Porzucona lalka: Tajemnice zapomnianego dzieciństwa

Jadwiga Kowalska weszła do klatki schodowej, w której mieszkała rodzina jej syna, pełna radosnego podniecenia. Jakie zdumienie i zachwyt wywoła jej nagłe pojawienie się, a konkretnie prezent dla ukochanej, małej buseńki, wnuczki. W ramionach trzymała półmetrowe pudełko, oplecione krzyżowo różową satynową wstążką, przyozdobione puszystą kokardą.

Jadwiga nie szczędziła ani sił, ani czasu, ani pieniędzy na ten upominek. Rozkręciła całą operację specjalną! Pojechała do Krakowa, do mistrza specjalizującego się w renowacji starych lalek, uszyła własnoręcznie cudowne niebieskie sukieneczki i czapeczkę, a w zestawie dodała filcowy płaszczyk, wełniane kołnierzyki, rękawiczki, delikatny koronkowy pasek i kolejny wzorzysty kostium. To była dokładnie ta lalka, którą w szóstych latach życia, jako biedna ośmioletnia dziewczynka, dostała na urodziny. Jedyna piękna zabawka ile radości i niezapomnianych emocji przyniosła małej Natalii! Jadwiga postanowiła przywrócić jej drugie życie. Bo te nowoczesne lalki to same puste, bezduszne maski, a tutaj

O rany! wykrzyknęła synowa, gdzie pan taką rzadkość wykopała?

To moja pierwsza i jedyna lalka! odpowiedziała Jadwiga, nie zauważając zdziwienia w oczach synowej. Pojechałam po nią do siostry, mieszkającej w małej wsi; leżała w domu rodziców. Wszyscy mieliśmy chłopców, więc nie było nikogo, kto mógłby ją przynieść. Leżała latami w pudełku z połamanym nóżkiem A ja płakałam, gdy nóżka się złamała! Z biegiem czasu stała się zupełnie inna A teraz patrzcie jak nowa, nawet lepsza! Renowator czary zdziałał!

Babciu, podaj, podaj! skakała niecierpliwie wnuczka, podczas gdy dorośli przyglądali się lalce.

Podoba się?

Piękna ale jakie to sukieneczki ja też taką chcę!

Może uszyję ci taką i będą prawie takie same?

Ojej, mamo, kto dziś nosi takie wyraźnie radzieckie ubrania? wtrącił się syn Szymon.

Cicho, tato! Chcę, chcę! zachwycała się pięcioletnia Bogna.

Będzie twoja, moja mała gwiazdko, wszystkiego ci dam! zapewniła babcia. A tak w ogóle ma na imię Natalko.

Beeeee! znów protestowała dziewczynka. Złe imię! Będą ją tak wołać Ja nazwę ją Chelsea!

Ale, cóż! wykrzyknęła babcia. Tak nazywa się pies!

Nie, będzie Chelsea, tak jak z kreskówki! podskoczyła Bogna, pogłaszczając lalki twarz. Oczy Chelsea zamigotały niebieskim blaskiem. Patrzcie!

Szwagierka, w odróżnieniu od synowej, wyraziła szczere zachwycenie:

Miałam kiedyś prawie taką w dzieciństwie! Tylko ciało było miękkie, wypełnione. Ale cóż za urok! Bogna, daj mi ją na chwilę

Dziewczynka niechętnie podała lalkę drugiej babci i bacznie obserwowała, jak obracają prezent.

Ależ piękność! kontynuowała szwagierka. Spójrzcie na rumieniec i te jasne oczka! Jaki otwarty i wzruszający wzrok! A ubranko tak starannie uszyte, przypomina mi moje własne niebieskie sukienki z dzieciństwa!

Szyłam według radzieckich wzorów wyjaśniła Jadwiga, lekko się rumieniąc.

Co? Ty sama? I resztę ubrań też? Niesamowita robota! No nieźle, Jadka, prawdziwa mistrzyni! dodała szwagierka, przeczepiając swoje wąsy w rytualny gest.

Jadwiga, nieprzyzwyczajona do takiego uznania, machnęła ręką, a na jej policzkach pojawiły się rubinowe plamki, nie mniej wyraziste niż u NatalkiChelsea.

Oczy szwagierki znów zabłysły zachwytem, jakby cofnęły się w młodość. Przypominając dziecko zapał, podeszła, by zrobić mały psikus:

Zobaczmy, co ta lalka potrafi! No, Natalko, czyli Chelsea, Boże daj

Szwagierka przycisnęła lalkę do brzucha, a ona wydała dziecięcy, elektroniczny głos: Mama!

