– Porządna kobieta, co byśmy bez niej zrobili? – A ty jej tylko dwa tysiące miesięcznie płacisz. – H…

Dobra kobieta z tej Iwony. Co byśmy bez niej zrobili?
A ty jej tylko dwa tysiące złotych miesięcznie płacisz.
Halino, przecież przepisaliśmy na nią mieszkanie.

Czesław podniósł się wolno z łóżka i powłóczyście przeszedł do sąsiedniego pokoju. W miękkim świetle nocnej lampki spojrzał przymrużonymi oczami na swoją żonę.

Przysiadł koło niej, nasłuchując. Chyba wszystko dobrze.

Wstał, powlókł się do kuchni. Otworzył kefir, zajrzał do łazienki, a potem wrócił do swojego pokoju.

Położył się na łóżko. Sen nie chciał przyjść:

Nam z Haliną już po dziewięćdziesiąt. Ileśmy już przeżyli? Niedługo i do Pana Boga, a nikt przy nas

Córki, Kingi już nie ma, nie dożyła nawet sześćdziesiątki.

Syna, Adama, też już nie ma. Bywało, zabawiał się Wnuczka, Jagoda, od dwudziestu lat w Niemczech. O dziadkach nawet nie wspomina. Ma już pewnie dorosłe dzieci…

Nie pamiętał nawet, kiedy zasnął.

Przebudził go dotyk dłoni:

Czesiu, wszystko dobrze? usłyszał cichy głos.

Otworzył oczy. Nad nim pochylała się żona.

Co się dzieje, Halinko?

Patrzę, że leżysz tak bez ruchu.

Żyję jeszcze! Idź spać!

Rozległy się szurające kroki. Kliknął włącznik w kuchni.

Halina Zawadzka napiła się wody, weszła do łazienki i wróciła do swojej sypialni. Położyła się na łóżku:

Tak to kiedyś się obudzę, a jego już nie będzie. I co ja wtedy? A może mnie zabraknie pierwszej.

Czesław już nawet nasze stypy zamówił. Nigdy bym nie pomyślała, że to się da zorganizować wcześniej. Ale z drugiej strony dobrze, bo kto by się tym zajął?

Wnuczka całkiem o nas zapomniała. Tylko sąsiadka Iwona czasem zagląda. Ma klucz do mieszkania. Dziadek oddaje jej po tysiąc z naszej emerytury. Kupuje najpotrzebniejsze rzeczy. Na czwarte piętro sami już nie schodzimy.

Czesław otworzył oczy. Przez okno zaglądało poranne, jasne słońce. Wyszedł na balkon, spojrzał na zieloną koronę dzikiej czereśni. Uśmiechnął się:

Dożyliśmy lata!

Poszedł do żony. Siedziała zamyślona na łóżku.

Halinko, nie smuć się tak! Chodź, coś ci pokażę.

Oj, siły już nie mam westchnęła cicho, z trudem podnosząc się z łóżka. Co ty wymyśliłeś znowu?

Chodź, pomogę ci!

Podtrzymując ją za ramiona, doprowadził żonę do balkonu.

Popatrz czereśnia zielona! Sama mówiłaś, że nie doczekamy lata. A jednak!

Rzeczywiście! I słońce świeci.

Usiedli razem na ławeczce na balkonie.

Pamiętasz, jak pierwszy raz zaprosiłem cię do kina? Jeszcze w liceum. Tego dnia czereśnia też się tak zieleniła.

Tego się nie zapomina. Ile lat to już temu?

Siedemdziesiąt z hakiem Siedemdziesiąt pięć.

Długo siedzieli, wspominając młodość. Na starość pamięć zawodzi, często się zapomina, co się wczoraj robiło, ale młodość pozostaje na zawsze.

Gadałybyśmy i gadały Halina powoli wstała. A śniadanie jeszcze przed nami.

Halinko, zrób dobrą herbatę! Mam już dosyć tej ziołowej.

Nam już nie wolno.

Chociaż słabą, i dodaj łyżeczkę cukru.

Czesław pił cienką, słodką herbatę i zjadł kanapkę z białym serem, wspominając czasy, gdy na śniadanie był mocny, słodki napój i jeszcze racuchy albo pączki.

Wpadła Iwona. Uśmiechnęła się serdecznie:

Jak się macie?

A jak może się mieć para dziewięćdziesięciolatków? zażartował Czesław.

Skoro żartujesz, to znaczy, że dobrze. Co wam kupić?

Iwono, kup trochę mięsa! poprosił Czesław.

Nie możecie przecież tłustego

Kurczaka można.

Dobrze, kupię. Ugotuję wam rosół z makaronem.

Posprzątała, pozmywała naczynia i wyszła.

Halinko, chodźmy na balkon, zaproponował Czesław. Ogrzejemy się trochę w słońcu.

Idziemy!

Po chwili dołączyła sąsiadka:

Brakuje wam świeżego powietrza?

Dobrze tu, Iwono! uśmiechnęła się Halina.

Zaraz przyniosę wam jaglaną, a potem nastawię rosół na obiad.

Dobra kobieta spojrzał za Iwoną Czesław. Bez niej byśmy sobie już nie poradzili.

