdy na dworze rozszalała się prawdziwa zamieć, nagle zaproponował:

– Zostań. Ja sobie na kuchni pościelę. Gdzie teraz pójdziesz?

Bożena rozejrzała się – ciepło, spokój, a serce podpowiadało: nie uciekaj.

– Dobrze, zostanę…

Położyła się na kanapie, on – w kuchni. Ale obudzili się już razem – osobno spać się nie dało.

Gdy Asia wróciła po chorobie, od razu zobaczyła, jak Jerzy odprowadza Bożenę z pracy.

– Patrz, nie próżnowałaś! Ja tylko do szpitala – a ty już faceta zabrałaś! – śmiała się.

W rzeczywistości Asia cieszyła się. Bo szczęśliwa Bożena była jak słońce – jej blask ogrzewał wszystkich wokół. A prawdziwe szczęście widać z daleka. Nawet żeberka i kotlety tej sprzedawały się jakoś szybciej…