Porozmawiajmy, synu.

W ostatni dzień ferii świątecznych przyjaciele postanowili wybrać się na lodowisko. Nagłe mrozy nieco zelżały. Niskie, ale jasne słońce świeciło w oczy, dając nadzieję na rychłe ocieplenie. Dni zaczynały się już wyraźnie wydłużać.

Kacper z Patrykiem nie byli jedynymi, którzy chcieli pozbyć się kilku świątecznych kilogramów. Na lodowisku było sporo ludzi. Słońce świeciło, mroźne powietrze orzeźwiało, a muzyka z głośników poprawiała wszystkim humory.

Weszli na lód i zaczęli nabierać prędkości, wymijając innych łyżwiarzy. Naostrzone łyżwy gładko sunęły po nierównym lodzie. W tym sezonie byli tu pierwszy raz. Najpierw padał śnieg, a potem nadeszła odwilż, lód zmiękł i pokrył się kałużami. Dopiero po Bożym Narodzeniu mogli w końcu tu przyjść.

Po dwóch okrążeniach dla rozgrzewki zaczęli się wygłupiać. Patryk zauważył dziewczynę w białej kurtce i białej, wełnianej czapce z pomponem. Niepewnie stała na łyżwach, kurczowo trzymając się barierki. Od razu było widać, że kompletnie nie umiała jeździć – pewnie pierwszy raz w życiu miała łyżwy na nogach.

Jej sztywne nogi nie słuchały się, rozjeżdżały na boki, kostki wykręcały się dziwnie. Gdyby nie trzymała się tak mocno barierki, już dawno by upadła i pewnie nie dałaby rady wstać. Patrykowi zrobiło się jednocześnie smutno i zabawnie.

Rozejrzał się za Kacprem, ale ten akurat gawędził z jakimiś dziewczynami. Patryk podjechał więc do barierki, gdzie stała dziewczyna.

— Chcesz, żebym cię nauczył jeździć? To nie takie trudne. Wystarczy znać podstawy.

Nie zdążyła odpowiedzieć. Jej prawa noga nagle wysunęła się do przodu i o mało nie przewróciła się do tyłu. Patryk zdążył ją złapać w ostatniej chwili.

— Dzięki — powiedziała.

Jej głos wydał mu się magiczny, a od dotyku przeszły go ciarki. Serce w klatce zaczęło mu łomotać dziwnie szybko.

— Nie bój się. Puść barierkę, inaczej nigdy się nie nauczysz. Trzymaj się mnie. — Wyciągnął do niej rękę.

— Boję się — pisnęła cicho.

— Niestety, lód jest śliski i upadki się zdarzają. Ale postaram się ciebie nie puścić. No dalej — nalegał Patryk.

Dziewczyna złapała jego dłoń, ale drugą ręką wciąż trzymała się poręczy.

— Tak, dobrze — zachęcał ją. — Teraz odepchnij się jedną łyżwą i jedź na drugiej. Nie stawiaj nogi na czubek, bo się wywrócisz! O, świetnie. Teraz złącz nogi i odepchnij się drugą… — tłumaczył, mocno trzymając ją za rękę.

Dziewczyna posłusznie zrobiła kilka ostrożnych ruchów. W końcu puściła barierkę. Nie można było jeszcze nazwać tego jazdą, ale Patryk hojnie ją chwalił.

— Super! Rozluźnij nogi, lekko ugnij kolana. A teraz zrób to samo, ale nie stąpaj, tylko ślizgaj się po lodzie.

Jej oczy błyszczały z radości. Roześmiała się szczęśliwie, a od tego dźwięku Patrykowi znowu przeszły ciarki.

Dziewczyna śmiele odepchnęła się do przodu, zapominając o ząbku na łyżwie, i pewnie by upadła, gdyby znów jej nie złapał.

— Nic się nie stało. Tylko nie tak gwałtownie…

Powoli posuwali się wzdłuż bandy.

— Koniec, nie daję rady! Jestem zmęczona. Nogi mam jak z drewna i trzęsą się — jęknęła.

— Na pierwszy raz wystarczy. Jutro będzie cię bolało, ale następnym razem będzie łatwiej. Jesteś dzielna. Chodź, odprowadzę cię do szatni. Mam na imię Patryk. — Zerkał na jej profil ukradkiem.

Rumieńce na policzkach, oczy ocienione gęstymi rzęsami, lekko rozchylone usta… W piersi poczuł dziwne, przyjemne ciepło. Nigdy wcześniej tak nie miał.

— Kasia — odpowiedziała.

Od brzmienia jej głosu, od tego imienia, które pachniało latem, Patrykowi zakręciło się w głowie.

Widać było, że jest wykończona. Całym ciężarem opierała się na jego ramieniu. I chciał, żeby tak szli jak najdłużej — czuć jej ciężar, słyszeć urywany oddech, widzieć parę unoszącą się znad jej ust…

Dotarli do szatni, gdzie dziewczyna padła bez sił na ławkę i wyciągnęła nogi.

— Daj numer, przyniosę ci ubranie — ochrypłym głosem poprosił Patryk.

— Tam jest też paczka z butami. — Kasia podała mu numer. — Pomóc ci zdjąć łyżwy? — spytał, gdy wrócił z torbą.

Spojrzała na niego takim wzrokiem, że poczuł jakby przepływający przez niego prąd.

— Dam radę sama. — Pochyliła się, by rozsznurować buty.

Patryk stał obok jak słup, nie mogąc oderwać od niej wzroku.

— A ty gdzie?! — Rozległ się za nim głos Kacpra. — Zagubiłem cię. Jak idzie nauka?

— Na pierwszy raz rewelacyjnie — odpowiedział Patryk. — To mój kolega Kacper. A to Kasia.

— Ładna — szepnął Kacper na ucho Patrykowi i mrugnął. — Jedziemy dalej?

— Jedź, jeśli chcesz. Masz tam towarzystwo. Ja odprowadzam Kasię.

— Nie musisz — powiedziała, już zmieniając obuwie.

— On po prostu nie chce się z tobą rozstać — zaśmiał się zdradziecko Kacper.

— Nie chcę — odparł śmiało Patryk. — Może pójdziemy gdzieś na gorące kakao? Dla regeneracji sił? — Popatrzył na Kasię błagalnie.

Bez łyżew wydawała się jeszcze drobniejsza i krucha. Uśmiechnęła się, a od tego uśmiechu Patrykowi serce podskoczyło do gardła. Przełknął ślinę.

— Dobrze, Kacper, idziemy. Może dołączysz? — Spojrzał na kolegę przepraszająco.

— A na łyżwach pójdziesz? — zaśmiał się Kacper.

Patryk zawstydził się i pobiegł po swoje buty.

Niosąc torbę Kasi i swoją, wyszli z parku, przeszli kilka domów i weszli do małej, przytulnej kawiarenki z przyciemnionym światłem i gałązkami świerkowymi w wazonach. Gdy siadali, dziewczyna skrzywiła się.

— CoPatryk ujął jej dłoń, uśmiechnął się i rzekł: „Wiesz, to nie musi być tylko kakao – może zaczniemy pisać naszą własną historię?”