Młodsze pokolenie czyli rodzice dziewczynki spojrzało na siebie z ironicznym uśmiechem. Łzy wzruszenia wzbiegły się do oczu Jadwigi, przywołując wspomnienia dzieciństwa. Szwagierka zakrzyknęła coś niejasnego, a szwagierka rozpromieniała się nieodpowiednim dla swego wieku uśmiechem, jakby była wody z kranu.

Dajcie, proszę, lalka! wołała Bogna, przyciągając lalkę do siebie. Odłóżcie na sekundę, zaraz wrócę! odwróciła się szwagierka, stawiając lalkę na podłodze i nucąc: Top, top, topie, mały chodzi Idzie! Idzie!

Mamo, zachichotał Szymon, nie sądzę, że to coś takiego zachwyca współczesne dzieci.

Dużo wiesz! Ja w dzieciństwie byłam gotowa oddać duszę za taką lalkę. Albo zjeść kilogram gotowanej buraczki fuj, jaka to obrzydliwość Nie lalka, a marzenie, nie dla współczesnych. podsumowała Jadwiga, podając zabawkę wnuczce. Najlepszy prezent w ten dzień był od ciebie!

Och, niech tak będzie zawstydziła się Jadwiga, przechodząc do stołu. Jej wzrok niechcący wpadł na Bognę, która zaglądała pod sukienkę lalki, szukając maleńkiego guzika. Mama! Mama! rozlegało się nieprzerwanie.

Bognio, kochanie, nie rozkruszaj już guzika, żeby nie odkrywać, jak to wszystko działa, dobra? Guzik też został odrestaurowany tłumaczyła ona synowej, czas wszystko niszczy.

Synowa myślała, że starzy zawsze tak robią wyciągają coś ze skrzyni, potem drapią po stercie, nerwy się piętrzą.

Bognio, słyszałaś babcię? pytała córkę, udając niepokojąco.

Aaa.

Dorośli wciągnęli się w swoje rozmowy. Wzniesiono pierwsze toast za solenizantkę. Bognia ciągle przeskakiwała do stołu, potem wracała do nowych zabawek, jednocześnie oglądając kreskówki. Lalka, już rozebrana, leżała na podłodze obok niej położył się kot i zaczynał pieścić białe, starannie ułożone włosy lalki. Jadwiga siedziała przy oknie i nie zauważyła, co się dzieje z NatalkąChelsea. Reszta gości o lalce zapomniała.

A gdzie nasz starszy wnuk, Andrzej? nagle zauważyła Jadwiga.

Na dworze z kolegami, odpowiedział syn. mu nie przychodzi się z nami, ma własne przygody.

A już go pogratulowano?

Oczywiście. Podniosłem mu uszy pięć razy, po liczbie lat, a potem, krzycząc, podarowałem kredki i kolorowankę.

Jak można ciągnąć dziecko za uszy! wściekła się szwagierka.

Ale to w żart, kochanie wtrąciła się synowa, przypominając dawne urazy, kiedy starsza siostra ciągnęła mnie za warkocze, ty nie przejmowałaś się.

Szwagier odłożył kieliszek, przewrócił oczy w sufit i po westchnieniu położył rękę na krześle żony.

Nie kombinuj. Kłóciliście się, nie lubiliście się, ale ja was rozstałam, kiedy widziałam. Te rany z dzieciństwa narzekała szwagierka Jadwidze, bo tak wszystko było, że ojciec nigdy nie podniósł ręki, a ja mogłam go tylko chwycić ręcznikiem!

Nie, bije się, pamiętam. Ola była twoją ulubienicą, a ja nalegała synowa.

Lepiej pamiętaj prawdziwe, a nie wymyślone historie! Ile ci daliśmy, nieczuła!

Nie mówię, że nie dali, ale Oli więcej. Kupiłaś jej mieszkanie.

No tak… Kupiliśmy, a tobie opłaciliśmy studia i wspieraliśmy cię do dwudziestu dwóch lat! Ola sama się wyplaciła, pracowała od drugiego roku, a my po prostu pomogliśmy.

Synowa napinała wargi, chciała coś powiedzieć, ale Jadwiga, czując zapach spalonego, postanowiła rozluźnić atmosferę:

Mówiłam wam, że mam papugę? Wyobraźcie sobie, wstałam dziś rano na balkon, a ona siedzi na drzwiach szafy i mówi: cześć, piękna!

Wszyscy, oprócz wkurzonej synowej, wybuchli śmiechem przy talerzach. Szwagier zasugerował, że to najpewniej sąsiadka.