A ty jej tylko dwa tysiące złotych miesięcznie płacisz.

Halino, przecież przepisaliśmy na nią mieszkanie.

Jeszcze o tym nie wie.

Siedzieli na balkonie aż do obiadu. Na stół trafił rosół z kurczakiem, z domowym makaronem i rozgniecionymi ziemniakami.

Taki zawsze gotowałam Kindze i Adamowi, gdy byli mali zamyśliła się Halina.

A dziś gotują dla nas obcy ludzie westchnął ciężko jej mąż.

Czesławie, taka chyba nasza dola Nas zabraknie i nikt nawet nie zapłacze.

Przestań, Halino. Połóżmy się na chwilę, wypoczniemy!

Prawda, mówią, że na starość człowiek jak dziecko: rozgotowana zupa, drzemka po obiedzie i podwieczorek.

Czesław trochę przysnął, ale znów się obudził, niespokojny. Pogoda się zmieniała? Wyszedł do kuchni, na stole stały dwie szklanki soku, starannie przygotowane przez Iwonę.

Zabrał je i delikatnie zaniósł do pokoju żony. Siedziała na łóżku, patrząc zamyślona przez okno.

Co tam, Halinko, przygnębiona taka? uśmiechnął się. Chodź, napij się soku.

Wzięła szklankę i sączyła powoli.

Ty też nie możesz spać

Pogoda taka.

Od rana coś nie tak się czuję Halina smutno pokiwała głową. Czuję, że niewiele mi już pozostało. Pochowaj mnie godnie.

Halino, nie mów tak. Jak ja bez ciebie wytrzymam?

Któreś z nas i tak pierwsze odejdzie.

Dość! Chodźmy na balkon!

Siedzieli tam do wieczora. Iwona przyniosła serniczki twarogowe. Zjedli, po czym zasiedli przed telewizorem. Wieczorem oglądali stare komedie i bajki nowe filmy były dla nich za trudne.

Tego wieczoru obejrzeli tylko jedną bajkę. Halina wstała:

Idę spać. Coś dziś zmęczona jestem.

To ja też idę.

Daj, popatrzę na ciebie poprosiła nagle żona.

Po co?

Chcę tylko popatrzeć.

Patrzyli na siebie długo, wspominając młodość, gdy życie dopiero stawało przed nimi otworem.

Chodź, odprowadzę cię do łóżka.

Halina podparła się na ramieniu męża i razem ruszyli do jej pokoju.

Czesław troskliwie okrył ją kołdrą i wrócił do siebie. Długo nie mógł zasnąć, ciężko mu było na sercu.

Wydawało mu się, że nie spał wcale. Ale zegarek elektroniczny wskazywał drugą w nocy. Wstał i podszedł do żony.

Leżała z otwartymi oczami:

Halina!

Chwycił ją za dłoń.

Halino, co się dzieje! Hali-no!

Nagle jemu samemu zabrakło tchu. Wrócił do swojego pokoju, wyjął przygotowane dokumenty, położył na stole.

Wrócił do żony. Długo patrzył na jej twarz. Potem położył się obok i zamknął oczy.

Zobaczył Halinę, młodą i urodziwą, jak siedemdziesiąt pięć lat temu. Szła gdzieś ku światłu widocznemu w oddali. Pobiegł do niej, dogonił i złapał za rękę.

Rano do sypialni weszła Iwona. Leżeli obok siebie na obojgu twarze zastygły identycznie szczęśliwe uśmiechy.

Dopiero wtedy Iwona zadzwoniła po pogotowie.

Lekarz, który przyjechał, pokręcił z podziwem głową.

Odeszli razem. Musieli bardzo się kochać

Zabrano ich. Iwona opadła ciężko na krzesło przy stole. Wtedy zobaczyła dokumenty i testament spisany na jej nazwisko.

Oparła głowę o ramiona i zapłakałaDrżącymi rękami otworzyła kopertę, a jej oczy biegały po linijkach testamentu. Przez chwilę wszystko wirowało jej w głowie: stare zdjęcia na ścianach, zapach rosołu jeszcze w powietrzu, słońce zalewające balkon. Usiadła, przytrzymując się blatu.

Dopiero teraz zrozumiała, jak bardzo była w ich życiu kimś więcej niż tylko opiekunką i sąsiadką. W maleńkim mieszkaniu wciąż tliło się ciepło ich wspomnień, a cisza choć pełna smutku była łagodna i jasna.

Iwona odetchnęła głęboko, poprawiła opadający kosmyk włosów. Uśmiechnęła się przez łzy. Wiedziała, że wszystko, co od nich dostała, odda dalej: na balkon wstawi dwa nowe kwiatki, zachowa ławeczkę, a przyjaciół starszych ludzi już nigdy nie zostawi bez opieki.

Za oknem czereśnia roztwierała coraz szersze, świeże liście. W pokoju rozbrzmiewało echo śmiechów, cichych rozmów i słodkiego zapachu domowego ciasta.

Iwona zamknęła oczy i wyszeptała w samotnej ciszy:
Dożyliście lata. Ja się postaram, żeby to lato nigdy tu nie minęło.