Posprzątałem cały dom, założyłem odświętne ubranie, pięknie nakryłem stół, lecz nikt się nie zjawił. Jednak na córkę i zięcia czekałem aż do ostatniej chwili.

Kiedy miałem sześćdziesiąt lat, a Barbara była jeszcze małą dziewczyną, śmierć mojej żony przewróciła nasze życie do góry nogami. Na cmentarzu przy krzyżu na Powązkach przysięgałem jej wtedy z całego serca, że zrobię wszystko, aby nasza córka wyrosła na dobrego człowieka i żeby nigdy nie zabrakło jej ojcowskiej miłości.
Barbara, moja Basia, dojrzewała szybciej niż inne dziewczynki ze Starego Miasta. Lubiła się uczyć, pomagała mi sprzątać, gotowała jak jej mama bigos, pierogi, zupa ogórkowa. Mówiłem wtedy, że ma magię rąk po matce.
Czas płynął, z małej Basi stała się studentką na Uniwersytecie Warszawskim. Nauka zaczęła iść jej gorzej, ale nie miałem serca się złościć, bo pracowała dorywczo w piekarni, żebym nie musiał się o nią martwić, a do tego wciąż pomagała mi w domu.
Na ostatnim roku studiów Basia przyprowadziła Michała. Po raz pierwszy zobaczyłem w jej oczach coś nowego szczęście i odwagę. Michał wydawał się w porządku, przyniósł żurawinówkę na powitanie, przedstawił się grzecznie. Ich ślub był skromny, trochę śmiechu, trochę łez i decyzja, że zamieszkają ze mną na Bielanach.
Myślałem, że będzie dobrze. A jednak po ślubie wszystko zaczęło się zmieniać. Michał był coraz ostrzejszy, często podnosił na mnie głos, wracał zły z pracy, rzucał uwagi. W moim własnym domu czułem się coraz bardziej obco.
Kiedy Basia zasugerowała, żebyśmy sprzedali mój dwupokojowy domek na przedmieściach i kupili większe mieszkanie w centrum Warszawy, postawiłem warunek: akt własności na mnie. Michał zaczął krzyczeć, że nie mam do niego zaufania i że ograniczam jego rodzinne prawa. Szczerze, nie wytrzymałem już: „Chcę mieć pewność, że za parę lat, kiedy będę stary, nikt nie wyrzuci mnie na bruk. Po mojej śmierci mieszkanie będzie wasze dziś nie oddam”.
Kłótnia była głośna, bolesna. Dwa dni później Basia i Michał spakowali torby, cisnęli mi w twarz kilka gorzkich słów i wynajęli kawalerkę na Pradze. Od tego dnia nie dzwonili. Cisza, jakby zapadli się pod ziemię.
Nadzieja jednak nie gasła. Zbliżały się moje 60. urodziny. W sercu wciąż wierzyłem, że choćby z przekory, Basia wpadnie z kwiatami, uśmiechem i może z ciastem upieczonym własnoręcznie.
Od rana wysprzątałem mieszkanie, ugotowałem jej ulubione kluski leniwe z cukrem. Ubrałem się w świeżą koszulę, usiadłem przy stole i czekałem. Patrzyłem przez okno, wypatrując znajomej sylwetki, aż Warszawa skryła się pod wieczornym deszczem. Czekałem. Kawa ostygła, kluski wyschły, a ja w końcu poszedłem spać, zostawiając wszystko na stole. Płakałem nad zdjęciem żony, szeptałem do niej o naszej Basi. Nie pamiętam, kiedy zasnąłem pogruchotany, z nadzieją jak w starym filmie, że może jeszcze usłyszę „Wszystkiego najlepszego, tato”…
Czyżby moja córka naprawdę aż tak się na mnie obraziła, że nawet nie potrafiła zadzwonić z życzeniami? Albo, nie daj Boże, coś się stało? Nigdy bym nie pomyślał, że Basia moja Basia może tak bardzo zapomnieć o swoim starym ojcu…