Sprawdziłem wszystkie, kto otwierał drzwi, nikt nie wie! Ciocia Małgorzata, nasza sąsiadka z podwórka, dała mi swoją starą klatkę, kiedy trzymała papugę. Nazwaliśmy go Piotrem. Piękny, żółtoczerwony, duży Za mała dla niego klatka

Nagle twarz Jadwigi wykrzywiła się przerażeniem. Wszyscy spojrzeli, gdzie patrzyła.

Ach, co ty robisz, gwiazdko! zakrzyknęła i podniosła stół, Nie wolno! Zdejmij te kredki, natychmiast!

Bognia podniosła oczy pełne niewinności. Trzymała NatalkęChelsea jedną ręką, a w drugiej czerwony kreślak, którym dopinała lalkę rumieńcem.

Ałaaa! zerwał jej papież, który siedział najbliżej dziewczynki. Po co psujesz lalkę? Babcia będzie płakać, a Chelsea też, patrz jak smutna!

Och, Bognio, Bognio wymamrotała szwagierka, patrząc przestraszona na Jadwigę. Wygląda, jakby była na pogrzebie.

Dziewczynka zaczęła płakać i rzuciła lalkę, biegnąc do mamy. Szymon podniósł lalkę, wyrażając ubolewanie.

Może się umyje?

Spróbuj w wannie z mydłem, ale nie moknij włosy doradziła teściowa, kładąc rękę na szwagierce i ściskając współczująco.

Dziecko nie docenia, wszystko jest teraz takie, co zrobić? Nie przejmuj się, Jadzia. To tylko zabawka

Nie, to nie tylko wyszeptała Jadwiga. Chwilę wyjdę, pomogę Szymonowi.

Szymon wrócił pierwszy. Za nim, po uspokojeniu, pojawiła się Jadwiga, trzymając lalkę jak żywą istotę. Wszyscy patrzyli w milczeniu, jak podnosi niebieską sukienkę, siada na kanapę i ubiera lalkę. Na policzkach NatalkiChelsea pozostały ślady kresek kredką. Następnie wygładziła włosy i uśmiechnęła się do wnuczki.

Podejdź, Bognio. Chcę ci coś opowiedzieć. Nie bój się, babcia nie będzie cię karcić.

Dziewczynka niepewnie podeszła, a Jadwiga usiadła na jednym kolanie, a na drugim wciąż siedziała niebieska lalka.

Kiedy byłam mała, nieco starsza od ciebie, prawie nie miałam zabawek i ubrań, wszystko pożyczałam od starszych sióstr miałam ich trzy. Miałem też brata, który pracował w kołchozie, zanim go powołano do wojska. Nazywał się Krzysztof. Żyliśmy skromnie mama sama utrzymywała nas. Mój tata zmarł, kiedy nie miał jeszcze roku. Na urodziny mama dawała nam bułkę za sześć groszy taki był prezent, bo nie było pieniędzy. Najmłodsze dostawało resztki, ale nie narzekałam, rozumiałam sytuację. Mama robiła wszystko, co mogła, a ja od pięciu lat pomagałam w domu, pasąc kaczki.

Wtedy, w drugim roku służby Krzysztofa, było nam bardzo ciężko. Wiosną w sklepie przy kościelnym przynieśli jakieś zabawki, wśród nich była piękna lalka! Każdego dnia biegałyśmy do sklepu tylko po to, by podziwiać tę lalkę. Nikt jej nie kupował, była za droga. Nazwałyśmy ją Natalką.

Jadwiga zrobić pauzę, spojrzała na lalkę. Bognia zrozumiała, niecierpliwie czekając.

Co dalej?

Krzysztof wrócił dzień przed moimi ósmymi urodzinami. Mama upiekła ciasto z czereśni i truskawk, goście przyszli. Do naszego podwórka wpadła grupa dziewczyn i krzyknęła:

Jadzia, Jadzia, twój brat przyniósł ci Natalkę! Jesteś szczęśliwa! Daj się pobawić!

Zamarłam, nie mogłam uwierzyć Nigdy nie miałam nowych zabawek, a tu lalka! To była moja najpiękniejsza marzenie! Nie mogłam w to uwierzyć! Brat podszedł, ukrył coś za plecami, pocałował mnie w policzki i rzekł:

Wszystkiego najlepszego! To dla ciebie, kochana siostrzyczko!

Wyszedł zI tak NatalkęChelsea, odzyskaną z miłości i wspomnień, postawiłam na półce jako najcenniejszy skarb rodzinnego domu.