Postawił na swoim!

— Chcesz powiedzieć, że ten pies jest dla ciebie ważniejszy niż dzieci?! — wybuchnęła Katarzyna, ścierając z płytek kolejną kałużę tego dnia.

Dywan w kuchni dawno zniknął. Gdy stało się jasne, że nawet sklepowe środki są bezsilne wobec upartego nawyku znaczenia terenu, Katarzyna po prostu go zwinęła i wyniosła na śmietnik.

Ale nie chodziło tylko o dywan. Mąż otworzył puszkę groszku, wysypał zawartość do miski i zostawił – zarówno puszkę, jak i brudną miskę w zlewie. Na stole – okruszki, kubek z resztkami kawy i otwarty słoik dżemu z wbita łyżką. Na podłodze – strzępy syntetycznego wypełnienia i pozostałości pluszowego dinozaura.

A sprzątać, oczywiście, miała Katarzyna.

— Nie krzycz tak — cicho powiedział Tomasz, grzebiąc w lodówce. — To tylko pies. Jeszcze się nie przyzwyczaił.

Katarzyna wyprostowała się. W jej spojrzeniu malowało się podrażnienie, które kumulowało się od tygodni. Zmrużyła oczy i wcisnęła mężowi mokrą ścierkę w dłoń.

— Świetnie. Więc sam po nim sprzątaj. Przypomnę, że to tylko pies, a ja jestem tylko twoją żoną. Tylko matką twoich dzieci. I my, tylko twoja rodzina, już dusimy się od jego znaczeń i smrodu!

Rozwścieczona kopnęła syntetyk i ruszyła w stronę sypialni, omijając sprawcę całego zamieszania. Burek, wielki, szary, ze smutnymi oczami, siedział w drzwiach i patrzył. Nie skomlał, nie chował się. Jakby wcale nie czuł się winny.

Przypomniała sobie, jak to się zaczęło…

…Dwa miesiące temu Tomasz wrócił do domu z tą kudłatą kulą problemów.

— Jacek wyjeżdża. Na długo — zaczął mąż. — Mówi, że zabrać psa nie ma opcji, za dużo zachodu. A ja pomyślałem… Burek potrzebuje rodziny. I dzieciom dobrze zrobi. Nauczą się opiekować, kochać. To wspaniałe.

Tomasz wtedy uśmiechał się, jakby właśnie uratował świat. Tymczasem Katarzyna czuła zupełnie odwrotnie. Jakby mąż adoptował kogoś bez jej zgody.

— Dobrze. Załóżmy, że zostanie z nami. Ale kto będzie go wyprowadzał, karmił, sprzątał po nim? — Kobieta już wiedziała, do czego to zmierza.
— Razem. Jesteśmy rodziną. Tylko z tymi spacerami kłopot… Ty wracasz wcześniej z pracy. Weźmiesz to na siebie?

Katarzyna westchnęła ciężko, ale skinęła głową. Przeczuwała, że nic nie pójdzie zgodnie z planem, ale wyjścia nie było. Pozostawało mieć nadzieję, że intuicja ją myli.

Niestety, obawy się potwierdziły…

Katarzyna starała się. Kupiła zabawki i miseczki na podwyższeniu, wieczorami oglądała filmiki o tresurze. Burek w odpowiedzi demonstratywnie obrażał się ogonem. I to w każdym możliwym znaczeniu. Jego panem był Tomasz. Resztę traktował jak niechciany dodatek do niego.

W pierwsze dwa tygodnie Burek zdarł tapetę w korytarzu, pogryzł podłokietnik fotela, podarł wszystkie poduszki na kuchennych krzesłach. A ile min zostawił po całym domu…

Jeśli początkowo Tomasz choć rano wychodził z Burkiem, wkrótce wszystkie obowiązki spadły na Katarzynę. Teraz to ona czesała, myła łapy, karmiła, poila… Mąż tylko dokładał sobie problemów.

I teraz po prostu wszedł cicho, zgasił światło i położył się plecami do niej. Układał się do snu. Tak, pewnie kałużę posprzątał. Nawet słyszała odgłos odkurzacza. Ale Katarzyna była gotowa się założyć: na stole i w zlewie panuje ten sam bałagan.

A co najważniejsze – jutro zacznie się od nowa.

— Posłuchaj, Tomasz — nie wytrzymała i odwróciła się w jego stronę. — Odkąd przyprowadziłeś Burka, ja nie żyję. Ja walczę o przetrwanie.

Mąż nawet nie drgnął. Udawał, że śpi, choć Katarzyna była pewna – słyszy.

— Wyprowadzam go rano, bo ty jeszcze śpisz. Wyprowadzam w południe, w czasie mojej przerwy obiadowej. Wyprowadzam wieczorem, bo wracam wcześniej. Zbieram sierść. Zmieniam wodę. Robię wszystko, co powinieneś robić ty. A w zamian słyszę twoje narzekanie i jego warczenie. I co? Uważasz, że to normalne?

Tomasz westchnął. Nie miał odpowiedzi. Cały ciężar spadł na Katarzynę. Dzieci, oczywiście, pierwsze trzy dni były zachwycone, ale teraz w najlepszym razie głaskały Burka mimochodem.

— Przesadzasz. Nie jest aż taki trudny.

Katarzyna zacisnęła usta, czując, że zderza się z kolejną ścianą. Ale tym razem nie zamierzała odpuszczać ani jej omijać.

— Wiesz co? Mnie to już wystarczy — powiedziała. — Wybieraj. Albo ja, albo pies.

Mąż przewrócił się na plecy, złożył dłonie na brzuchu, z filozoficzną miną wpatrując się w sufit. Po czym wstał i zaczął zbierać rzeczy.

Katarzyna w milczeniu patrzyła, jak zakłada kurtkę i bierze smycz.

— Nie porzucam przyjaciół. Jedziemy na działkę. Poczekamy, aż ochłoniesz — cicho wyjaśnił Tomasz już w drzwiach.

Nie zatrzymała go. Tylko śledziła wzrokiem jego plecy. Te same, które kiedyś głaskała przed snem. Teraz to były plecy obcego człowieka. I obcy pies.

Drzwi zamknęły się z cichym kliknięciem. Najpierw Katarzyna prychnęła. Przez dwadzieścia lat małżeństwa nigdy by nie pomyślała, że ma u boku tak zasadniczego mężczyznę. Przyjaciół, znaczy, nie porzuca. A rodzinę – można?

Potem w głowie zrobiło się dziwnie cicho. Nie będzie już musiała ustawiać budzika na wcześniejszy spacer. Nie będzie myć misek przed snem. Nie będzie patrzeć pod nogi rano.

Było jakoś gorzko i lekko jednocześnie.

…Minęły prawie trzy miesiące. Czasem Katarzyna łapała się na tym, że oddycha pełną piersią. Nie tylko dlatego, że zniknął zapach psiej sierści, chociaż i to też. Po prostu stało się lżej. Jakby z mieszkania wyniósł się nie tylko Burek, ale też to duszące uczucie oczekiwania. Katarzyna przestała czekać, że Tomasz zacznie słuchać jej zdania albo chociaż po sobie posprząta.

Dzieci tęskniły za ojcem, ale były na tyle duże, żeby nie robić z tego dramatu. Z czasem nawet zaczęły się przyzwyczajać.

—— Mam, wiesz co? Chyba w końcu zrozumiałam, że czasem trzeba postawić na siebie — powiedziała córka, nalewając mate herbaty, a Katarzyna uśmiechnęła się, bo w tych słowach usłyszała echo własnych myśli.